Er zijn bands die bescheiden ouder worden. Die nadenken over hun nalatenschap. Die akoestische platen maken. Die een boek schrijven over hun jeugd.
En je hebt The Hives.
Een band die al vijfentwintig jaar doet alsof ze net ontdekt hebben dat ze The Hives zijn. En daar nog steeds compleet verbaasd over zijn.
Roll Out The Red Carpet is geen subtiele comeback. Het is een schreeuw. Een schreeuw in een spiegel. Want laten we eerlijk zijn: The Hives rollen die rode loper niet uit voor jou. Ze rollen hem uit voor zichzelf. En terecht.
Vanaf de eerste seconde klinkt het alsof iemand een blik energiedrank in een stopcontact heeft gegoten. De gitaren zijn scherp, smerig en volledig onbetrouwbaar. Precies zoals rock ’n roll hoort te zijn.
En dan heb je Pelle Almqvist. De enige man ter wereld die klinkt alsof hij tegelijkertijd een veiling leidt, een revolutie start en je persoonlijk beledigt.
Hij zingt niet.
Hij commandeert.
Alsof hij elk moment kan stoppen om te zeggen:
"Ja hallo, even luisteren allemaal, dit is belangrijk."
En je luistert ook.
Niet omdat het moet.
Maar omdat hij gelijk heeft.
Is dit vernieuwend? Absoluut niet.
Is dit nodig? Ook niet.
Is dit geweldig? Helaas wel.
The Hives hebben geen interesse in artistieke groei. Ze hebben interesse in dominantie. In swagger. In het gevoel dat rockmuziek nog steeds gevaarlijk kan zijn, zelfs als iedereen inmiddels een hypotheek heeft.
Dit nummer is geen evolutie.
Dit is een overwinning.
📊 Beoordeling
Cijfer: 8,9
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 9,1
⚡ Slotzin
The Hives bewijzen met Roll Out The Red Carpet dat zelfvertrouwen nog altijd het luidste instrument in de mix is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten