RECENSIE: David Gray – When I Fall In Love
Er zijn artiesten met een mooie stem.
En er zijn artiesten met een stem die je herinnert aan wie ze ooit waren.
David Gray zit inmiddels stevig in die tweede categorie.
When I Fall In Love is een nummer dat voorzichtig binnenkomt. Zijn stem is er nog steeds. Warm. Herkenbaar. Dat breekbare randje dat hem ooit onderscheidde van alle andere mannen met een piano en een gebroken hart.
En dat is meteen het probleem.
Want terwijl hij zingt, hoor je vooral wat er niet meer is.
De urgentie.
De noodzaak.
De wanhoop die Babylon ooit zo groot maakte. Dat gevoel dat hij iets moest zeggen omdat hij anders uit elkaar zou vallen.
Hier klinkt hij… comfortabel.
Alsof hij weet dat zijn stem mooi genoeg is om de rest niet meer te hoeven forceren.
De productie is netjes. Te netjes misschien. Alles staat op zijn plaats. Niets schuurt. Niets verrast. Het is volwassen. En volwassen is vaak een ander woord voor veilig.
Je gunt hem dit nummer.
Maar je mist de man die ooit iets te verliezen had.
Dit is geen slechte song.
Integendeel.
Dit is een goede song van een uitzonderlijke stem.
Maar het is geen moment.
Geen openbaring.
Geen herinnering in wording.
Het is een echo.
Van iemand die ooit alles was.
En dat is misschien nog het pijnlijkste compliment.
Beoordeling: ★★★☆☆
Cijfer: 6,9
Hitpotentie: 6,5
Zijn stem blijft prachtig.
Maar zijn verleden blijft mooierhttps://www.youtube.com/watch?v=v6MM7jwiask
Geen opmerkingen:
Een reactie posten