Synthetic Shadows - PTOF

6

PTOF van Synthetic Shadows klinkt alsof iemand een oude kelder vol synths heeft opengetrokken en daar per ongeluk een halve Depeche Mode-geest heeft losgelaten.

En ja… die stem. Die hangt er duidelijk boven. Niet één-op-één kopie, maar je hoort het meteen. Dat donkere, licht slepende, afstandelijke dat ergens tussen melancholie en dreiging in zit. Alleen: waar Depeche Mode het altijd nét dat extra laagje emotie en finesse geeft, blijft “PTOF” iets meer aan de oppervlakte hangen.

Muzikaal zit het goed. Koude synths, een strakke beat en een sfeer die ergens tussen darkwave en EBM in zweeft. Het nummer heeft iets van die typische nachtelijke drive: je ziet het al voor je, rookmachines, blauwe lichten en mensen die net iets te serieus kijken terwijl ze bewegen op de maat.

Alleen mist het net dat ene moment. Dat haakje. Dat stukje magie waardoor je denkt: ja, dit is meer dan alleen een goede imitatie. Nu blijft het hangen in degelijk. En dat is eigenlijk zonde, want de ingrediënten zijn er wel.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 7,5
Hitpotentie: 6,7

“PTOF” bewijst vooral dat een goede sfeer nog geen klassieker maakt — maar het komt wel in de buurt.

https://youtu.be/p075A_mHw5Y?si=CGMhdnHwngQqjVZT

Chalice Sect - Undefined★★★★☆

6

Undefined van Chalice Sect klinkt alsof iemand dacht: wat gebeurt er als we de melancholie van de jaren tachtig in een donkere kelder zetten met een paar industriële machines en zeggen: maak er iets ongemakkelijks van.

En eerlijk: dat experiment is best geslaagd.

“Undefined” zit ergens tussen darkwave, EBM en een vleugje industrial. Die vergelijking met Real Life en Rammstein is vreemd… maar klopt ook. Je hebt die koude, afstandelijke synthlijnen die zo uit de jaren tachtig lijken te komen, maar daaronder zit een dreiging, een zwaarte die meer richting Rammstein gaat.

Het nummer voelt constant alsof er iets gaat gebeuren. Alsof het elk moment kan ontploffen, maar dat nét niet doet. Dat geeft het spanning. Tegelijk blijft het ook een beetje hangen in diezelfde donkere groove. Geen echte climax, geen moment waarop alles losgaat. En dat kan frustrerend zijn, maar het past ook bij de stijl.

De zang zit ergens tussen afstandelijk en dreigend. Niet per se mooi, maar wel effectief. Alsof iemand je iets vertelt zonder dat je helemaal zeker weet of je het wilt horen. En dat is precies de bedoeling.

Voor jou, met je liefde voor donkere synths, jaren tachtig-invloeden en een beetje industriële randjes, zit hier absoluut iets in. Het is geen makkelijk nummer, maar wel eentje die sfeer heeft en karakter toont.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2

Hitpotentie: 6,6

“

Undefined” bewijst vooral dat duisternis soms interessanter is dan perfectie.

https://youtu.be/IK_VqQhun98?si=gx9_s9f4QSfP2Tb4

Robyn - Blow My Mind (CA7RIEL & Paco Amoroso Version) ★★★☆☆

6

Blow My Mind (CA7RIEL & Paco Amoroso Version) van Robyn (met CA7RIEL & Paco Amoroso) is zo’n remix waarbij je na één luisterbeurt denkt: leuk geprobeerd… maar waarom?

Want laten we eerlijk zijn: het origineel van “Blow My Mind” had al precies de juiste balans. Die melancholische synths, dat onderhuidse gevoel, dat typische Robyn-vermogen om je tegelijkertijd te laten dansen en een beetje verdrietig te maken. Dat raak je niet zomaar aan zonder risico.

En dat is precies wat hier gebeurt.

Deze versie probeert het nummer een andere draai te geven. Meer speels, wat losser, misschien zelfs een beetje rauwer. Er zit energie in, absoluut. CA7RIEL en Paco Amoroso gooien er hun eigen stijl tegenaan en dat zorgt voor momenten die best interessant zijn. Maar het haalt ook iets weg.

De subtiliteit. De pijn onder de oppervlakte. Die typische Robyn-melancholie die het origineel juist zo sterk maakte. Hier wordt alles iets directer, iets drukker, iets minder… gevoelig.

Het voelt een beetje alsof iemand een prachtig, breekbaar kunstwerk pakt en denkt: laten we er wat kleur aan toevoegen. Op zich een idee, maar je verliest ook iets van wat het zo bijzonder maakte.

Voor jou, met je liefde voor melancholie en synths, is het logisch dat je het origineel beter vindt. Daar zit meer gevoel in, meer ruimte, meer diepgang. Deze remix is niet slecht, maar voelt meer als een interessante zijstap dan een verbetering.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 7,2
Hitpotentie: 7,6

Deze versie bewijst vooral dat niet elke remix een upgrade is — soms was het origineel gewoon al precies goed.

https://youtu.be/UEM5-0dc-TQ?si=z_8fisZzjcAUpnkR

EUROPE - One on One (★★★☆☆ )

6

One on One van Europe is zo’n nummer waarbij je na een halve minuut denkt: ja hoor, ze leven nog. En ze doen… precies wat je verwacht.

“One on One” klinkt alsof de jaren tachtig nooit zijn weggegaan. Grote gitaren, een refrein dat zijn best doet om stadiongroot te zijn en Joey Tempest die nog altijd zingt alsof hij elk moment een windmachine in z’n gezicht krijgt. En ergens is dat ook wel charmant. Een beetje alsof je een oude leren jas weer aantrekt en denkt: dit zat eigenlijk best lekker.

Alleen… het voelt ook een beetje alsof de tijd hier stil heeft gestaan. Het nummer doet niets verkeerd, maar ook niets verrassends. Alles klinkt vertrouwd, misschien zelfs té vertrouwd. Alsof Europe zichzelf nog één keer opnieuw speelt, maar dan zonder dat gevoel van urgentie dat hun oude werk zo sterk maakte.

Muzikaal zit het ergens tussen hun eigen verleden en de veilige kant van stadionrock. Een beetje Bon Jovi zonder de grootste hooks, een beetje Foreigner zonder de echte klassiekers. Het kabbelt, het knalt een beetje, maar het blijft nergens echt hangen.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 6,5
Hitpotentie: 6,2

“One on One” bewijst vooral dat nostalgie leuk is — maar niet altijd genoeg.

https://youtu.be/0PVLyBYNFj4?si=hfST6rLOGb2UXzWs

Never Knows Best - I Guess★★★★☆

6

I Guess van Never Knows Best klinkt alsof iemand een oude cassette van 1985 heeft gevonden, daar een beetje stof vanaf blaast en vervolgens denkt: laten we dit gewoon nog een keer doen, maar dan nu.

En eerlijk: dat werkt verrassend goed.

“I Guess” zit vol met die typische 80’s postpunk/dreampop-sfeer. Gitaren die glanzen van de galm, een baslijn die rustig voortwandelt en een drumbeat die net genoeg afstand houdt om het koel te laten klinken. Die vergelijking met The Cureligt er inderdaad dik bovenop. Niet de hits, maar die meer introverte, licht mistige kant.

Wat het nummer sterk maakt, is dat het nergens overdreven nostalgisch wordt. Het probeert niet krampachtig retro te zijn, maar voelt gewoon alsof het uit die wereld komt. Alsof ze niet bezig zijn met trends, maar gewoon houden van dat geluid. En dat hoor je.

De zang zit ergens tussen dichtbij en ver weg. Niet overdreven emotioneel, maar ook niet koud. Meer zo’n stem die zegt: ja, het leven is wat het is… ik denk. En dat past eigenlijk perfect bij de titel.

Tegelijk is dit ook zo’n nummer dat niet iedereen gaat grijpen. Er zit geen grote hook in, geen moment waarop het ineens ontploft. Alles blijft in diezelfde sfeer hangen. En dat is fijn, zolang je erin zit. Maar als je iets verwacht dat echt binnenkomt, kan het ook een beetje langs je heen glijden.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,8

“I Guess” bewijst vooral dat sommige geluiden nooit echt verdwijnen — ze wachten gewoon tot iemand ze weer goed gebruikt.

https://youtu.be/naOt1EpcbEE?si=-pGxItCDS2_W0BYg

AIR - New Star In The Sky (Vegyn Version★★★★☆

6

New Star In The Sky (Vegyn Version) van AIR (bewerkt door Vegyn) klinkt alsof iemand een oud, bijna heilig stukje muziek voorzichtig heeft opengelegd en er daarna met fluwelen handschoenen iets nieuws overheen heeft gelegd.

En dat is meteen het knappe hier: dit is geen remix die schreeuwt “kijk mij eens modern zijn”. Nee, Vegyn kiest ervoor om de ziel van het origineel te laten ademen. Minder bombast, meer ruimte. Minder filmisch spektakel, meer introspectie. Alsof het nummer niet meer naar de sterren kijkt, maar er rustig tussen zweeft.

“New Star In The Sky” was altijd al een soort droom. Een zwevend, bijna gewichtloos stuk muziek dat je niet zozeer hoort, maar voelt. In deze versie wordt dat nog verder uitgekleed. Het tempo lijkt trager, de lagen dunner, de emotie… subtieler. En ja, dat maakt het ook meteen minder toegankelijk.

Want eerlijk: dit is geen nummer dat je even opzet. Dit is iets waar je in moet stappen. Als je daar geen zin in hebt, glijdt het zo langs je heen. Maar als je wel blijft hangen, gebeurt er iets moois. Dan hoor je hoe elke klank precies op zijn plek valt.

Muzikaal zit het ergens tussen ambient, minimal en de meer experimentele kant van elektronische muziek. Een beetje Brian Eno, een beetje Jon Hopkins, maar dan met die typische Franse elegantie van AIR die alles net iets zachter maakt.

Sterren: 
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 5,3

“New Star In The Sky (Vegyn Version)” bewijst vooral dat je een klassieker niet hoeft te veranderen om hem anders te laten voelen.

https://youtu.be/hrfBR1BqatI?si=F059SByqAo0gKPxc

Vinyl Williams - Lost Angel ★★★☆☆

6

Lost Angel van Vinyl Williams klinkt alsof iemand een droom probeert vast te houden net voordat hij wakker wordt. En dat lukt… soort van. Maar ook weer niet helemaal.

“Lost Angel” zit vol met zweverige synths, dromerige gitaren en een productie die klinkt alsof hij door een caleidoscoop is gehaald. Alles beweegt, alles glinstert, alles voelt een beetje ongrijpbaar. Een beetje psychedelisch, een beetje dreampop, een beetje alsof je niet helemaal zeker weet waar je naar luistert — en dat is precies de bedoeling.

Alleen zit daar ook meteen het probleem.

Want terwijl het nummer heerlijk klinkt, gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Het zweeft. Het blijft zweven. En daarna… blijft het nog steeds zweven. Geen echte opbouw, geen moment waarop je denkt: ja, hier komt iets. Het is mooi, maar ook een beetje alsof je naar een screensaver zit te kijken die nét te lang doorgaat.

Muzikaal zit het ergens tussen Tame Impala en Beach House, maar dan zonder de scherpe hooks of de emotionele impact. Het klinkt goed, maar blijft hangen in sfeer zonder echt iets te worden.

VSterren: ★★★☆☆

Cijfer: 7,4
Hitpotentie: 6,5

“Lost Angel” bewijst vooral dat verdwalen mooi kan zijn — maar dat je af en toe ook ergens wilt aankomen.

https://youtu.be/7a_Z1r99j_c?si=dN_MNSUHsz8EFoyu

Death Cab for Cutie - "Punching the Flowers"★★★★☆

5

Punching the Flowers van Death Cab for Cutie klinkt alsof iemand probeert zijn frustratie eruit te slaan… maar dan wel op een beleefde, licht melancholische manier. Dus niet echt slaan, meer een beetje tegen bloemen duwen en daarna sorry zeggen.

Dat is ook precies Death Cab in een notendop. Alles zit vol emotie, maar altijd gecontroleerd. Nooit echt los, nooit echt rauw. En op “Punching the Flowers” werkt dat deels in hun voordeel, maar soms ook een beetje tegen ze.

Het nummer begint sterk. Mooie gitaarlijnen, een subtiele opbouw en die herkenbare stem van Ben Gibbard die klinkt alsof hij al tien jaar moe is, maar daar inmiddels vrede mee heeft. De sfeer zit goed. Je voelt meteen dat dit zo’n nummer is dat langzaam wil groeien.

Alleen blijft het ook een beetje hangen. Het wil wel iets zeggen, maar het komt er net niet helemaal uit. Geen moment waarop het echt openbreekt, geen refrein dat je bij de keel grijpt. Alles blijft netjes binnen de lijntjes. En dat is tegelijk fijn én frustrerend.

Muzikaal zit het ergens tussen hun eigen oudere werk en de meer ingetogen kant van The National. Alleen mist het hier net dat extra randje of die emotionele punch waardoor je denkt: ja, dit doet iets met me.”.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,0

“Punching the Flowers” bewijst vooral dat Death Cab nog altijd goed is in gevoel — maar soms net iets te netjes blijft.

https://youtu.be/P1KTbDxOuuQ?si=WCj9sMMv1CYfm6Li

Vancouver Sleep Clinic - only human★★★★☆

7

Only Human van Vancouver Sleep Clinic klinkt alsof iemand je zachtjes probeert te troosten zonder precies te weten hoe. En dat is ergens ook precies de bedoeling.

“Only Human” zit vol met die typische ingrediënten: warme ambient-lagen, een langzaam voortbewegende beat en een stem die klinkt alsof hij op het randje van breken balanceert. Alles is gericht op sfeer. Niet op impact, niet op een grote hit, maar op gevoel. En dat doet het nummer goed.

Alleen… het is ook een beetje veilig. Je hoort dit soort muziek vaker. Het zit ergens tussen Bon Iver en SYML in, maar zonder echt dat unieke randje dat het onderscheid maakt. Het is mooi, zeker. Maar ook een beetje voorspelbaar.

Dat maakt “Only Human” zo’n nummer dat je makkelijk opzet op een rustige avond, maar misschien niet meteen onthoudt. Het raakt wel, maar niet diep genoeg om echt te blijven hangen. Alsof iemand precies weet hoe je emotioneel moet klinken, maar niet helemaal waarom.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 6,9

“Only Human” bewijst vooral dat mooi zijn soms niet genoeg is om onvergetelijk te worden.

https://youtu.be/nLnGW9v1n9o?si=6Paxw0HaFxC_4UQZ

KLANGPHONICS - This is a song for the quiet ones★★★★☆

6

This Is A Song For The Quiet Ones van Klangphonics klinkt alsof iemand eindelijk eens een nummer heeft gemaakt voor mensen die geen zin hebben om op de voorgrond te staan. En dat is verfrissend, want de meeste muziek van tegenwoordig schreeuwt je juist toe alsof je auditie doet voor je eigen leven.

“This Is A Song For The Quiet Ones” doet precies het tegenovergestelde. Het begint klein, ingetogen, bijna voorzichtig. Een beat die langzaam op gang komt, wat subtiele lagen en een sfeer die je niet overdondert maar rustig binnenlaat. Alsof het nummer eerst even wil checken of je er wel klaar voor bent.

En dat is meteen de kracht. Dit is geen track die je bij de eerste luisterbeurt omver blaast. Dit is er eentje die groeit. Je merkt pas later dat hij is blijven hangen. Dat je hem opnieuw opzet. En nog een keer. Zonder dat je precies weet waarom.

Muzikaal zit het ergens tussen minimal techno, indie en dat soort elektronische muziek die meer draait om gevoel dan om drops. Een beetje Bicep, een beetje RÜFÜS DU SOL, maar dan minder groot en meer ingetogen. Alsof Klangphonics bewust kiest voor nuance in plaats van spektakel.

En dat is ook meteen het risico. Want als je niet in de juiste stemming bent, kan dit ook gewoon langs je heen glijden. Er gebeurt niet genoeg om je vast te grijpen. Geen grote climax, geen moment waarop alles losgaat. Maar als je erin zit, werkt het juist perfect.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,8

“This Is A Song For The Quiet Ones” bewijst vooral dat muziek niet altijd hard hoeft te zijn om binnen te komen.

https://youtu.be/jvIerTIlC_M?si=NwelPmCJOKv1OP9e

MUSE-Cryogen (Live from O2 Academy Brixton★★★★☆

5

Cryogen (Live from O2 Academy Brixton) van Muse is geen optreden, dit is een aanval. Geen subtiel gedoe, geen opbouw waar je rustig in wordt meegenomen — nee, dit is vanaf seconde één: BAM, we gaan.

Waar de studioversie al weinig subtiliteit kende, gooit Muse er live nog een schep beton bovenop. Alles klinkt harder, groter en vooral lomper op de beste manier. Die synths beuken, die drums duwen alles vooruit en Matt Bellamy zingt alsof hij persoonlijk ruzie heeft met het plafond van Brixton.

En dat is precies waarom dit werkt.

Want laten we eerlijk zijn: Muse is op z’n best als ze niet proberen slim te zijn, maar gewoon volledig over de top gaan. Dit is geen verfijnde kunst, dit is gecontroleerde chaos. Een beetje Nine Inch Nails, een beetje stadionrock en een flinke dosis “we zien wel waar het schip strandt”.

Het publiek? Dat doet precies wat je verwacht. Mee, los, alles geven. Dit is zo’n moment waarop een zaal verandert in één groot organisme dat alleen nog reageert op ritme en volume. En ja, thuis op de bank werkt dat minder. Maar je voelt wel wat er gebeurt.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 8,3

“Cryogen” live bewijst vooral dat Muse nog altijd het hardst binnenkomt wanneer ze alle nuance overboord gooien.

https://youtu.be/yjrB6o9D0CY?si=ORwlCqEGWsfuTFU8

EDITORS - Call It In★★★★☆

6

Call It In van Editors is zo’n nummer dat je eigenlijk niet thuis moet luisteren. Dit is gemaakt voor een veld, een biertje in je hand en een menigte die precies weet wanneer ze moeten meeklappen.

“Call It In” is namelijk het schoolvoorbeeld van een festivalnummer. Groot, meeslepend, een refrein dat meteen richting horizon wordt geschoten en een opbouw die zo voorspelbaar is dat je hem na één keer al kunt dromen. En normaal is dat een probleem, maar hier werkt het juist.

Editors weten precies wat ze doen. Die pulserende synths, die stuwende beat, die gitaar die er net genoeg doorheen snijdt en natuurlijk Tom Smith die weer zingt alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor de emotionele toestand van het hele publiek. Het is allemaal een beetje overdreven, maar dat is precies de bedoeling.

Het nummer heeft niet de magie van Papillon of de urgentie van hun oudere werk, maar het zit wel in diezelfde hoek van stadionklare melancholie. Een beetje The Killers, een beetje Depeche Mode, maar dan met die typische Editors-somberheid eroverheen.

En ja, thuis denk je misschien: prima. Maar live? Dan gaat dit werken. Dan wordt dit zo’n moment waarop iedereen meezingt, armen omhoog, even alles vergeten. En daar is het ook voor gemaakt.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 8,0

“Call It In” bewijst vooral dat Editors nog altijd precies weten hoe je een veld in beweging krijgt.

https://youtu.be/lpKTCP-USM0?si=y5wW_LwM95dFZ_Ni

Jack Landess - Everytime★★★☆☆

4

Everytime van Jack Landess klinkt alsof iemand op een warme avond besluit nog één keer door z’n oude berichten te scrollen en daarna zegt: ja… misschien was het toch niet zo’n goed idee.

“Everytime” is zo’n nummer dat meteen prettig binnenkomt. Niet te zwaar, niet te licht, gewoon precies in dat middengebied waar melancholie en gemak elkaar ontmoeten. Een beetje gitaar, wat synths, een beat die rustig voortkabbelt en een stem die klinkt alsof hij niet per se indruk wil maken, maar gewoon even iets kwijt moet.

En dat is meteen de kracht én de zwakte. Het klinkt allemaal goed. Echt goed. Alleen nergens briljant. Het blijft hangen in die categorie “lekker nummer” zonder dat je na afloop denkt: dit ga ik morgen weer opzetten en aan iedereen laten horen. Het is een beetje alsof iemand een perfecte cappuccino maakt zonder latte art. Smaakt prima, maar je maakt er geen foto van.

Muzikaal zit het ergens tussen Dayglow, Rex Orange County en de lichtere kant van Yot Club. Dat zomerse, licht melancholische gevoel dat nergens echt pijn doet, maar wel fijn blijft hangen.

Voor jou, met je liefde voor melancholie en sfeer, is dit waarschijnlijk een fijne tussendoor. Niet iets dat je diep raakt zoals The Slow Show of The Boxer Rebellion, maar wel iets dat je zonder moeite nog een keer opzet.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 7,6
Hitpotentie: 7,0

“Everytime” bewijst vooral dat een goed nummer soms gewoon goed genoeg is — maar niet altijd onvergetelijk. https://youtu.be/pjjRxyqymqY?si=UaP8cQqvEDoqj4Eh

Drugdealer - If You Don't Know Now, You Never Will★★★★☆

6

If You Don't Know Now, You Never Will van Drugdealer klinkt alsof iemand een vergeten plaat van 1975 heeft gevonden, daar het stof vanaf blaast en vervolgens denkt: waarom maken we dit eigenlijk niet meer?

En eerlijk: dat is precies waarom dit zo goed werkt.

Vanaf de eerste seconden hoor je die warme, zonnige sound. Zachte piano, een beetje psychedelische pop, een refrein dat niet schreeuwt maar gewoon blijft hangen. Die vergelijking met Harry Nilsson en Electric Light Orchestra is raak. Het heeft diezelfde licht dromerige melancholie, maar dan zonder dat het ooit zwaar wordt. Alles voelt luchtig, bijna moeiteloos.

Het knappe aan Drugdealer is dat het nergens als een goedkope retro-oefening voelt. Dit is geen band die denkt: laten we eens even vintage doen omdat dat hip is. Nee, dit klinkt alsof ze echt in die wereld zitten. Alsof ze niet weten dat het 2026 is en dat streamingdiensten bestaan.

Het nummer kabbelt heerlijk voort. Geen grote uitbarsting, geen moment waarop iemand denkt: nu moeten we even knallen. Alles blijft in diezelfde warme flow hangen. En normaal zou dat een probleem zijn, maar hier werkt het juist. Het voelt alsof je in een hangmat ligt en iemand op de achtergrond een perfecte soundtrack heeft opgezet.

Voor jou, met je liefde voor melancholie, warme sound en muziek die niet te veel haast heeft, is dit natuurlijk volledig raak. Dit is zo’n nummer dat je opzet en vervolgens vergeet dat het speelt, totdat je ineens denkt: hé, dit is eigenlijk echt goed.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 7,2

“If You Don't Know Now, You Never Will” bewijst vooral dat sommige nummers geen haast hebben om indruk te maken — en juist daarom blijven ze hangen.

https://youtu.be/CdeX9nljocg?si=qfitAvCKfZtAIw_k

https://youtu.be/CdeX9nljocg?si=vqKGmz0uojZx9gM8

ALBUM RECENSIE :Foo Fighters – Your Favorite Toy★★★☆☆

5

Your Favorite Toy van Foo Fighters is zo’n plaat waarbij je na drie nummers denkt: ja hoor, daar is het weer. Dat bekende sausje. Dat veilige, goed geproduceerde, radiovriendelijke rockgeluid waar ze al jaren op teren alsof het een familierecept is dat nooit mag veranderen.

En begrijp me niet verkeerd: het klinkt allemaal prima. Sterker nog, technisch is er weinig op aan te merken. Dave Grohl weet nog steeds hoe hij een refrein moet schrijven, hoe hij een gitaar moet laten knallen en hoe hij een nummer naar een climax moet duwen. Alleen… we hebben dit allemaal al gehoord. Heel vaak.

“Your Favorite Toy” voelt als een album dat zichzelf niet meer hoeft uit te vinden. En dat is misschien precies het probleem. Waar Foo Fighters ooit klonken als een band die iets te bewijzen had, klinkt dit nu als een band die vooral zichzelf aan het herhalen is. Niet slecht, maar wel voorspelbaar. Alsof je naar een film kijkt waarvan je het einde al kent, maar toch blijft zitten omdat het comfortabel voelt.

Er staan absoluut goede momenten op. Nummers die lekker doordenderen, refreinen die blijven hangen en gitaren die precies doen wat je verwacht. Maar nergens zit dat ene moment waarop je denkt: ja, dit is nieuw, dit is spannend, dit is waarom deze band ooit zo groot werd.

Muzikaal blijft het allemaal hangen tussen hun eigen verleden en een soort veilige middenweg. Een beetje Foo Fighters-by-numbers, met hier en daar een vleugje Queens of the Stone Age zonder de scherpte, en een beetje stadionrock die vooral gemaakt lijkt om live goed te werken.

Voor jou, met je liefde voor emotie, sfeer en nummers die echt iets losmaken, is dit waarschijnlijk te vlak. Geen echte pijn, geen echte verrassing, geen moment waarop je even stilvalt. Gewoon goed gemaakte rock die je na afloop net zo makkelijk weer vergeet.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 6,7
Hitpotentie: 7,5

“Your Favorite Toy” bewijst vooral dat zelfs een grote band soms vast kan blijven zitten in zijn eigen succesformule.

watch