London Plane - SMALLTOWN BOY (A REFUGEE SONG) ★★☆☆☆

5

SMALLTOWN BOY (A REFUGEE SONG) van London Plane is helaas vooral een goed voorbeeld van hoe moeilijk het is om aan een klassieker van Bronski Beat te komen zonder dat je uiteindelijk iets kapotmaakt.

Het origineel van “Smalltown Boy” is natuurlijk bijna onaantastbaar. Die synths, die emotie, die wanhoop in de stem van Jimmy Somerville — dat nummer heeft iets tijdloos en hartverscheurends. London Plane probeert daar iets heel anders van te maken. Minder synths, meer kale gitaren, meer duisternis. Een beetje alsof iemand dacht: wat als we hier een soort verloren postpunknummer van maken?

En eerlijk: de sound is op zich niet eens het probleem. Die gitaren hebben best iets. Droog, donker, wat echo erop, een beetje die sfeer van Joy Division of een vergeten B-kantje van Editors. Daar zit nog wel iets spannends in.

Alleen komt dan die zang erbij. En daar begint het te wringen. De stem mist simpelweg het gewicht en de emotie die zo’n nummer nodig heeft. Waar Jimmy Somerville je echt het gevoel gaf dat hij ieder moment kon breken, klinkt dit meer alsof iemand op een regenachtige dinsdagmiddag een cover aan het inzingen is omdat de studio toch al geboekt was.

Daardoor blijft deze versie hangen in goede bedoelingen. Je hoort wat London Plane wilde: iets rauws, iets urgents, iets eigentijds. Maar uiteindelijk klinkt het vooral als een nummer dat zichzelf veel serieuzer neemt dan nodig is. En dat is jammer, want juist bij zo’n iconisch liedje moet je of iets totaal nieuws toevoegen, of er gewoon vanaf blijven.

Sterren: ★★☆☆☆

Cijfer: 5,5
Hitpotentie: 3,4

Deze cover bewijst vooral dat niet iedere klassieker gered is met een paar gitaren en een donkere blik.

https://youtu.be/EM5MbBsXT-8?si=ssyJ1W4kJFQQ24Ce

Halou - The Sun Goes Up (Official Lyric Video)★★★★☆

4

The Sun Goes Up van Halou klinkt alsof iemand om half zes ’s ochtends na een slapeloze nacht eindelijk de gordijnen open doet en ontdekt dat de wereld nog gewoon bestaat. Niet vrolijk, niet uitbundig, maar wel met dat stille gevoel van: oké, we zijn er nog.

“The Sun Goes Up” zweeft ergens tussen dreampop, triphop en ambient in. Het tempo ligt laag, de beats sluimeren meer dan dat ze echt bewegen en daarboven hangt die prachtige stem van Cynthia Love alsof ze vanuit een andere kamer door de muur heen zingt. Alles voelt wazig, maar nooit leeg. Alsof het nummer in slow motion door je hoofd drijft.

Dat maakt Halou ook zo bijzonder. Ze klinken alsof ze nooit echt haast hebben gehad. Waar veel bands hun best doen om groot, meeslepend of modern te klinken, lijkt Halou vooral geïnteresseerd in sfeer. En eerlijk: dat werkt hier uitstekend. “The Sun Goes Up” voelt niet als een liedje dat je opzet om energie van te krijgen. Dit is muziek voor de momenten waarop je juist even wilt verdwijnen.

Muzikaal zit het ergens tussen Massive Attack, Hooverphonic en de zachtere kant van Cocteau Twins. Alleen klinkt Halou nog net iets fragieler. Alsof het nummer ieder moment uit elkaar kan vallen, maar dat gelukkig niet doet.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 4,9

“The Sun Goes Up” bewijst vooral dat Halou nog altijd muziek maakt voor mensen die liever voelen dan praten.

https://youtu.be/uYxqFO9Ruxo?si=vn3sdynMSmcnTQae

Future Islands - One Day (Official Lyric Video)★★★★☆

6

One Day van Future Islands klinkt alsof iemand midden in de nacht nog één keer probeert zichzelf moed in te praten. Niet schreeuwerig, niet overdreven dramatisch, maar gewoon met dat typische Future Islands-gevoel van: het leven doet pijn, maar we gaan toch weer door.

Dat is natuurlijk precies waarom deze band zo goed werkt. Alles valt of staat met die stem van Samuel T. Herring. De man klinkt nog steeds alsof hij ieder moment in tranen kan uitbarsten of iemand een knuffel wil geven. Soms allebei tegelijk. Op “One Day” houdt hij zich iets meer in dan normaal, maar juist daardoor komt het nummer harder binnen. Minder theater, meer oprechte melancholie.

Muzikaal blijft Future Islands trouw aan zichzelf. Een pulserende synthlijn, een ritme dat rustig voortduwt en een refrein dat langzaam openbloeit zonder meteen stadiongroot te willen zijn. Het klinkt ergens tussen hoop en vermoeidheid in. Alsof het nummer zegt: misschien komt het ooit nog goed, maar voorlopig even niet.

“One Day” heeft niet helemaal de directe impact van “Seasons (Waiting On You)” of “Spirit”, maar het zit wel in diezelfde hoek van synthpop die meer voelt dan de meeste singer-songwriters met drie akoestische gitaren en een jeugdtrauma. Dat is ook precies de kracht van Future Islands: ze maken muziek die tegelijkertijd groot en menselijk klinkt.

Sterren: 
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 7,2

“One Day” bewijst vooral dat Future Islands nog altijd beter is in melancholie dan de meeste bands in vrolijk doen.

https://youtu.be/Vln-84Au5dM?si=oah062k4hcLXaehz

Prince “With This Tear★★★☆☆

With This Tear van Prince is zo’n nummer waarbij je meteen hoort waarom het destijds waarschijnlijk in de kluis is blijven liggen. Niet omdat het slecht is, zeker niet, maar omdat Prince simpelweg zoveel betere nummers had dat iets als dit automatisch in de categorie “aardig, maar niet essentieel” terechtkomt.

“With This Tear” is een zoete, licht overgeproduceerde ballade die klinkt alsof ze ergens midden jaren negentig is blijven hangen tussen glimmende keyboards, een paar obligate strijkers en een refrein dat heel graag groots en emotioneel wil zijn. Het heeft iets van de Prince die na Purple Rain steeds meer richting gladde pop en soul ging, met af en toe ook wat mindere momenten. En laten we eerlijk zijn: zelfs mindere Prince is nog altijd beter dan veel andere artiesten op hun best.

Toch mist “With This Tear” net datgene wat zijn echt grote werk zo bijzonder maakte. Geen onverwachte muzikale bochten, geen geniale gitaarsolo, geen vreemde funk-uitbarsting, geen moment waarop je denkt: ja hoor, alleen Prince kon dit maken. Alles blijft vrij veilig. Mooi, verzorgd, een beetje sentimenteel, maar nergens echt onvergetelijk.

Dat betekent niet dat het geen fijn nummer is om vandaag, tien jaar na zijn overlijden, nog eens te horen. Juist omdat het zo duidelijk uit een andere tijd komt, heeft het ook wel charme. Het voelt als een vergeten B-kantje dat je op een regenachtige zondag terugvindt en waarvan je denkt: ja, best mooi eigenlijk. Maar morgen zet je toch weer “Purple Rain”, “Sign o’ the Times” of “Sometimes It Snows in April” op.

Sterren: ★★★☆☆

Cijfer: 7,1
Hitpotentie: 4,5

“With This Tear” bewijst vooral dat zelfs de vergeten Prince nog altijd meer stijl had dan de meeste artiesten ooit zullen hebben.

https://youtu.be/-_-uYrVwVvg?si=caNv4nrd0LRikS1x

Royel Otis - Sweet Hallelujah ★★★☆☆

4

Sweet Hallelujah van Royel Otis klinkt alsof iemand heel graag een grote zomerse indiehit wilde maken, maar onderweg vergat er ook echt een goed liedje in te stoppen. Alles zit er technisch gezien wel in: vrolijke gitaren, een meezingbaar refrein, wat losse “oehoe”-momenten en zo’n productie die meteen roept: kijk ons eens lekker nonchalant zijn.

Alleen blijft er uiteindelijk niet zo veel hangen. “Sweet Hallelujah” is zo’n nummer dat best aardig binnenkomt, maar ook net zo snel weer uit je hoofd verdwijnt. Alsof je een zak chips openmaakt, drie handjes neemt en daarna vergeet dat hij nog op tafel ligt. Niks echt mis mee, maar ook niks wat je later nog eens opzoekt.

Dat is jammer, want Royel Otis kan echt wel beter. Ze hebben vaker laten horen dat ze die losse, zonnige indiepop heel goed beheersen. Hier klinkt het alleen allemaal net iets te veilig. Het refrein wil heel graag groot voelen, maar blijft hangen in aardig. De gitaren zijn prima, de sfeer is prima, de zang is prima. Alleen “prima” is soms ook gewoon een ander woord voor saai.

Muzikaal zit het ergens tussen Phoenix, The Kooks en de lichtere kant van Two Door Cinema Club. Alleen missen Royel Otis hier net dat scherpe haakje of dat ene moment waarop je denkt: ja hoor, dit wil ik nog een keer horen.

Sterren: 
Cijfer: 6,6
Hitpotentie: 6,8

“Sweet Hallelujah” bewijst vooral dat niet ieder zonnig gitaarliedje automatisch ook een goede single is.

https://youtu.be/niTy_ulUry0?si=Pu1muEG99Rz8mbEB

Achille Lauro - Comuni Immortali (★★★★☆

4

Comuni Immortali van Achille Lauro klinkt alsof iemand een Italiaanse arthousefilm, een fles rode wijn en een midlifecrisis tegelijk in een nummer heeft proberen te stoppen. En eerlijk: dat werkt verrassend goed.

Achille Lauro is natuurlijk al jaren iemand die liever iets te veel doet dan te weinig. Altijd drama, altijd grote gebaren, altijd gekleed alsof hij ieder moment rechtstreeks van een catwalk of begrafenis kan komen. Op “Comuni Immortali” zet hij dat allemaal iets minder opzichtig in. Het nummer blijft groots en theatraal, maar er zit ook iets oprechts en melancholisch onder.

Muzikaal is het een mooie mix van Italiaanse pop, zachte rock en een beetje filmische grandeur. Je hoort piano, strijkers, wat subtiele gitaren en een refrein dat langzaam openbloeit zonder meteen alles omver te trekken. Het klinkt alsof Måneskin ineens besloten heeft minder lawaai te maken en meer na te denken.

Achille Lauro zingt hier alsof hij tegelijkertijd iemand probeert terug te winnen en zichzelf probeert te overtuigen dat het nog niet te laat is. Dat geeft het nummer iets dramatisch, maar nooit overdreven. Het blijft allemaal net aan de goede kant van pathetisch. En dat is knap, want Italiaanse pop heeft nogal de neiging om bij iedere kleine emotie meteen een compleet orkest en drie huilende violisten in te schakelen.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,0

“Comuni Immortali” bewijst vooral dat Achille Lauro soms op zijn best is wanneer hij zijn theatrale kant net iets meer onder controle houdt.

https://youtu.be/8RiCN8Y2lcM?si=Ye84KHspPBFb5KgD

PULP-Open Strings ★★★★☆

4

Open Strings van Pulp klinkt alsof iemand om drie uur ’s nachts nog één glas wijn te veel drinkt en vervolgens besluit zijn hele liefdesleven nog eens door te nemen. En dan vooral de pijnlijke stukken. Gelukkig is daar nog altijd Jarvis Cocker, de enige man die zelfs van ongemakkelijke romantiek iets stijlvols weet te maken.

“Open Strings” is geen grote Britpopknaller zoals vroeger. Geen “Common People”, geen “Disco 2000”, geen refrein waarbij iedereen meteen een pint de lucht in gooit. Nee, dit is de oudere, wijzere en iets vermoeidere versie van Pulp. Minder bravoure, meer melancholie. Alsof Jarvis inmiddels weet dat het leven niet altijd eindigt met een scherpe oneliner en een dansvloer.

Muzikaal hangt het nummer ergens tussen orkestrale pop, zachte gitaren en een licht filmische sfeer. De strijkers geven het iets groots, maar nooit overdreven dramatisch. Alles blijft elegant. Alsof Pulp heel bewust niet meer probeert om de coolste band van de kamer te zijn, maar gewoon de slimste.

Jarvis klinkt zoals altijd fantastisch. Half pratend, half zingend, alsof hij eigenlijk liever gewoon aan de bar stond, maar toch nog even iets kwijt moest. Zijn stem heeft nog steeds die combinatie van ironie, vermoeidheid en charme waardoor zelfs de meest trieste zin ineens klinkt alsof hij thuishoort in een Britse arthousefilm.

: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 6,3

“Open Strings” bewijst vooral dat Pulp ouder is geworden zonder zijn scherpe randjes kwijt te raken.

https://youtu.be/2cohk78CeZo?si=9NSAd0IhaW0VT_r9

MGMT -Bubblegum Dog★★★★☆

4

Bubblegum Dog van MGMT klinkt alsof iemand een vrolijke popsong probeert te schrijven terwijl hij ondertussen langzaam gek wordt. En eerlijk: dat is ongeveer precies waar MGMT altijd het beste in is geweest.

“Bubblegum Dog” begint nog redelijk toegankelijk. Een lekker ritme, een catchy refrein, wat gitaren en synths die doen denken aan hun oudere werk. Maar ondertussen voel je ook meteen dat er iets niet helemaal klopt. Alsof het nummer ieder moment uit de bocht kan vliegen. Dat geeft het iets ongemakkelijks, iets dat onder die luchtige buitenkant toch een beetje wringt.

Dat is ook precies wat MGMT zo goed maakt. Ze kunnen iets laten klinken alsof het een hit is, terwijl er onder de oppervlakte vooral chaos, ironie en lichte wanhoop zit. “Bubblegum Dog” heeft diezelfde sfeer als “Time to Pretend” of “Electric Feel”, maar dan ouder, cynischer en met meer besef dat succes ook gewoon vermoeiend kan zijn.

Muzikaal zit het nummer vol met kleine details. Rare geluidjes, glijdende synths, een refrein dat blijft hangen en een productie die net rommelig genoeg blijft om interessant te zijn. Het klinkt alsof MGMT heel goed weet hoe ze een popsong moeten schrijven, maar er bewust voor kiezen om hem toch nét een beetje vreemd te maken.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 7,6

“Bubblegum Dog” bewijst vooral dat MGMT nog altijd beter is in rare pop dan de meeste bands in gewone pop.

https://youtu.be/vrlXcC3ytHw?si=9BNep28O04PjL4ZA

retro Rheingold - Dreiklangsdimensionen★★★★★

5

Dreiklangsdimension van Rheingold is precies het soort cultklassieker waardoor je begrijpt waarom de Neue Deutsche Welle zoveel leuker was dan de meeste mensen zich herinneren. Terwijl de halve wereld in het begin van de jaren tachtig nog dacht dat synthesizers vooral handig waren om rare piepjes te maken, liep Rheingold al rond alsof ze net uit de toekomst waren gevallen.

“Dreiklangsdimension” klinkt nog steeds alsof iemand in 1980 besloot dat popmuziek vooral vreemd, koel en een beetje ongemakkelijk moest zijn. Die monotone zang, die stugge beat, die synths die klinken alsof ze rechtstreeks uit een Oost-Duits laboratorium zijn gerold. Het nummer heeft iets afstandelijks, maar tegelijk ook iets onweerstaanbaar fascinerends. Alsof je naar een kunstproject luistert dat per ongeluk een hit had kunnen worden.

Dat is ook meteen waarom dit zo’n cultklassieker is geworden. “Dreiklangsdimension” doet niets om aardig gevonden te worden. Geen warm refrein, geen grote emotie, geen moment waarop iemand denkt: laten we dit wat toegankelijker maken voor de radio. Nee, Rheingold houdt het strak, koel en bijna klinisch. En juist daardoor blijft het hangen.

Muzikaal zit het ergens tussen Kraftwerk, DAF en de meer kunstzinnige kant van Ultravox. Het heeft die typische NDW-sfeer waarin alles klinkt alsof het gemaakt is in een grijze ruimte vol rook, tl-licht en mensen die elkaar nooit aankijken.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 5,4

“Dreiklangsdimension” bewijst vooral dat sommige nummers niet bedoeld zijn om gezellig te zijn. Ze zijn bedoeld om cool te zijn.

https://youtu.be/UvABkrzvqQs?si=EAQF0Egn8Nms_JzU

Swallow - Blow★★★★☆

Blow van Swallow klinkt alsof iemand een vergeten doos met oude tapes op zolder openmaakt en daar ineens een klein meesterwerk tussen vindt. En eerlijk: gelukkig maar dat dit nummer alsnog is opgedoken, want het zou echt zonde zijn geweest als “Blow” voor altijd ergens op een stoffige bandrol was blijven liggen.

Dat het nummer opnieuw is opgebouwd uit de originele 24-track tapes hoor je ook wel een beetje. Niet in negatieve zin, maar juist omdat “Blow” iets heeft van een verborgen schat uit een andere tijd. Het klinkt warm, licht vervaagd, een beetje mysterieus. Alsof het nummer niet helemaal uit deze tijd komt en daar eigenlijk ook geen zin in heeft.

Muzikaal zit het ergens tussen shoegaze, dreampop en die typische vroege jarennegentig-sfeer waarin alles tegelijk zweverig en melancholisch mocht klinken. Gitaren die door elkaar heen dwarrelen, een beat die meer sluimert dan echt stampt en zang die klinkt alsof die ergens van heel ver weg door de mist komt aanwaaien. Een beetje alsof Cocteau Twins, Lush en de zachtere kant van Slowdive samen besluiten een vergeten soundtrack op te nemen voor een film die nooit is gemaakt.

Wat “Blow” zo goed maakt, is dat het nergens geforceerd klinkt. Je hoort niet dat iemand twintig jaar later dacht: laten we hier nog even een moderne beat onder gooien en hopen dat jongeren het oppikken. Nee, het blijft trouw aan die oude sfeer. Daardoor voelt het nummer niet als een curiositeit voor verzamelaars, maar echt als een liedje dat alsnog ontdekt mocht worden.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 5,7

“Blow” bewijst vooral dat sommige nummers niet te laat komen. Ze wachten gewoon tot iemand eindelijk goed luistert.

https://youtu.be/WrM59DIwsq8?si=9kIOGAL_LfQlKbK6

Beck - Ride Lonesome (Official Music Video)★★★★★

6

Ride Lonesome krijgt met de clip precies de beelden die het nummer nodig had. Geen ingewikkeld verhaal, geen rare kunstzinnige scènes waar iemand in een bad vol bloemen ligt terwijl een geit door de kamer loopt. Gewoon Beck, verlaten landschappen, wegen die nergens heen lijken te gaan en dat gevoel van rust en melancholie dat al in het nummer zat.

De clip voelt alsof iemand een oude roadmovie heeft opengeknipt en daar vier minuten van de mooiste beelden uit heeft gepakt. Zonlicht dat net verkeerd valt, lege straten, vergeelde kleuren, Beck die eruitziet alsof hij al drie dagen onderweg is zonder echt te weten waarheen. Het past perfect bij die dromerige americana-sfeer van het nummer.

Wat slim is aan de video, is dat hij niet probeert het liedje groter te maken dan het al is. Er worden geen extra lagen betekenis opgeplakt, geen dramatische twists toegevoegd. Alles blijft klein, stil en een beetje eenzaam. Precies zoals “Ride Lonesome” klinkt. Daardoor voelt de clip niet als iets dat losstaat van het nummer, maar echt als een verlengstuk ervan.

Het heeft iets van die rustige, filmische melancholie die je ook ziet bij clips van The War on Drugs of de oudere Americana-video’s van Ryan Adams. Geen haast, geen effectbejag, gewoon sfeer. En soms is dat meer dan genoeg.

Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 6,5

De clip van “Ride Lonesome” bewijst vooral dat Beck soms maar een paar mooie beelden nodig heeft om precies de juiste snaar te raken.

https://youtu.be/VqQmgHcIHN0?si=MfjLyFZ1P-K5s-Kk

Beck – “Ride Lonesome”★★★★☆

6

Ride Lonesome van Beck klinkt alsof iemand op een rustige zondagochtend de gordijnen open doet, ziet dat er eindelijk een beetje zon is en besluit dat de dag best nog iets moois kan worden.

Als dit inderdaad de eerste single van een nieuw Beck-album blijkt te zijn, dan lijkt hij opnieuw de funk, beats en rare elektronica even in de schuur te hebben gezet om terug te keren naar de sfeer van Morning Phase. En eerlijk: dat staat hem misschien nog altijd het best.

“Ride Lonesome” kabbelt vier en een halve minuut lang rustig vooruit. Akoestische gitaar, wat slide, een beetje zachte percussie en die typische Beck-zang die klinkt alsof hij tegelijkertijd wakker wordt en terugdenkt aan iets wat hij liever vergeten was. Er gebeurt eigenlijk niet zo veel, maar dat is precies waarom het werkt. Dit is geen nummer dat je omver probeert te blazen. Het wil gewoon rustig naast je lopen.

En soms is dat genoeg. Sterker nog: vaak is dat beter dan al die artiesten die tegenwoordig denken dat een nummer iedere dertig seconden van stijl, tempo of producer moet wisselen omdat anders iemand op TikTok afhaakt. Beck trekt zich daar gelukkig niets van aan. Hij laat “Ride Lonesome” gewoon langzaam groeien, alsof hij weet dat melancholie tijd nodig heeft.

Het nummer heeft iets van een verlaten Amerikaanse snelweg in de lente. Niet het grote, dramatische verdriet van vroeger, maar eerder een soort rustige weemoed. Alsof Beck accepteert dat sommige dingen voorbij zijn, maar daar niet meer boos over hoeft te zijn. Een beetje zoals Wilco, Ryan Adams of de zachtere kant van The War on Drugs.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,4

“Ride Lonesome” bewijst vooral dat Beck nog altijd beter is in rustig mijmeren dan de meeste artiesten in hard hun best doen.

https://youtu.be/_6Zp84XH6Eo?si=5JiBb039jQL3hhvY

Beck - Heart Is A Drum★★★★★

4

Heart Is A Drum van Beck is inmiddels elf jaar oud, maar klinkt nog steeds alsof het speciaal gemaakt is voor zondagochtenden waarop de koffie net te slap is, de regen tegen het raam tikt en je eigenlijk nergens heen hoeft.

“Heart Is A Drum” komt van Morning Phase, die plaat waarop Beck ineens besloot dat hij niet meer de gekke man met de rare samples en slappe cowboyhoed wilde zijn, maar een soort Californische verdrietprofessor. En eerlijk: dat stond hem verrassend goed.

Het nummer heeft iets ongelooflijk rustgevends. Akoestische gitaren, zachte strijkers, een beetje echo, veel ruimte en die stem van Beck die klinkt alsof hij zelf ook niet helemaal wakker is. Alsof hij midden in een verlaten woonkamer zit met een gitaar, een kop thee en een hoofd vol herinneringen waar hij eigenlijk niet meer aan wilde denken.

“Heart Is A Drum” is typisch zo’n nummer waarbij je halverwege niet meer weet of je nu blij, verdrietig of gewoon moe bent. En juist daarom werkt het. Het is melancholisch zonder zwaar te worden, mooi zonder overdreven sentimenteel te zijn. Een beetje alsof Nick Drake, Bon Iver en de rustigste versie van Beck samen besluiten dat de wereld best even wat langzamer mag draaien.

Voor jou, met je liefde voor melancholie, rustige zondagmuziek en artiesten die sfeer belangrijker vinden dan haast, is dit natuurlijk precies raak. Het heeft iets van de zachtere kant van Elbow, maar ook van de troostende melancholie die je zo mooi vindt in The Slow Show.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 5,9

“Heart Is A Drum” bewijst vooral dat Beck op zijn best is wanneer hij ophoudt met gek doen en gewoon even stil durft te zijn.

https://youtu.be/_6Zp84XH6Eo?si=Io9OmWPqTJ9bZnkc

DE STAAT -The King★★★★★

7

The King van De Staat klinkt alsof iemand een dictator, een rockconcert en een slechte droom in een blender heeft gegooid. En eerlijk: daar zijn De Staat nog altijd ontzettend goed in.

“The King” is geen subtiel nummer. Het komt binnen als een stomp in je maag. Vanaf die eerste beat voelt het alsof er iets dreigends aankomt. Die zware bas, die hoekige gitaren, die half geschreeuwde zang van Torre Florim die klinkt alsof hij tegelijk de wereld wil veroveren en slopen. Het nummer heeft iets primitiefs, iets bijna tribaal. Alsof je naar een sekte kijkt die net een nieuwe leider heeft gekozen en daar verrassend enthousiast over is.

Dat is ook meteen waarom “The King” zo goed werkt. Het nummer gaat over macht, ego en mensen die zichzelf veel te belangrijk vinden. En dat doet De Staat natuurlijk niet door er een lief akoestisch liedje van te maken. Nee, ze bouwen er een soort muzikaal monster van. Een refrein dat bijna meer gebruld dan gezongen wordt, een groove die blijft stampen en een sfeer die ergens tussen rock, elektronica en totale gekte in hangt.

Muzikaal zit het geniaal in elkaar. Alles voelt strak, zwaar en gecontroleerd. Geen noot te veel, geen moment te weinig. Het klinkt alsof Queens of the Stone Age, Nine Inch Nails en een boze fanfare samen een staatsgreep proberen te plegen.

En dan live. Want laten we eerlijk zijn: De Staat is zo’n band die je eigenlijk live moet zien om echt te begrijpen hoe goed ze zijn. “The King” op plaat is al indrukwekkend, maar live verandert het in iets dat bijna fysiek aanvoelt. Alsof de vloer onder je voeten beweegt en iedereen in de zaal tegelijk besluit dat subtiel doen voor later is.

Sterren: ★★★★★

Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 7,8

“The King” bewijst vooral dat De Staat nog altijd de beste Nederlandse band is in het maken van gecontroleerde chaos.

https://youtu.be/mFg1JuHr63A?si=L0_WEw0zT69is6U9

Yot Club - Make It Easy (★★★★☆

7

Make It Easy van Yot Club klinkt alsof iemand op een warme zomeravond met een halflege cola en een hoofd vol twijfels op een skateboard door een verlaten buitenwijk rijdt. Het heeft iets loom, iets nonchalants en vooral iets dat doet alsof het allemaal niet zo veel moeite kost. Terwijl je ondertussen voelt dat er onder die relaxte sfeer best wat melancholie verstopt zit.

“Make It Easy” is typisch zo’n nummer dat je tegenwoordig overal tegenkomt op playlists met namen als ‘late night drive’, ‘sad indie summer’ of ‘songs to stare at the ceiling to’. Dat klinkt een beetje alsof het gemaakt is door een algoritme met emotionele problemen, maar eerlijk: het werkt wel.

Muzikaal zit het slim in elkaar. Een slome beat, wat zwevende gitaren, een stem die klinkt alsof hij net wakker is geworden en verder vooral veel ruimte. Geen groot refrein, geen enorme climax, geen moment waarop het nummer ineens probeert te bewijzen hoe belangrijk het is. Juist daardoor blijft het hangen. Het voelt alsof Yot Club precies begrijpt dat niet ieder liedje hoeft te schreeuwen om aandacht.

Tegelijk is dat ook een beetje het probleem. “Make It Easy” is mooi, sfeervol en prettig, maar soms ook net iets te vrijblijvend. Alsof het nummer heel graag cool en ontspannen wil blijven, waardoor het nooit echt volledig loskomt. Het blijft allemaal een beetje hangen in dezelfde mistige stemming. Dat is fijn zolang je erin zit, maar je mist soms net dat ene moment waarop het echt binnenkomt.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,3https://youtu.be/nLL4fqp8K3E?si=XQBkKVPYLpdn0Z3W