eerste gedachte:
Nina Hagen… leeft ze nog?
Tweede gedachte:
Ja dus. En ze maakt gewoon nog steeds muziek.
En ergens vind ik dat al bewonderenswaardig.
Want Nina Hagen is geen artiest, dat is een natuurverschijnsel. Half punk, half opera, half buitenaards. Drie helften, ja. Zo werkt Nina.
Met Alle Wollen in Den Himmel verwacht je dus chaos. Geschreeuw. Kerkklokken. Honden. Een kazoo. Iets geks.
Maar nee.
Het is… best normaal.
En dat is misschien nog het meest verrassende.
Het nummer begint redelijk ingetogen. Beetje rock, beetje cabaret, beetje Duitse theatraliteit. Geen hysterische uithalen. Geen punk-explosie. Meer een soort volwassen, licht ironische midtempo-track. Alsof Nina dacht: ik ga het vandaag eens rustig houden jongens.
Haar stem is nog steeds dat typische Hagen-geluid. Theatraal, overdreven articulerend, soms half pratend, soms zingend alsof ze in een Berlijnse opera staat. Je hoort meteen: dit kan niemand anders zijn. Dat blijft haar superkracht.
Alleen… muzikaal gebeurt er niet heel veel.
Het kabbelt. Beetje arrangementje, beetje refreintje. Prima gespeeld. Maar geen moment dat je denkt: wow. Het voelt vooral als een voorbode van een nieuw album. Zo’n “hier zijn we weer”-single. Meer visitekaartje dan knaller.
En eerlijk? Dat is ook precies wat het is.
Niet slecht. Zeker niet.
Maar ook niet dat ouderwetse Hagen-gekke genie waar je mond van openvalt.
Meer: degelijk. En dat is bijna vreemd bij iemand die ooit compleet gestoord (positief bedoeld) klonk.
Is het leuk? Ja.
Is het bijzonder? Mwah.
Ga je ’m tien keer draaien? Waarschijnlijk niet.
Maar gewoon het feit dat Nina Hagen anno nu nog steeds eigenzinnig Duits theaterpunk staat te maken? Dat verdient respect.
★★★☆☆
Cijfer: 7,2
Hitpotentie: 5,1
Geen hysterische cultklassieker, meer een rustige terugmelding van een legende. Nina leeft nog. En dat is misschien al nieuws genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten