Laten we eerlijk zijn,
de vorige single was er eentje waarvan je halverwege dacht: zal ik de vuilnis al buiten zetten?
Gewoon… meh. Alsof Morrissey zichzelf zat te citeren.
En dan komt Notre-Dame.
En denk je: verdorie, hij kan het dus nog steeds.
Het begint klassiek Morrissey: melancholische sfeer, lichte strijkers, gedragen tempo. Maar wat hier meteen opvalt — en wat het nummer nét dat extra laagje geeft — is die subtiele synthesizer-sound. Geen jaren ’80 kitsch, geen plastic retro, maar een warme, zwevende synthlaag die alles omhult. Alsof er mist over het hele nummer hangt.
Die synths geven het iets filmisch. Bijna kerkelijk. Past perfect bij de titel. Je hoort geen kathedraal, je vóélt ’m. Dat galmende, dat plechtige. Alsof hij letterlijk onder een gewelf staat te zingen.
En dan die stem…
Ouder. Dunner. Iets vermoeider. Maar juist daardoor geloofwaardiger dan ooit. Morrissey klinkt hier niet als dramaqueen, maar als iemand die echt iets kwijt moet. Minder theater, meer berusting. Dat werkt verrassend goed.
De melodie is ook gewoon sterk. Eindelijk weer eens een refrein dat blijft hangen zonder dat hij zichzelf overschreeuwt. Geen pompeuze rock, geen rare productie-trucs. Gewoon: liedje. Met sfeer. Met ruimte.
Die combinatie van strijkers + synths + zijn klagende bariton maakt het bijna vintage Morrissey. Alsof je weer even in de betere jaren ’90 zit. Niet vernieuwend, maar wel precies wat hij goed kan.
En eerlijk: als hij dit niveau haalt, hoor je niemand klagen dat het niet modern genoeg is.
Is het een hit? Nee. Te zwaarmoedig, te introvert. Maar voor liefhebbers? Voltreffer.
★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 6,9
Strijkers, zachte synthmist en een vermoeide Morrissey. Eindelijk weer eentje die onder je huid kruipt. Meer van dit, minder van die vo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten