Alleen al die titel.
Post Sex Clarity.
Dat is geen onderwerp waar je een vrolijk ukulele-liedje over schrijft. Dat is het moment dat de kamer stil wordt. Dat je naar het plafond kijkt en denkt: oké… en nu?
Lola Young begrijpt dat moment.
Het nummer begint klein. Geen haast. Geen ambitie om je meteen te pakken. Piano, een beetje ruimte, en haar stem die klinkt alsof ze net iets heeft meegemaakt waar ze zelf nog niet helemaal uit is.
En dat is haar kracht.
Ze zingt niet mooi om mooi te zijn. Ze zingt eerlijk. Met een rafelrandje. Alsof ze zichzelf betrapt op een gevoel dat ze liever niet had gehad.
De productie blijft rustig. Geen grote drums. Geen overdreven strijkers. Alles blijft dichtbij. Intiem. Alsof je in dezelfde kamer zit en eigenlijk niet zeker weet of je wel mag luisteren.
En ergens gebeurt er ook niet zoveel.
Geen explosie. Geen catharsis. Geen moment waarop ze zegt: dit is de oplossing.
Het blijft hangen in die twijfel. Die leegte.
En dat is precies waar het over gaat.
Je hoort invloeden van Amy Winehouse, dat rauwe randje, en een beetje van Arlo Parks, dat observerende, bijna fluisterende.
Maar Lola blijft Lola. Minder jazz, meer emotionele naaktheid.
Is het een hit? Moeilijk.
Is het mooi? Ja.
Is het ongemakkelijk eerlijk? Absoluut.
Dit is geen nummer voor overdag. Dit is 02:14 ’s nachts.
em die klinkt alsof ze net iets heeft meegemaakt waar ze zelf nog niet helemaal uit is.
★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 6,8
Stil, eerlijk en pijnlijk herkenbaar. Lola Young zingt niet over liefde, maar over wat er overblijft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten