Alsof elegantie weigert met pensioen te gaan
Er zijn bands die live spelen alsof ze hun album reproduceren. En je hebt Pet Shop Boys, die live spelen alsof ze hun eigen standbeeld onthullen terwijl ze er nog gewoon naast staan.
Left To My Own Devices was in 1988 al een meesterwerk. Bombastisch, theatraal, overdreven en volledig overtuigd van zijn eigen genialiteit. En nu, in 2023, klinkt het niet als een oude man die herinneringen ophaalt, maar als een oude aristocraat die even komt uitleggen hoe klasse eigenlijk hoort te klinken.
Neil Tennant zingt nog steeds alsof hij net uit een taxi is gestapt, zijn jas recht trekt en besluit dat de wereld hem toch niet helemaal verdient. Zijn stem is nauwelijks veranderd. Nog steeds dat afstandelijke, bijna emotieloze timbre. Wat vreemd genoeg meer emotie bevat dan de gemiddelde zanger die tegenwoordig zijn hele jeugdtrauma uitschreeuwt over een ukulele.
En Chris Lowe staat ernaast zoals Chris Lowe dat al veertig jaar doet: alsof hij per ongeluk op het podium is beland en besloten heeft te blijven omdat het wel prima airconditioning heeft.
De productie is overdonderend. Strijkers zwellen aan, beats marcheren vooruit en alles voelt groter dan nodig is. Maar dat is precies de bedoeling. Pet Shop Boys doen niet aan bescheidenheid. Ze doen aan controle.
Wat deze liveversie vooral bewijst, is dat sommige muziek niet ouder wordt.
Alleen waardevoller.
Is het beter dan het origineel? Nee.
Is het indrukwekkender dan 90% van alles wat nu live gebeurt? Zonder twijfel.
Want waar anderen optreden, regeren de Pet Shop Boys.
📊 Beoordeling
Cijfer: 9,3
Sterren: ★★★★★
Hitpotentie: 7,8
✨ Slotzin
De Pet Shop Boys bewijzen hier dat je niet jong hoeft te zijn om tijdloos te blijven, alleen beter dan de rest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten