RECENSIE: Best Kept Secret 2026 – het festival dat geen geheim meer is, maar wel nog doet alsof
Er zijn festivals die groot willen zijn.
En er zijn festivals die interessant willen zijn.
Best Kept Secret zit al jaren comfortabel in die tweede categorie. Niet schreeuwen. Niet imponeren. Gewoon een affiche neerleggen die zegt: als je het begrijpt, hoor je hier.
Met nieuwe directeurs en een line-up die gevaarlijk dicht tegen perfectie aanschurkt, voelt deze editie als een festival dat zichzelf opnieuw heeft uitgevonden zonder dat iemand het doorhad.
Kijk naar de headliners alleen al:
Jack White. Gorillaz. Nick Cave & The Bad Seeds.
Dat is geen line-up.
Dat is karakter.
Jack White komt om te bewijzen dat hij nog steeds gevaarlijker is dan de meeste gitaristen van nu.
Gorillaz komt om te bewijzen dat een speeltje van Damon Albarn nog steeds relevanter is dan complete carrières van anderen.
En Nick Cave…
Nick Cave komt niet spelen.
Nick Cave komt je herinneren aan alles wat je ooit bent kwijtgeraakt.
En dan begint het echte werk pas.
De La Soul staat er. Een groep die al relevant was toen streaming nog betekende dat je cassette vastzat in je autoradio.
Femi Kuti brengt muziek die niet vraagt om aandacht, maar het opeist.
En ergens lager op de affiche staan namen die je nu nog niet kent, maar over twee jaar tegen je vrienden noemt alsof je ze persoonlijk hebt ontdekt.
Dat is de kracht van Best Kept Secret.
Het programmeert geen zekerheid.
Het programmeert vertrouwen.
Je loopt daar langs een podium, hoort iets, blijft staan, en beseft een uur later dat je plannen had die je bent vergeten.
Omdat dit belangrijker was.
Best Kept Secret is geen festival waar je heen gaat voor de hits.
Je gaat erheen voor de toekomst.
En om heel even te doen alsof je die begrijpt.
Beoordeling affiche: ★★★★★
Cijfer: 9,1
Hitpotentie: 8,7
Niet het grootste festival.
Wel het festival dat de anderen stiekem kopiëren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten