Tweede single van het nieuwe album.
En James Blake denkt: weet je wat? We doen ‘m live.
Dat is lef. Want bij Blake hoor je elk kraakje. Elke adem. Elke kleine twijfel. En juist dat maakt het zo sterk.
I Had a Dream She Took My Hand is geen meezinger. Het is een bekentenis. Piano, stilte, ruimte. En dan die stem. Die hoge, breekbare falset die altijd balanceert tussen prachtig en instorten.
Live komt dat nog harder binnen.
Geen dikke productie om je te beschermen. Geen lagen om je in te verstoppen. Gewoon hij, de piano en een zaal die je bijna hoort ademhalen. Dat geeft spanning. Je voelt dat het mis kán gaan. En dat maakt het echt.
Het nummer zelf is typisch Blake: melancholie zonder melodrama. Droomachtig, bijna abstract. De tekst voelt half onthouden, half vergeten. Alsof hij zelf niet helemaal zeker weet wat hij heeft meegemaakt, maar het wel moet zingen.
Halverwege trekt hij het open. Niet met bombast, maar met emotionele intensiteit. Die falset wordt net iets scherper. De piano iets zwaarder. Het blijft gecontroleerd, maar je voelt de rand.
En dat is waarom Blake nog steeds relevant is.
Hij maakt geen hits in de klassieke zin. Hij maakt momenten. En live worden die momenten groter.
Is het toegankelijk? Niet echt.
Is het commercieel slim? Ook niet.
Is het indrukwekkend? Absoluut.
Dit is geen nummer dat je op een festival in de zon draait. Dit is nacht, stilte, misschien een beetje liefdesverdriet.
En als tweede single is het gedurfd. Geen obvious radio-track. Meer een statement: dit is waar het album heen gaat.
★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 6,7
Breekbaar, intens en pijnlijk eerlijk. James Blake zonder vangnet. En juist daarom zo sterk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten