Sommige nummers worden door iedereen “emotioneel meesterwerk” genoemd.
En dan zit jij op de bank en denk je: ja… oké… en nu?
Dat heb ik dus met Particles.
Kijk, objectief klopt alles. Piano. Strijkers. Zachte opbouw. Connor Mason die z’n ziel uit z’n lijf probeert te zingen. Alles staat in de juiste stand: dramatisch, breekbaar, “dit moet je voelen”.
Maar ergens halverwege zit je gewoon naar de klok te kijken.
Het begint klein. Té klein. Fluisterpiano, beetje galm. Alsof iemand bang is om de buren wakker te maken. Dan die zang — hoog, breekbaar, bijna huilend. Dat is hun handelsmerk, maar hier voelt het alsof elke lettergreep op standje kijk mij eens kwetsbaar zijn staat.
En dan die opbouw…
Je weet precies wat er komt. Strijkers erbij. Drums erbij. Grote emotionele ontlading. Slow motion. Aanstekers in de lucht. Het staat allemaal al in het draaiboek. Verrassing: nul.
Het is een beetje alsof iemand je drie minuten lang vertelt dat het heel verdrietig is, zonder dat je zelf iets mag voelen. Het wordt je opgelegd. “NU MOET JE ONTROERD ZIJN.” Ja, zo werkt het niet.
Technisch? Prima.
Productie? Mooi.
Stem? Indrukwekkend.
Maar het raakt me gewoon niet.
Het is zo’n nummer dat perfect past onder een talentenjacht-montage of een afscheidsscène in een ziekenhuisserie. Dat bedoel ik niet als compliment.
Soms wil je minder drama en meer echtheid. Minder strijkers, meer lef.
Misschien ben ik te nuchter. Misschien ben ik gewoon chagrijnig. Maar ik zet ’m niet nog een keer op.
★★★☆☆
Cijfer: 6,5
Hitpotentie: 6,0
Alles klopt. Behalve het gevoel. Mooi gemaakt, maar ik voel vooral dat ik iets anders wil luisteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten