Agnes Obel – Laymelli
Natuurlijk komt Agnes Obel óók nog langs in deze belachelijk sterke muziekweek
Wat moet ik hier nog mee?
Ik had Fontaines D.C. – Marianne zojuist uitgeroepen tot mijn Record of the Week. Na Beck, Warhaus, Manchester Orchestra, Chelsea Wolfe, Julia Holter, Orville Peck en Teenage Fanclub dacht ik dat deze muziekweek inmiddels wel genoeg had gedaan.
En dan komt Agnes Obel nog even binnenwandelen.
Met een nummer van bijna zeven minuten.
Laymelli.
Dank je wel, Agnes. Alsof kiezen deze week nog niet moeilijk genoeg was.
Het is inmiddels vijftien jaar geleden dat we Obel leerden kennen met het prachtige Riverside. Piano, die bijna breekbare stem en een melodie waarvoor stilte net zo belangrijk was als geluid.
Maar wie bij Laymelli op een nieuwe Riverside zit te wachten, kan lang wachten.
Er is niet eens een klassieke piano.
En juist dat maakt het interessant.
Obel trekt met haar komende album The Meaning of Flowers duidelijk verder de experimentele kant op. In Laymellikrijgen we keys, synthesizers, strijkers, vervormde stemmen en allerlei geluiden die langzaam in elkaar overvloeien.
Een gewoon liedje?
Mwah.
Dit is eerder een wandeling.
En je moet er de tijd voor nemen.
Zet dit op terwijl je tegelijkertijd WhatsApp beantwoordt, de vaatwasser uitruimt en op internet naar een nieuwe stofzuiger zoekt en er blijft waarschijnlijk weinig van over.
Laymelli vraagt iets wat tegenwoordig bijna revolutionair is:
aandacht.
Bijna zeven minuten lang dwaal je door een vreemde muzikale wereld. Soms zweverig, soms mysterieus en af en toe bijna onwerkelijk. Je hoort een klank verschijnen waarvan je niet precies weet wat het is en voordat je het hebt uitgezocht, komt er alweer iets anders langs.
Het doet me een beetje denken aan wat Julia Holter deze week met Materia 2 deed.
Niet omdat de nummers hetzelfde klinken, maar omdat beide artiesten muziek maken die je niet netjes kunt terugbrengen tot couplet-refrein-couplet.
Ze schilderen met geluid.
En dan, richting het einde, verschijnt ineens die heldere stem van Agnes Obel.
Dat moment is prachtig.
Na minutenlang door dat muzikale bos te hebben gelopen, herken je plotseling iets vertrouwds.
Alsof je tussen de bomen eindelijk het licht van een huis ziet.
Daar is ze.
Agnes.
We zijn niet verdwaald.
En misschien is dat wel het knapste aan Laymelli. Obel experimenteert volop zonder haar identiteit kwijt te raken. Ze hoeft Riverside niet opnieuw te maken om nog steeds onmiddellijk Agnes Obel te zijn.
De Alternatieve Muziekman zegt
Wat een absurd sterke muziekweek.
En Laymelli past daar eigenlijk perfect bij.
Geen gemakkelijke single. Nauwelijks iets voor de traditionele radio en waarschijnlijk geen toekomstige Top 40-hit.
Maar wel bijna zeven minuten muziek waarin iets te ontdekken valt.
Keys, synths, strijkers, vervormde zang, stilte en uiteindelijk die vertrouwde stem.
Ga liggen.
Koptelefoon op.
Telefoon weg.
En laat Agnes Obel maar schilderen.
Mijn Record of the Week blijft voorlopig Fontaines D.C. – Marianne.
Maar Agnes maakt de keuze bepaald niet eenvoudiger.
★★★★★ – 5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,5/10
Hitpotentie: ⭐⭐☆☆☆
Koptelefoonfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Experiment: ⭐⭐⭐⭐⭐
Albumverwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐
Deze week begon goed, werd beter en weigert inmiddels gewoon te stoppen. Als zelfs Agnes Obel op het laatste moment nog met bijna zeven minuten hemelse vreemdheid aankomt, weet je één ding zeker: augustus 2026 heeft ons muzikaal behoorlijk verwend.
