Noah Kahan is zo’n artiest die klinkt alsof hij permanent op een veranda zit met een thermos koffie en jeugdtrauma’s. En ik bedoel dat positief. The Great Divide past weer perfect in dat universum: folkpop met modder aan de schoenen en gevoelens waar je eigenlijk te moe voor bent, maar toch naar luistert.
Het begint klein. Akoestische gitaar, beetje drum, stem voorop. Geen spektakel. Geen “kijk mij eens produceren”. Gewoon een lied. Dat blijft zijn grootste kracht. Kahan vertrouwt op melodie en tekst, niet op trucjes. Dat voelt ouderwets — en daardoor juist fris.
De titel verraadt het al: het gaat over afstand. Tussen mensen, tussen vroeger en nu, tussen wie je dacht dat je zou worden en wie je uiteindelijk bent. Lekker luchtig is het allemaal niet. Maar Kahan weet zware thema’s te brengen zonder dat je het gevoel krijgt dat je in therapie zit. Het blijft menselijk, bijna alledaags.
Het refrein is typisch Kahan: groot zonder bombast. Je voelt ’m aankomen, maar hij duwt je niet omver. Meer zo’n meezingmoment dat langzaam groeit. Dat is vakmanschap. Geen stadiongeschreeuw, maar een kampvuur waar steeds meer mensen bij komen staan.
Minpuntje? Hij blijft wel erg binnen zijn comfortzone. Als je één Noah Kahan-nummer kent, herken je deze ook meteen. Geen verrassende wendingen. Geen gekke keuzes. Gewoon degelijk. Soms mis je dat randje.
Maar goed — niet alles hoeft experimenteel. Soms wil je gewoon een goed lied dat je stil krijgt. En dat levert hij.
Cijfer: 8,1
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,0
Folk voor mensen die hun gevoelens liever wandelen dan schreeuwen. Niet groots, wel raak. En dat blijft hangen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten