Op papier klinkt dit als een grap.
Charlie Puth + Kenny G.
Dat is alsof je zegt: “Zullen we even een smoothie maken van TikTok-pop en de liftmuziek van je tandarts?”
Maar dan zet je het aan… en denk je: verdorie, dit is dus gewoon lekker.
Cry duikt vol overtuiging de 80’s-sound in. Smooth synths, een glanzende baslijn, drumcomputers die klinken alsof ze rechtstreeks uit 1987 zijn gerold. Alles blinkt. Alles is soft-focus. Je verwacht elk moment neonletters en slow motion regen.
Charlie Puth is sowieso een studio-nerd van het hoogste niveau. Die jongen hoort waarschijnlijk frequenties die wij niet eens kennen. Alles zit hier belachelijk strak in elkaar. Elk klikje, elk koortje, elke clap: perfect geplaatst. Soms bijna irritant perfect.
En dan… Kenny G.
Ja, die Kenny G. Saxofoon. Krullen. Smooth jazz.
En eerlijk? Die solo werkt dus gewoon. Niet ironisch. Niet “haha fout leuk”. Gewoon oprecht goed. Dat warme, glijdende saxgeluid geeft het nummer precies dat extra laagje nostalgie. Alsof je in een oude Amerikaanse film zit waar iemand verdrietig uit het autoraam kijkt.
Het refrein is super catchy. Typisch Puth: melodie waar je na één keer luisteren al aan vastzit. Emotioneel zonder zwaar te worden. Dansbaar zonder plat te zijn. Dat is knap balanceren.
Minpuntje? Het is misschien té gepolijst. Je mist een randje vuil. Alles is zo glad dat je er bijna op uitglijdt. Maar goed — dat hoort bij deze stijl.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het schaamteloos retro? Ja.
Is het stiekem een oorwurm van jewelste? Absoluut.
★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 9,0
80’s gloss, saxsolo en een refrein dat je niet meer kwijt raakt. Fout? Misschien. Heerlijk? Zeker weten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten