RECENSIE: David Guetta · Kiko · Olivier Giacomotto – Prayer
Er zijn nummers die je meenemen naar de hemel.
En er zijn nummers die je meenemen naar een wellnesscentrum in 1998 waar iemand net een Enigma-cd heeft ontdekt en daar nooit meer van is hersteld.
Prayer zit precies daar tussenin.
Vanaf het begin hoor je het al: gregoriaans-achtige stemmen, zweverige mystiek, een sfeer alsof iemand elk moment wierook gaat aansteken naast de DJ-booth. Dat typische Enigma-gevoel. Sensueel. Geheimzinnig. En ook een beetje alsof het elk moment kan overgaan in een massage-arrangement van €49,95.
En dan komt de beat.
Niet lomp. Niet schreeuwerig. Maar strak. Functioneel. David Guetta gedraagt zich hier verrassend volwassen. Geen goedkope drop. Geen schreeuwende zangeres die “put your hands up” eist alsof haar leven ervan afhangt.
Nee.
Dit is Guetta die fluistert.
En dat is misschien nog het meest verontrustende.
De kracht van het nummer zit in de spanning. Het blijft hangen tussen club en kathedraal. Tussen extase en leegte. Je weet niet of je moet dansen of biechten.
Maar ergens knaagt het ook.
Omdat het gevaarlijk dicht langs nostalgie schuurt. Niet als eerbetoon. Maar als hergebruik. Alsof ze dachten: dit werkte vroeger ook, niemand zal het merken.
En toch…
Werkt het.
Omdat sfeer altijd wint.
Omdat mysterie altijd wint.
En omdat zelfs een oude truc nog kan raken als je hem goed uitvoert.
Maar vernieuwend?
Nee.
Effectief?
Absoluut.
Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 7,9
Hitpotentie: 8,7
Geen gebed.
Wel een verdomd goed ritueel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten