Er zijn bands die een liedje schrijven.
En er zijn bands die een mistbank organiseren waar toevallig geluid doorheen komt.
Honey I’m Home zit stevig in die tweede categorie.
Wishful Thinking klinkt namelijk niet alsof het begint. Het klinkt alsof het er altijd al was. Alsof je een kamer binnenloopt waar dit nummer al drie uur op repeat staat, en niemand meer weet wie het heeft opgezet. Inclusief de band zelf niet.
Wat meteen opvalt — en dat is geen detail, dat is het hele punt — is dat de melodie prachtig is. Echt belachelijk mooi zelfs. Maar ze verstoppen hem. Onder lagen ruis, galm en feedback. Alsof ze zich schamen voor hun eigen talent. Alsof iemand in de band heeft gezegd: “Jongens, dit is te goed. Gooi er snel een deken overheen.”
En dat doen ze.
De zang zweeft ergens tussen afstand en verlangen. Niet huilen. Niet praten. Meer… bestaan. Alsof de zanger in een andere kamer staat en zich afvraagt of het nog zin heeft om binnen te komen.
Je hoort hier waarom ze op Noorderslag dé band waren waar iedereen het over had. Niet omdat ze schreeuwen. Maar omdat ze weigeren te overtuigen.
Dat is lef.
De gitaren klinken alsof ze door water worden afgespeeld. Alles beweegt langzaam. Niets wil haasten. Dit is geen nummer voor mensen met haast. Dit is een nummer voor mensen die uit het raam staren en daarna niet meer weten waarom.
En ergens halverwege gebeurt er iets gevaarlijks.
Het wordt emotioneel.
Niet groot. Niet dramatisch.
Maar echt.
En dat is het moment waarop je weet: dit blijft hangen.
Niet als een hit.
Maar als een herinnering.
Honey I’m Home is geen band die op de deur klopt.
Ze staan al binnen.
En ze gaan voorlopig nergens heen.
Beoordeling: ★★★★½
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 7,4
Geen hit voor de massa.
https://www.youtube.com/watch?v=i1U0Trjp4Rk
Geen opmerkingen:
Een reactie posten