vrijdag 31 juli 2026
Record of the Week – Ella Langley – Choosin' Texas★★★☆☆ (
Record of the Week – Ella Langley – Choosin' Texas
Soms gaat de prijs niet naar je favoriete nummer, maar naar het mooiste verhaal
Laat ik meteen eerlijk zijn. Choosin' Texas van Ella Langley is niet het nummer dat ik de afgelopen week het vaakst heb opgezet. Sterker nog, muzikaal doet het me eigenlijk verrassend weinig. De moderne countrysound, de voorspelbare opbouw en het veilige refrein liggen nu eenmaal ver af van mijn eigen muzieksmaak. Geef mij maar Editors, Elbow, The National of Peter Gabriel.
En toch...
Deze week krijgt Ella Langley van De Alternatieve Muziekman de titel Record of the Week.
Niet omdat Choosin' Texas voor mij het beste nummer van de week is, maar omdat het soms goed is om verder te kijken dan je eigen smaak. Achter deze hit schuilt namelijk een verhaal dat minstens zo mooi is als de muziek zelf.
Ella Langley is geen artiest die gisteren ineens uit de lucht kwam vallen dankzij één viral filmpje. Ze heeft jarenlang gewerkt aan haar carrière. Kleine zalen, eindeloze optredens, kilometers maken, liedjes schrijven, blijven geloven in jezelf terwijl succes nog ver weg lijkt. Dat is tegenwoordig bijna ouderwets. In een tijd waarin algoritmes soms belangrijker lijken dan talent, is haar doorbraak vooral een beloning voor doorzettingsvermogen.
En daar heb ik enorm veel respect voor.
Muzikaal doet Choosin' Texas precies wat je van een hedendaagse countrypopsingle mag verwachten. De gitaren klinken stevig, de productie is strak en radiovriendelijk, en Ella Langley zingt met overtuiging. Haar stem heeft karakter en geloofwaardigheid. Je hoort dat ze deze muziek leeft.
Toch mis ik persoonlijk iets. Ik wacht tijdens het luisteren steeds op een onverwachte wending, een bijzonder arrangement of een melodie die me echt verrast. Dat moment komt helaas nooit. Het nummer blijft netjes binnen de lijntjes kleuren. Voor veel luisteraars zal dat juist de kracht zijn. Voor mij voelt het iets te veilig.
Maar soms draait muziek niet alleen om originaliteit.
Soms draait muziek om timing.
Om jarenlang blijven knokken totdat eindelijk alles op zijn plek valt. Dan wordt een nummer ineens groter dan alleen de noten die je hoort. Dan wordt het een symbool van volhouden.
En eerlijk is eerlijk: dat vind ik misschien nog wel mooier dan de plaat zelf.
Ik gun Ella Langley dit succes van harte. Niet omdat Choosin' Texas mijn favoriete single van het jaar is, maar omdat ik altijd bewondering heb voor artiesten die niet opgeven. Muziek is een marathon, geen sprint. En Langley bewijst dat geduld uiteindelijk beloond kan worden.
Misschien is dat wel de echte boodschap van deze week.
Niet ieder Record of the Week hoeft mijn persoonlijke smaak perfect te vertegenwoordigen. Soms verdient een artiest die titel omdat hij of zij laat zien dat passie, hard werken en volhouden uiteindelijk toch worden beloond. Dat verhaal is minstens zo inspirerend als een geweldige melodie.
De Alternatieve Muziekman zegt: Choosin' Texas zal niet in mijn persoonlijke Top 10 van 2026 eindigen. Daarvoor mis ik de eigenzinnigheid waar ik zo van houd. Maar het succes van Ella Langley voelt volledig verdiend. Deze Record of the Week is daarom vooral een eerbetoon aan alle muzikanten die jarenlang blijven geloven in hun droom. Want soms is de grootste hit niet het liedje, maar de weg die eraan voorafging.
★★★☆☆ (3 van de 5 sterren)
Cijfer: 6,9/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Een enorme hit voor de countrywereld en een terechte beloning voor een artiest die jarenlang heeft gevochten voor haar doorbraak. Niet mijn smaak, wél mijn respect.
INDIE TOP 20 VRIJDAG 31JULI
1.1 BECK - In The Night
2.2 EDITORS - Rush
3.3 THOMAS AZIER - Room Of Love
4.4 KINGFISHR- The Sun Will Never Settle
5.2 INTERPOL- Iron City
6.7 PETER GABRIEL -I Belong To The Sky(Dark-Side Mix )
7.8 BRANDON FLOWERS - Paradise
8 .9 THE TEMPER TRAP -Runaway
9.11JOHNNY MARR - Ophellia
10.13 HOWARD JONES - Stand Up
11.12 YELLO- Around The Sun
12.14 TAME IMPALA-Hummer
13.15 TAMINO -Raven
14.16 WHEN IN ROME - Human Nature
15.17 ECHO &THE BUNNYMEN - Brussels Is Haunted
16.18 LADYTRON - In Blood
17.19 EELS - All Forgotten
18.--SHEARWATER FT. LAURIE ANDERSON -You And Your Dog
19.5 MYLENE FARMER - C'est à Qui le Tour?
20.10 DEATH CAB FOR CUTIE - Stone Over Water
donderdag 30 juli 2026
Paolo Conte – Max retro ★★★★★
Paolo Conte – Max
Een tijdloos Italiaans meesterwerk waarin stilte net zo veel zegt als woorden
Sommige liedjes vertellen een verhaal met honderden regels tekst. Andere hebben aan een paar zinnen genoeg. Paolo Conte's Max, afkomstig van het prachtige album Aguaplano uit 1987, behoort tot die laatste categorie. Het is een wonderlijk, stijlvol en diep ontroerend nummer waarin de Italiaanse grootmeester een overleden vriend bezingt. Opmerkelijk genoeg gebruikt Conte daarvoor nauwelijks woorden. Het grootste deel van het nummer is instrumentaal. En juist daardoor komt de emotie des te harder binnen.
Dat is de kracht van Paolo Conte.
Waar veel artiesten hun gevoelens uitleggen, laat Conte de muziek het werk doen. De paar regels tekst die hij zingt, zijn voldoende om de herinnering aan "Max" tot leven te brengen. De rest vult de luisteraar zelf in. Dat vraagt lef, want in een tijd waarin alles letterlijk moet worden uitgelegd, kiest Conte juist voor suggestie.
Vanaf de eerste pianoklanken voel je dat Max geen doorsnee liedje is. De warme piano vormt het hart van de compositie, terwijl subtiele blazers, accordeon, contrabas en zachte percussie het nummer langzaam inkleuren. Het klinkt alsof je door een verlaten Italiaanse straat loopt, vlak na zonsondergang. Er hangt melancholie in de lucht, maar ook schoonheid. Geen zwaar verdriet, eerder een liefdevolle herinnering aan iemand die gemist wordt.
Paolo Conte's karakteristieke stem blijft uniek. Die hese, bijna fluisterende voordracht klinkt niet als een zanger die indruk wil maken, maar als iemand die een herinnering deelt met een goede vriend. Zijn stem heeft iets doorleefds. Je hoort de jaren, de wijsheid en de kwetsbaarheid. Dat maakt Max ongelooflijk geloofwaardig.
Wat dit nummer zo bijzonder maakt, is dat het zich volledig onttrekt aan de wetten van de popmuziek. Er is geen groot refrein, geen spectaculaire climax en geen voorspelbare opbouw. In plaats daarvan ontvouwt zich een muzikale film waarin ieder instrument een eigen rol speelt. De piano vertelt, de blazers antwoorden en de stilte ertussen zegt soms nog meer dan de noten zelf.
Het is ook een prachtig voorbeeld van hoe muziek herinneringen kan bewaren. Conte beschrijft zijn overleden vriend niet uitvoerig. Hij hoeft dat ook niet. Iedereen die ooit iemand heeft verloren, zal iets van zichzelf in Max herkennen. Juist doordat zoveel onuitgesproken blijft, wordt het nummer universeel.
Bijna veertig jaar na de oorspronkelijke release klinkt Max nog steeds verrassend fris. Natuurlijk hoor je de warme analoge opname uit de jaren tachtig, maar nergens voelt het gedateerd. Integendeel. De combinatie van jazz, chanson, Italiaanse volksmuziek en subtiele klassieke invloeden maakt het tijdloos.
De Alternatieve Muziekman zegt: Max is geen nummer dat je vluchtig beluistert. Dit is muziek die je stil maakt. Paolo Conte bewijst dat een paar regels tekst soms voldoende zijn om een compleet leven op te roepen. De rest doet de muziek. Wonderlijk, stijlvol en hartverscheurend mooi. Een tijdloos Italiaans meesterwerk dat niet schreeuwt om aandacht, maar fluistert... en juist daardoor nog veel harder binnenkomt.
(5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,8/10
Hitpotentie: ⭐⭐☆☆☆
Geen hit voor de massa, maar een blijvende klassieker. Max is het bewijs dat echte kunst geen trends volgt en geen houdbaarheidsdatum kent. Een van Paolo Conte's mooiste composities
Big Little Lions – My Home★★★★☆½
Big Little Lions – My Home
Een warm folklied met een vleugje Mumford & Sons en Monsters of Men
Er zijn van die nummers die niet proberen de wereld te veranderen. Ze willen je simpelweg een goed gevoel geven. My Home van Big Little Lions is precies zo'n lied. Geen bombast, geen overdreven productie en geen geforceerde emotie. Gewoon een prachtig geschreven folkpopnummer dat je langzaam omarmt als een warme deken op een regenachtige zondagmiddag.
Big Little Lions – het Canadese duo van Helen Austin en Paul Otten – heeft al jaren een reputatie opgebouwd met eerlijke, melodieuze songs waarin samenzang centraal staat. Op My Home laten ze opnieuw horen waarom ze zo geliefd zijn binnen de folk- en indiewereld. Dit is muziek die oprecht voelt, zonder ook maar één seconde sentimenteel te worden.
Vanaf de eerste gitaarakkoorden is de sfeer gezet. Een akoestische gitaar vormt de basis, waarna zachte percussie en subtiele toetsen het nummer langzaam laten groeien. Het arrangement is bewust eenvoudig gehouden, waardoor alle aandacht uitgaat naar de stemmen van Austin en Otten. Hun samenzang is prachtig in balans: warm, zuiver en vol emotie.
Tijdens het luisteren dwalen je gedachten onvermijdelijk af naar bands als Of Monsters and Men en Mumford & Sons. Niet omdat Big Little Lions hen kopieert, maar omdat dezelfde ingrediënten aanwezig zijn: akoestische instrumenten, meerstemmige zang en een gevoel van verbondenheid. Toch kiest het duo voor een veel ingetogener aanpak. Waar Mumford & Sons vaak uitpakt met grote explosies van banjo's en stampende drums, blijft My Home juist klein en persoonlijk.
De tekst draait om thuiskomen. Niet alleen letterlijk, maar vooral emotioneel. Het gaat over de plek waar je jezelf kunt zijn, waar herinneringen leven en waar mensen op je wachten. Dat thema is universeel en daardoor raakt het nummer gemakkelijk een gevoelige snaar. Iedereen heeft immers zijn eigen betekenis van "thuis".
De productie is bijzonder smaakvol. Alles klinkt warm en organisch. Geen overdreven effecten of gladgestreken popgeluid, maar echte instrumenten die mogen ademen. Juist daardoor voelt My Home authentiek. Je hebt het idee dat het duo tegenover je zit in een kleine huiskamer, spelend voor een handvol luisteraars.
Toch is dit geen nummer dat de hitlijsten zal bestormen. Daarvoor is het te rustig en te bescheiden. Maar misschien is dat juist de kracht. Big Little Lions kiest niet voor snelle aandacht, maar voor duurzaamheid. Dit is een lied dat je over vijf jaar opnieuw opzet en dat nog steeds hetzelfde warme gevoel oproept.
De Alternatieve Muziekman zegt: My Home is een klein muzikaal geluksmoment. Met een snufje Of Monsters and Men, een vleugje Mumford & Sons en vooral een flinke dosis eigen charme levert Big Little Lions een folkparel af die recht uit het hart lijkt te komen. Geen revolutionair nummer, maar wel een dat je stil laat glimlachen. En soms is dat precies wat muziek moet doen.
★★★★☆½ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,0/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Een uitstekende kandidaat voor folk- en indieplaylists. Misschien te bescheiden voor de grote hitlijsten, maar een nummer dat bij liefhebbers van warme akoestische pop ongetwijfeld een vaste plek zal veroveren.
Julia Holter – My Lost One★★★★★
Julia Holter – My Lost One
Gelukkig géén standaardnummer, maar een betoverende muzikale ontdekking
Er zijn artiesten die een liedje schrijven volgens het bekende poprecept: couplet, refrein, bruggetje, klaar. En dan is er Julia Holter. Zij lijkt al jaren lak te hebben aan alle regels die de muziekindustrie ooit heeft bedacht. Haar nieuwe single My Lost One is opnieuw zo'n nummer dat niet probeert de hitlijsten te veroveren, maar de luisteraar langzaam mee te nemen naar een compleet andere wereld.
Gelukkig maar.
Want My Lost One is allesbehalve een standaardnummer. Sterker nog, het is misschien wel een van de meest bijzondere releases van dit jaar.
Vanaf de eerste seconden kiest Holter niet voor een herkenbare melodie of een groot refrein. In plaats daarvan opent ze met een verstilde pianolijn, subtiele strijkers en een bijna zwevende sfeer. Het voelt alsof je een oude film binnenloopt waarvan je het verhaal nog niet kent, maar waarvan je direct weet dat hij indruk gaat maken.
Julia Holter bezit een stem die nauwelijks te vergelijken is met iemand anders. Ze zingt niet om indruk te maken, maar om een gevoel over te brengen. Haar stem zweeft door de muziek als een extra instrument. Soms helder, soms fluisterend, soms bijna ongrijpbaar. Juist daardoor krijgt My Lost One iets mysterieus.
De productie is ronduit schitterend. Elk instrument heeft zijn eigen plek. De piano vormt het fundament, terwijl de strijkers en subtiele elektronische klanken voortdurend nieuwe kleuren toevoegen. Nergens klinkt het druk of overvol. Integendeel, de stilte speelt bijna net zo'n belangrijke rol als de muziek zelf.
Wat Julia Holter zo bijzonder maakt, is haar lef. Waar veel artiesten kiezen voor voorspelbaarheid, kiest zij juist voor avontuur. Melodieën lopen niet altijd waar je ze verwacht, akkoorden veranderen onverwacht van richting en het nummer lijkt voortdurend in beweging. Toch voelt het nergens ingewikkeld om ingewikkeld te zijn. Alles staat in dienst van de emotie.
De tekst ademt verlies, herinnering en verlangen. Maar Holter legt niets letterlijk uit. Ze laat ruimte voor de luisteraar om zelf betekenis te geven aan de woorden. Dat maakt My Lost One veel rijker dan een doorsnee liefdesliedje. Iedere luisterbeurt voelt anders.
Commercieel gezien is dit waarschijnlijk geen slimme zet. Hiervoor is het nummer simpelweg te eigenzinnig. Maar juist daarom verdient het zoveel waardering. In een tijd waarin algoritmes bepalen hoe lang een intro mag duren en wanneer een refrein moet beginnen, trekt Julia Holter zich daar niets van aan. Zij maakt muziek als kunstvorm, niet als rekensom.
En precies dat maakt haar zo belangrijk binnen de alternatieve muziekscene. Ze bewijst dat er nog steeds artiesten zijn die risico's durven te nemen zonder hun eigen identiteit te verliezen.
De Alternatieve Muziekman zegt: My Lost One is geen liedje dat je even vluchtig beluistert tijdens het afwassen. Dit vraagt aandacht, rust en een goede koptelefoon. Julia Holter levert opnieuw een compositie af die zich langzaam ontvouwt en steeds mooier wordt. Gelukkig géén standaardnummer, maar een gedurfde, sfeervolle en ontroerende muzikale reis die laat horen waarom Julia Holter een van de meest eigenzinnige artiesten van deze tijd is.
★★★★★ (5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,5/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Te avontuurlijk voor de grote hitlijsten, maar voor liefhebbers van artpop, kamerpop en experimentele muziek is dit een absolute parel die nog lang blijft nazinderen.
Coco & Clair Clair – Coldplay★★★★☆½
Coco & Clair Clair – Coldplay
Een speelse popbom vol slimme trucs, brutale humor en onweerstaanbare flair
Sommige artiesten nemen zichzelf bloedserieus. Elk nummer moet een maatschappelijk statement zijn, iedere videoclip een kunstproject van twintig minuten. Gelukkig bestaan er ook nog duo's als Coco & Clair Clair. De twee eigenzinnige dames uit Atlanta doen gewoon waar ze zin in hebben. Hun nieuwe single Coldplay is daar opnieuw het perfecte bewijs van.
Wie dacht dat Coco & Clair Clair na hun vorige releases wel zo'n beetje al hun muzikale kaarten hadden uitgespeeld, komt bedrogen uit. Integendeel. Met Coldplay maakt het duo glashelder dat ze hun oude streken nog lang niet verleerd zijn. Sterker nog: ze lijken een compleet nieuwe trukendoos te hebben opengetrokken.
Vanaf de eerste seconden klinkt het nummer fris, speels en heerlijk onvoorspelbaar. De productie schakelt moeiteloos tussen minimalistische beats, luchtige synthesizers en onverwachte ritmische wendingen. Alles klinkt alsof het op het laatste moment nog even is omgegooid, maar juist daarin zit de charme. Achter de ogenschijnlijke chaos schuilt een verrassend strak opgebouwd poplied.
De zang van Coco & Clair Clair blijft een verhaal apart. Ze zingen, praten, fluisteren en spelen met hun stemmen alsof alle regels van de popmuziek slechts vrijblijvende suggesties zijn. Dat levert een losse, bijna nonchalante sfeer op die perfect past bij hun stijl. Ze proberen niet de grootste zangeressen van hun generatie te zijn; ze willen vooral karakter uitstralen. En daarin slagen ze met vlag en wimpel.
De titel Coldplay roept natuurlijk direct vragen op. Verwacht echter geen stadionrock of een eerbetoon aan Chris Martin. De titel voelt eerder als een knipoog, een speelse verwijzing die precies past bij de ironische manier waarop het duo met popcultuur omgaat. Coco & Clair Clair spelen graag met verwachtingen, om ze vervolgens vrolijk onderuit te halen.
Muzikaal laveert Coldplay tussen alternatieve pop, hiphop, elektronica en bedroom pop. Toch blijft het geheel opvallend toegankelijk. De beat is verslavend, de melodie blijft hangen en de productie zit vol kleine details die pas na meerdere luisterbeurten opvallen. Dat maakt het nummer sterker dan je op het eerste gehoor misschien denkt.
Het grootste pluspunt is misschien wel dat de twee nergens geforceerd hip proberen te klinken. Ze zijn gewoon zichzelf. In een tijd waarin veel artiesten veilig binnen de lijntjes kleuren uit angst voor het algoritme, kiest dit duo juist voor spontaniteit. Dat maakt hun muziek levendig en onvoorspelbaar.
Natuurlijk zal niet iedereen hiervan houden. Sommige luisteraars zullen het te eigenwijs of te speels vinden. Maar juist dat eigenzinnige karakter onderscheidt Coco & Clair Clair van de grote massa. Ze maken popmuziek die durft te lachen, te verrassen en af en toe een beetje te provoceren.
De Alternatieve Muziekman zegt: Coldplay is opnieuw een schot in de roos van het duo uit Atlanta. Slim geschreven, verrassend geproduceerd en vol onverwachte muzikale vondsten. Coco & Clair Clair bewijzen dat ze nog lang niet zijn uitgespeeld. Hun oude streken zijn springlevend, maar de nieuwe trucs maken dit misschien wel hun meest creatieve single in tijden.
★★★★☆½ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,0/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Een eigenzinnige alternatieve popsingle die dankzij zijn slimme productie en aanstekelijke energie moeiteloos kan uitgroeien tot een favoriet binnen de indie- en alternatieve popscene. Geen doorsnee hit, maar juist daarom zo aantrekkelijk.
woensdag 29 juli 2026
Casual Affairs – Emotional Man RETRO★★★★★
Casual Affairs – Emotional Man
De beste Nederlandse hit die nooit een hit werd
Soms kom je een nummer tegen waarvan je je afvraagt: hoe is dit in hemelsnaam géén hit geworden? Dat gevoel bekruipt me iedere keer als ik Emotional Man van Casual Affairs hoor. Een band uit Apeldoorn, opgenomen in 1985 en uitgebracht via Roadrunner Records, maar met een geluid dat eerder uit Birmingham of Londen leek te komen dan uit de Veluwe.
Sterker nog: als je me had verteld dat dit een verloren albumtrack van Duran Duran, China Crisis of Talk Talk was geweest, had ik het zonder aarzelen geloofd.
En dat is misschien wel het grootste compliment dat je een Nederlandse band uit die tijd kunt geven.
Vanaf de eerste seconden hoor je een productie die zijn tijd ver vooruit was. Glanzende synthesizers, een pompende bas, strak gitaarwerk en een ritmesectie die precies begrijpt hoe je spanning opbouwt zonder het nummer dicht te smeren. Alles klinkt verrassend internationaal. Geen spoor van de vaak wat brave Nederlandse popproducties uit het midden van de jaren tachtig.
De invloed van Duran Duran is onmiskenbaar. Niet alleen in de funky baslijnen en de sfeervolle synthesizers, maar ook in de manier waarop melodie en groove voortdurend met elkaar in gesprek zijn. Toch blijft Casual Affairs meer dan een imitatie. De band voegt een eigen melancholische ondertoon toe die Emotional Man een volwassen karakter geeft.
De zang past perfect bij de muziek. Zelfverzekerd, stijlvol en zonder overdreven theater. De stem zweeft moeiteloos boven het arrangement en geeft het nummer precies de juiste emotionele lading. Geen grote uithalen, maar controle. Juist daardoor blijft het geloofwaardig.
Wat vooral opvalt, is hoe goed de productie vandaag de dag nog steeds klinkt. Waar veel Nederlandse opnames uit de jaren tachtig inmiddels gedateerd aanvoelen, heeft Emotional Man verrassend weinig last van ouderdom. Natuurlijk hoor je de karakteristieke LinnDrum, de analoge synthesizers en de galm die zo typerend waren voor die tijd, maar dat geeft het nummer juist charme. Het klinkt authentiek, niet ouderwets.
Het blijft onbegrijpelijk dat Casual Affairs nooit de erkenning kreeg die de band verdiende. In een periode waarin buitenlandse acts de hitlijsten domineerden, had deze plaat moeiteloos kunnen meekomen. Misschien ontbrak de juiste promotie. Misschien zat het tegen. Of misschien had Nederland in 1985 simpelweg nog niet door hoe goed deze band werkelijk was.
Dat is eigenlijk de grootste tragedie van Emotional Man. Niet dat het geen nummer-één-hit werd, maar dat zoveel muziekliefhebbers het nooit hebben gehoord. Het is zo'n plaat die je laat denken aan een alternatieve geschiedenis waarin Casual Affairs naast Duran Duran, Spandau Ballet en Simple Minds op de grote Europese festivals had gestaan.
De Alternatieve Muziekman zegt: Emotional Man is een verborgen Nederlands kroonjuweel. Een plaat met een on-Hollandse sound, een internationale uitstraling en een productie die veertig jaar later nog steeds indruk maakt. Dat dit nooit een grote hit is geworden, blijft een van de grootste mysteries uit de Nederlandse popgeschiedenis. Soms is de muziekwereld gewoon niet eerlijk. En dit is daar misschien wel het beste bewijs van.
★★★★★ (5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,8/10
Hitpotentie (destijds): ⭐⭐⭐⭐⭐
Met de juiste internationale promotie had Emotional Man in 1985 of 1986 moeiteloos kunnen uitgroeien tot een Europese synthpopklassieker. Een gemiste kans van jewelste – en een absolute aanrader voor iedereen die houdt van Duran Duran, Talk Talk en de beste jaren van de new wave.
Dexys Midnight Runners - You've Got The Love★★★★★
Dexys Midnight Runners - You've Got The Love
Oh oh… wat een heerlijke vibe! De violen dansen alsof het weer 1982 is
Er zijn bands die je met één noot meteen in een goed humeur brengen. Dexys is zo'n band. Al sinds Come On Eileenbewijst Kevin Rowland dat soul, folk, pop en Keltische invloeden een onweerstaanbare combinatie kunnen zijn. Met You've Got The Love laat Dexys opnieuw horen dat die unieke formule nog altijd springlevend is.
Vanaf de eerste seconden spat het plezier uit de speakers. De ritmesectie legt een heerlijke groove neer, waarna de violenzich direct in het nummer mengen. En eerlijk? Wat klinken die fantastisch. Ze zijn niet zomaar een versiering, maar vormen het kloppende hart van de song. Ze geven het nummer een warme, uitbundige en bijna feestelijke uitstraling.
Kevin Rowland klinkt nog altijd als Kevin Rowland. Die karakteristieke, licht hese stem zit vol overtuiging en emotie. Hij hoeft geen vocale acrobatiek uit te halen; zijn kracht zit in de manier waarop hij een verhaal vertelt. Je gelooft ieder woord.
Muzikaal is You've Got The Love een heerlijke mix van soul, pop en folk, overgoten met de herkenbare Dexys-saus. De blazers zorgen voor extra kleur, de piano houdt het geheel luchtig en de violen tillen het nummer naar een hoger niveau. Het is muziek die beweegt, ademt en leeft.
Wat vooral opvalt, is de positieve energie. In een tijd waarin veel popmuziek kiest voor donkere sferen en zware beats, klinkt Dexys juist verfrissend optimistisch. Dit is een nummer dat je automatisch iets rechter laat lopen. Voor je het weet, tik je met je voet mee of zing je het refrein uit volle borst mee.
De productie klinkt warm en organisch. Geen overdaad aan digitale effecten of dichtgesmeerde arrangementen. Alles voelt alsof echte muzikanten samen in één ruimte staan te spelen. Dat geeft You've Got The Love een authenticiteit die je tegenwoordig niet vaak meer hoort.
Is het vernieuwend? Nee. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Dexys probeert niet hip of modern te klinken. Ze doen waar ze al decennialang goed in zijn: aanstekelijke muziek maken met een ziel. En juist daardoor klinkt het tijdloos.
De Alternatieve Muziekman zegt: Soms heb je geen ingewikkelde kunstgrepen nodig. Een sterke melodie, een fantastische band en vooral die heerlijke violen zijn voldoende om een glimlach op je gezicht te toveren. You've Got The Love is pure feelgoodmuziek van een band die nog altijd weet hoe je een onweerstaanbare vibe creëert. Oh oh… wat is dit lekker!
★★★★★ (5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,4/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Misschien geen monsterhit, maar wel een nummer dat live ongetwijfeld uitgroeit tot een publieksfavoriet. Dexys bewijst opnieuw dat klasse nooit uit de mode raakt.
FEET – Odessa★★★★½☆ (
FEET – Odessa
Britpop leeft! FEET serveert een onweerstaanbare indieknaller vol energie
Soms hoor je een nummer en weet je het direct: dit is typisch Brits. Niet omdat iemand met een zwaar Londens accent zingt, maar omdat alles klopt. De guitige gitaren, de stuwende bas, het nonchalante zelfvertrouwen en vooral dat heerlijke gevoel dat een band vooral plezier heeft in wat ze doet. FEET levert met Odessa precies zo'n plaat af. Een nummer dat ruikt naar zweterige clubs, lauwe pinten en een zomerfestival waar de zon nét door de wolken breekt.
Wie FEET nog niet kent, zou ze ergens tussen Blur, The Kooks, The Maccabees, The Vaccines en een vleugje Franz Ferdinand kunnen plaatsen. Toch blijft de band voldoende eigen om niet als een kopie over te komen. Odessa klinkt fris, energiek en vooral ontzettend aanstekelijk.
Vanaf de eerste gitaarakkoorden zit het tempo er goed in. Geen lang intro, geen ingewikkelde opbouw; FEET trapt het gaspedaal direct in. De ritmesectie houdt het nummer stevig op de rails, terwijl de gitaren voortdurend kleine melodieën door elkaar weven. Het klinkt losjes, maar achter die losse uitstraling schuilt een bijzonder strakke band.
De zang heeft precies de juiste dosis bravoure. Niet overdreven gepolijst, maar lekker rauw en geloofwaardig. Alsof de zanger je aankijkt en zegt: "Kom op, zing gewoon mee." En eerlijk is eerlijk: voor je het weet neurie je het refrein al mee, ook al heb je het nummer pas één keer gehoord.
Wat Odessa zo sterk maakt, is de balans tussen melodie en energie. Veel hedendaagse indiebands kiezen óf voor dromerige sferen óf voor pure gitaarherrie. FEET weet beide werelden samen te brengen. De melodieën blijven hangen, terwijl de gitaren lekker blijven bijten. Niet agressief, maar scherp genoeg om het nummer karakter te geven.
De productie verdient eveneens een compliment. Alles klinkt fris en levendig, zonder overgeproduceerd te worden. Je hebt bijna het gevoel alsof je midden in de oefenruimte staat. Dat geeft Odessa een spontane charme die je tegenwoordig niet meer zo vaak hoort.
Toch zit de grootste kracht misschien wel in de eenvoud. FEET probeert nergens ingewikkeld te doen. Geen conceptalbum in één liedje, geen kunstzinnige experimenten en geen geforceerde originaliteit. Gewoon een ijzersterke indiepopsong die precies weet wat hij wil zijn. Soms is dat meer dan genoeg.
Dit is zo'n nummer dat het uitstekend zal doen op festivals als Best Kept Secret of Down The Rabbit Hole. Je ziet het publiek al springen, bier in de lucht en een brede glimlach op ieder gezicht. Muziek hoeft niet altijd zwaar of diepzinnig te zijn om indruk te maken. Soms mag het gewoon leuk zijn.
De Alternatieve Muziekman zegt: Odessa is een heerlijke portie Britse indiepop die bewijst dat het genre nog lang niet is uitgeblust. FEET combineert bijtende gitaren, een onweerstaanbare groove en een refrein dat zich moeiteloos in je hoofd nestelt. Geen revolutionair nummer, maar wel eentje dat je direct nóg een keer wilt horen. En soms is dat precies wat goede popmuziek moet doen.
★★★★½☆ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,1/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Een perfecte festivalsingle met internationale potentie. Misschien geen wereldhit, maar absoluut een kandidaat voor de hogere regionen van de INDIE TOP 20.
Peter Gabriel – One by One (Bright-Side Mix)★★★★★
Peter Gabriel – One by One (Bright-Side Mix)
Alweer een pareltje van een muzikant die de tijd volledig naar zijn hand zet
Er zijn artiesten die na vijftig jaar carrière vooral teren op nostalgie. Ze trekken de oude hits nog eens uit de kast, spelen ze een tandje lager en noemen het een "nieuwe tour". En dan is er Peter Gabriel. Een man die op zijn 76e nog steeds muziek maakt alsof hij elke ochtend opstaat met de gedachte: hoe kan ik dit vandaag nóg mooier laten klinken?
Met One by One (Bright-Side Mix) bewijst Gabriel opnieuw waarom hij tot de absolute buitencategorie behoort. Dit is alweer een pareltje in een indrukwekkende reeks Bright-Side Mixes, waarin bekende nummers een nieuw perspectief krijgen. Geen goedkope remix, geen overbodige make-over, maar een subtiele herinterpretatie die het origineel juist verrijkt.
Vanaf de eerste pianoklanken straalt het nummer rust uit. De productie is helder, warm en ongelooflijk ruimtelijk. Elk instrument krijgt de ruimte om te ademen. De percussie tikt zachtjes op de achtergrond, de bas beweegt soepel door het geheel en de gitaren voegen precies genoeg kleur toe zonder ooit de aandacht op te eisen.
En dan die stem.
Peter Gabriel hoeft niets meer te bewijzen, maar zingt nog altijd met dezelfde overtuiging als in zijn beste jaren. Misschien iets breekbaarder dan vroeger, maar juist daardoor geloofwaardiger. Zijn stem heeft iets menselijks gekregen; je hoort niet alleen de zanger, maar ook de levenservaring.
De Bright-Side Mix doet precies wat de titel belooft. Waar sommige eerdere versies een donkerder, introspectief karakter hadden, laat deze uitvoering meer licht binnen. Niet door het tempo drastisch te verhogen of de instrumentatie compleet om te gooien, maar door slimme accenten in de mix. De toetsen glanzen iets meer, de achtergrondvocalen krijgen extra ruimte en de melodie voelt opener en hoopvoller.
Dat is misschien wel de grootste kracht van Peter Gabriel. Hij begrijpt dat muziek niet altijd groter hoeft te worden om meer indruk te maken. Soms zit de magie juist in een kleine verschuiving. Een andere balans tussen instrumenten. Een subtiele harmonielijn. Een extra ademhaling voordat een zin begint. Dat zijn details die veel luisteraars misschien niet eens bewust opmerken, maar die het verschil maken tussen een goed nummer en een bijzonder nummer.
One by One is bovendien typisch Gabriel: spiritueel zonder zweverig te worden, emotioneel zonder sentimenteel te klinken. De tekst nodigt uit om stil te staan bij verbondenheid en hoop. Geen grote politieke statements of ingewikkelde metaforen, maar woorden die ruimte laten voor je eigen interpretatie.
Voor liefhebbers van zijn recente werk is dit opnieuw een feest. Gabriel lijkt een tweede creatieve jeugd te beleven. Waar veel leeftijdsgenoten vasthouden aan hun verleden, blijft hij nieuwsgierig, experimenteel en verrassend. Dat hoor je in iedere seconde van deze opname.
De Alternatieve Muziekman zegt: Peter Gabriel heeft opnieuw goud in handen. One by One (Bright-Side Mix) is geen spectaculaire hit die de hitlijsten zal bestormen, maar een tijdloos muziekstuk dat laat horen hoe klasse klinkt. Alweer een pareltje van een artiest die geen concessies doet aan trends, maar volledig vertrouwt op vakmanschap, emotie en sfeer. En misschien is dat wel precies waarom zijn muziek zo lang meegaat.
★★★★★ (5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,7/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Geen commerciële hit, maar wel een blijvende klassieker voor liefhebbers van intelligente, warme en tijdloze popmuziek. Peter Gabriel bewijst opnieuw dat echte klasse nooit uit de mode raakt.
dinsdag 28 juli 2026
So, Reverie – Sea Change★★★★½☆
So, Reverie – Sea Change
Een muzikale vloedgolf van melancholie die langzaam bezit van je neemt
Sommige nummers knallen binnen met een refrein dat zich direct in je hoofd nestelt. Andere nummers doen precies het tegenovergestelde. Ze komen voorzichtig binnen, als een zachte golf die bijna ongemerkt het strand bereikt. Sea Changevan So, Reverie behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Geen haast, geen effectbejag en geen overbodige bombast. Dit is muziek die de tijd neemt om je langzaam mee te sleuren in haar eigen wereld.
Vanaf de eerste seconden hangt er een bijna filmische sfeer. Een ijle gitaarlijn zweeft over een warme laag synthesizers, terwijl subtiele pianoklanken de horizon langzaam inkleuren. Het klinkt alsof je uitkijkt over een verlaten kustlijn waar lucht en zee langzaam in elkaar overlopen. De productie is ruimtelijk, open en bijzonder smaakvol. Alles krijgt de ruimte om te ademen.
De zang is misschien wel het grootste wapen van So, Reverie. Breekbaar zonder zwak te klinken, dromerig zonder zweverig te worden. De stem lijkt niet boven de muziek te willen uitstijgen, maar er juist onderdeel van te zijn. Dat maakt Sea Change ongelooflijk intiem. Alsof de luisteraar een persoonlijk dagboek openslaat.
Muzikaal beweegt de band zich ergens tussen dreampop, ambient en alternatieve indie. Invloeden van Slowdive, Daughter, Beach House en zelfs de verstilde momenten van Sigur Rós zijn hoorbaar, zonder dat So, Reverie ooit een kopie wordt. De band kiest duidelijk voor een eigen geluid waarin stilte minstens zo belangrijk is als de noten zelf.
Het mooiste aan Sea Change is misschien wel dat het voortdurend in beweging blijft. Net als de zee waarnaar de titel verwijst, verandert de muziek langzaam van vorm. Nieuwe lagen verschijnen ongemerkt, gitaren worden voller, de drums krijgen iets meer gewicht en de spanning groeit zonder dat het nummer ooit echt explodeert. Dat vraagt lef. In een tijd waarin veel muziek binnen dertig seconden alles moet laten horen, durft So, Reverie de luisteraar juist geduldig mee te nemen.
De tekst lijkt te gaan over verandering, loslaten en accepteren dat niets hetzelfde blijft. Dat thema sluit naadloos aan bij de muziek. Er zit verdriet in, maar ook rust. Geen wanhoop, eerder berusting. Het voelt alsof de band wil zeggen dat verandering soms pijn doet, maar uiteindelijk ook ruimte maakt voor iets nieuws.
Toch is Sea Change niet voor iedereen. Wie op zoek is naar een groot refrein of een duidelijke popstructuur, zal dit misschien te langzaam of te introvert vinden. Dit is een nummer dat je niet vluchtig moet consumeren. Zet een koptelefoon op, dim het licht en geef het de aandacht die het verdient. Dan ontvouwt zich een prachtig geluidslandschap waarin elk detail zorgvuldig is geplaatst.
De Alternatieve Muziekman zegt: Sea Change is geen muziek voor de hitparade, maar voor de momenten waarop je even wilt ontsnappen aan de drukte van de dag. So, Reverie bewijst dat verstilling nog altijd een enorme kracht kan hebben. Het resultaat is een sfeervol, ontroerend en bijzonder volwassen nummer dat steeds mooier wordt naarmate je er vaker naar luistert. Soms hoef je niet te schreeuwen om indruk te maken. Soms is fluisteren veel krachtiger.
★★★★½☆ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,2/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Waarschijnlijk te subtiel voor de grote hitlijsten, maar voor liefhebbers van dromerige indie en atmosferische muziek is dit een verborgen parel die nog lang blijft nazinderen.
Bloc Party – Now We Can't Be Friends★★★★☆
Bloc Party – Now We Can't Be Friends
Vriendschap voorbij, maar muzikaal nog altijd eigenwijs
Er zijn bands die precies maken wat het publiek wil horen. En er zijn bands die daar al twintig jaar vriendelijk voor bedanken. Bloc Party behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Sinds Silent Alarm uit 2005 heeft de Londense band een indrukwekkend spoor van gitaargeweld, elektronica en onverwachte muzikale afslagen achtergelaten. Niet iedereen is meegegaan op die reis. Misschien verklaart dat ook meteen de titel van hun nieuwe single: Now We Can't Be Friends.
Geen zorgen, de titel gaat waarschijnlijk niet over fans die afhaakten toen Bloc Party steeds experimenteler werd. Maar het voelt ergens wel symbolisch. Want deze band kiest al jaren liever voor avontuur dan voor applaus. Dat levert soms briljante muziek op, soms lastige kost, maar altijd iets met een eigen gezicht.
Now We Can't Be Friends is opnieuw zo'n nummer dat zich niet meteen laat doorgronden. Wie een nieuwe Banquet of Helicopter verwacht, zal even moeten schakelen. De hoekige gitaren zijn er nog wel, maar ze delen het podium met pulserende synthesizers, onverwachte ritmewisselingen en een productie die meer spanning oproept dan direct herkenbare melodieën.
Kele Okereke klinkt ingetogen en afstandelijk, alsof hij de woorden liever uitspreekt dan uitschreeuwt. Dat past uitstekend bij de sfeer van het nummer. Het gaat niet over een ruzie waarbij met deuren wordt gesmeten. Het gaat over het pijnlijke moment waarop je beseft dat sommige relaties gewoon langzaam verdwijnen. Geen explosie, maar een stille verwijdering.
Juist daarin schuilt de kracht van dit nummer. Bloc Party kiest niet voor dramatiek, maar voor ongemak. De muziek voelt soms bijna kil, terwijl er onder de oppervlakte juist veel emotie schuilgaat. Dat contrast maakt het interessant.
De gitaarpartijen blijven heerlijk eigenwijs. Ze lijken soms tegen de zang in te bewegen in plaats van haar te ondersteunen. De ritmesectie houdt alles strak bij elkaar zonder de spanning weg te nemen. Ondertussen voegen de elektronische details een moderne laag toe die het nummer fris laat klinken zonder de identiteit van Bloc Party te verliezen.
Toch zal dit geen nummer zijn dat overal vrienden maakt. Daarvoor is het simpelweg te apart. Dit is geen meezinger voor de autoradio en ook geen festivalanthem dat uit duizenden kelen wordt meegezongen. Het vraagt aandacht, geduld en meerdere luisterbeurten. Pas dan vallen de puzzelstukjes langzaam op hun plaats.
En misschien is dat juist waarom Bloc Party nog altijd relevant is. In een tijd waarin veel muziek binnen twintig seconden moet overtuigen, durft deze band nog steeds nummers te maken die pas na de derde of vierde keer écht binnenkomen. Dat vraagt lef.
De Alternatieve Muziekman zegt: Now We Can't Be Friends zal de vriendenkring van Bloc Party waarschijnlijk niet veel groter maken. Daarvoor is het te eigenzinnig en te onvoorspelbaar. Maar voor luisteraars die houden van muziek met rafelranden, spanning en karakter is dit opnieuw een bewijs dat Bloc Party nog altijd zijn eigen koers vaart. Niet gemakkelijk, wel bijzonder.
★★★★☆ (4 van de 5 sterren)
Cijfer: 8,6/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Te eigenzinnig voor de grote massa, maar voor liefhebbers van avontuurlijke indie-rock is dit precies waarom Bloc Party na al die jaren nog steeds een unieke band is.
James Blunt – Stop The Clock★★★★☆
James Blunt – Stop The Clock
James Blunt zet de tijd stil met een warme folkballad vol hoop
Er zijn artiesten die hun hele carrière proberen los te komen van die ene megahit. Bij James Blunt blijft You're Beautifulaltijd als een schaduw achter hem aan lopen. Dat is ergens oneerlijk, want de Brit heeft de afgelopen twintig jaar veel meer laten horen dan alleen dat ene liefdesliedje. Met Stop The Clock laat hij opnieuw zien waarom hij nog altijd een van de betere verhalenvertellers van de Britse popmuziek is.
Wie verwacht dat Blunt teruggrijpt naar het veilige recept van vroeger, komt bedrogen uit. Natuurlijk hoor je nog altijd die herkenbare, breekbare stem die soms balanceert op het randje van emotioneel en sentimenteel. Maar muzikaal kiest hij hier voor een rijkere, aardse aanpak. De warme gitaren, subtiele piano en organische productie doen regelmatig denken aan de sfeer van Hozier. Niet zo donker als Take Me To Church, maar wel met dezelfde diepe, bijna spirituele onderlaag.
Vanaf de eerste noten ademt Stop The Clock rust. Geen bombastische drums, geen opgeblazen orkest, geen trucjes. Alles staat in dienst van het verhaal. Juist daardoor komt de emotie veel sterker binnen. Blunt zingt alsof hij tegen één persoon praat. Dat maakt het nummer klein, intiem en geloofwaardig.
De tekst draait om iets waar iedereen zich in kan herkennen: het verlangen om een bijzonder moment vast te houden voordat het voorbij is. De tijd laat zich niet tegenhouden, maar muziek kan dat gevoel soms heel even oproepen. Dat is precies wat Blunt hier probeert. Niet door grootse woorden te gebruiken, maar door eenvoud. En eenvoud is vaak moeilijker dan spektakel.
De productie verdient eveneens een compliment. Waar oudere James Blunt-singles soms iets te glad klonken, voelt dit veel natuurlijker. De akoestische gitaren krijgen ruimte, de achtergrondzang blijft subtiel en de instrumenten ademen. Daardoor ontstaat een warme sfeer die uitstekend past bij de melancholische boodschap.
Toch is het niet allemaal perfect. Halverwege blijft het nummer wel erg veilig binnen de lijntjes kleuren. Je voelt dat er ruimte was geweest voor een verrassende muzikale uitbarsting of een krachtigere finale. Dat moment komt helaas niet helemaal. Daardoor mist Stop The Clock nét dat beetje magie om een absolute klassieker te worden.
Maar misschien is dat ook helemaal niet de bedoeling. James Blunt hoeft zichzelf niet opnieuw uit te vinden. Hij hoeft geen Hozier te worden en ook geen nieuwe You're Beautiful te schrijven. Hij maakt muziek die past bij de fase waarin hij zit: volwassen, eerlijk en zonder opsmuk.
Voor liefhebbers van Hozier, David Gray, Passenger en de rustige kant van Coldplay is dit een nummer dat moeiteloos in de afspeellijst past. Het is geen lied dat schreeuwt om aandacht, maar eentje dat langzaam groeit na iedere luisterbeurt.
De Alternatieve Muziekman zegt: Stop The Clock bewijst dat James Blunt nog lang niet is uitgezongen. Hij kiest niet voor spektakel, maar voor gevoel. De vergelijking met Hozier is hoorbaar in de warme folk- en gospelinvloeden, terwijl zijn eigen kwetsbare stijl volledig overeind blijft. Misschien wordt dit geen wereldhit zoals You're Beautiful, maar het is wel een lied dat blijft hangen.
★★★★☆ (4 van de 5 sterren)
Cijfer: 8,7/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Geen nieuwe megahit, maar wel een sterke radiosingle die liefhebbers van sfeervolle singer-songwritermuziek zeker zal aanspreken.
https://youtu.be/xX-4LrYCN1w?si=MQdoCrq7wg7IaL3i
Abonneren op:
Posts (Atom)