Er zijn bands die hun gevoelens uitschreeuwen. En dan heb je Sorry. Die mompelen ze liever half in hun mouw terwijl ze een sigaret zoeken die er niet is.
Alone In Cologne klinkt precies zo: alsof iemand om drie uur ’s nachts door een vreemde stad dwaalt en denkt: waar ben ik eigenlijk mee bezig?
Het begint rommelig. Beetje scheve gitaar, loom drumritme, zang die meer praat dan zingt. Alsof de band per ongeluk al aan het spelen was voordat de opnameknop werd ingedrukt. En gek genoeg is dat precies de charme. Het voelt niet geproduceerd, het voelt gevonden.
De sfeer is droog, licht cynisch, beetje vervreemdend. Typisch Sorry. Alles klinkt alsof het nét uit de maat mag vallen. Alsof niemand hier zin had in perfectie. Dat geeft het karakter. Dit is anti-pop. Anti-refrein. Anti-glans.
Toch zit er onder dat nonchalante gedoe stiekem gewoon een goed lied verstopt. Een baslijn die blijft hangen, een melodie die langzaam in je hoofd kruipt. Je hebt het pas door als je het later neuriet bij het koffieapparaat. Dat soort verraderlijke kwaliteit.
Tekstueel draait het om eenzaamheid, vervreemding, rondlopen in een stad waar je niemand kent. Geen grote poëzie, maar droge observaties. Bijna laconiek. Dat maakt het sterker. Geen drama, gewoon: dit is het, deal ermee. Beetje Britse humor, beetje existentiële moeheid.
Minpuntje? Het blijft expres ontoegankelijk. Je moet moeite doen. Dit is geen nummer dat je hand vasthoudt. Sommige luisteraars haken af na dertig seconden. Maar wie blijft, krijgt iets eigens terug.
Is het een hit? Absoluut niet. Veel te eigenwijs. Maar in het alternatieve hoekje? Cultmateriaal. Dit zijn van die tracks die later ineens “underrated classic” heten.
Cijfer: 8,1
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 5,9
Rommelige charme, droge melancholie. Alsof je verdwaalt in Keulen en het eigenlijk best prima vindt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten