laura Marling is zo’n artiest waar je automatisch rechter van gaat zitten.
Alsof je ineens beleefd moet doen.
Niemand zet Laura Marling op tijdens het koken van spaghetti.
Dit is thee. Stilte. Raam. Regen. Existentiële vragen.
Patterns begint zonder poespas. Geen intro van drie kilometer. Gewoon gitaar. Haar stem. Klaar. Alsof ze zegt: we gaan niet moeilijk doen, luister nou maar gewoon even.
En dat kan ze hebben.
Die stem van haar blijft bizar goed. Niet groot, niet theatraal, maar loepzuiver en volwassen. Alsof iemand je rustig de waarheid vertelt waar je eigenlijk niet op zat te wachten. Geen drama, geen effect. Gewoon: zo is het.
De melodie kronkelt een beetje. Geen hapklare poplijn. Meer een gesprek. Je moet erbij blijven. Dit is geen achtergrondmuziek. Als je afdwaalt, ben je ’m kwijt.
En dat vind ik stiekem heerlijk.
In een wereld vol TikTok-refreinen en “BAM hier is de hook”, doet Marling gewoon:
hier is een liedje. Succes ermee.
Tekstueel zit het vol zelfreflectie en terugkijken. Patronen herkennen, fouten herhalen, dat soort volwassen-mensengedoe. Geen liefdesdrama, maar leven. Dat maakt het zwaar en licht tegelijk.
Alleen… en nu komt het Derksen-moment…
Het is ook een beetje braaf.
Heel mooi. Heel knap. Heel smaakvol.
Maar je gaat er niet van op de tafel dansen. Het mist net dat ene haakje waardoor je denkt: dit móét ik nog een keer horen.
Dit is meer: respectmuziek.
Je knikt. Je waardeert. Je zet ’m misschien niet elke dag op.
Maar goed — alles hoeft geen stadionrefrein te zijn.
Laura Marling maakt geen hits.
Ze maakt liedjes die je later ineens begrijpt.
★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,1
Intiem, volwassen en bloedmooi. Geen knaller, wel klasse. Laura Marling fluistert — en je luistert toch.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten