Put The Bucket Down klinkt als een man die niks meer hoeft te bewijzen. Geen stadiongebrul, geen “kijk mij eens modern zijn”. Dit is gecontroleerde klasse. Midtempo groove, warme percussie, subtiele synthlagen en een productie die zo helder is dat je er bijna je bril bij afzet. Alles klopt. Natuurlijk. Want Gabriel maakt geen liedjes, hij ontwerpt geluidslandschappen.
De Bright-Side Mix van Mark ‘Spike’ Stent trekt het nummer uit de schaduw. Minder broeierig, meer lucht. Alsof iemand het raam openzet in een kamer waar al jaren kunst werd gemaakt. Het swingt zelfs een beetje. Heel licht. Gabriel op zijn dansbaarst is nog steeds iemand die nadenkt tijdens het bewegen, maar toch.
Zijn stem is ouder, lager, maar juist daardoor geloofwaardiger. Elke zin klinkt als iemand die het heeft meegemaakt in plaats van het te verzinnen. Geen drama, geen pathos. Meer berusting. Dat maakt het sterk. Dit is geen jonge hond die schreeuwt dat het leven ingewikkeld is — dit is iemand die rustig uitlegt hoe je ermee omgaat.
Tekstueel blijft het typisch Gabriel: licht abstract, filosofisch, net genoeg mysterie om je aandacht vast te houden. Geen hapklare brokken. Je moet luisteren. Echt luisteren. En dat voelt bijna ouderwets tegenwoordig.
Is dit een hit? Nee. Daarvoor is het te volwassen, te subtiel en te weinig algoritme-proof. Maar artistiek? IJzersterk. Dit is zo’n nummer dat over tien jaar nog steeds goed klinkt, terwijl de helft van de charts allang vergeten is.
Cijfer: 8,4
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,3
Geen vuurwerk, geen comebackcircus. Gewoon Peter Gabriel die weer even laat horen hoe tijdloos vakmanschap klinkt. En dat is eigenlijk monumentaal genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten