Je hoort die eerste strijkers en denkt meteen: hé wacht… dit ken ik… dit is geen indiepop, dit is De Vier Jaargetijden. Klassiek. Barok. 1725. Alleen nu zonder pruiken.
En eerlijk? Dat is dus een briljante zet.
Want waar de meeste artiesten beginnen met een beat of een synth, opent Lykke Li gewoon met iets dat klinkt alsof het uit een concertzaal komt. Alsof je per ongeluk NPO Klassiek hebt opgezet. Dat geeft het nummer meteen gewicht. Serieusheid. Alsof het leven zelf begint te spelen.
En dan schuift ze er langzaam haar eigen wereld overheen.
Die breekbare stem. Dat fluisterende. Dat typische “ik heb vannacht niet geslapen maar ik zing toch”. Ze klinkt altijd alsof ze net uit een herinnering stapt. En tegen die klassieke strijkers aan wordt dat nog intenser. Oud en nieuw botsen op elkaar, maar heel subtiel.
Wat mooi is: het wordt nooit kitsch.
Dit had ook heel fout kunnen worden. Zo’n “kijk ons eens cultureel doen”-moment. Maar nee. Het voelt organisch. Alsof Vivaldi en Lykke Li samen op een bankje zitten te mokken over het leven.
Het nummer zelf blijft klein. Piano, zachte lagen, minimale productie. Geen grote poptrucs. Geen drop. Gewoon melancholie die langzaam groeit. En juist daardoor komt het harder binnen.
Je merkt dat ze ouder is geworden als artiest. Minder drama, meer berusting. Minder “ik ga stuk”, meer “ik leef ermee”. Dat maakt het volwassen verdriet. Dat is moeilijker én mooier.
Is het een hit? Nee. Te subtiel.
Is het bijzonder? Absoluut.
Blijft het hangen? Ja, als een winterlucht.
Dus ja — terechte keuze:
★★★★★ – Record of the Week 🌟
Cijfer: 9,2
Hitpotentie: 7,0
Klassieke strijkers, fluisterzang en een hart dat langzaam breekt. Vivaldi met mascara. Lykke Li op haar mooist.https://www.youtube.com/watch?v=wrazVZlMbeY
Geen opmerkingen:
Een reactie posten