Er zijn bands die klinken alsof ze per ongeluk een hit hebben geschreven. En er zijn bands die vanaf seconde één klinken alsof ze héél graag een hit willen schrijven. Only The Poets valt duidelijk in die tweede categorie. Monumental is geen bescheiden liedje. Het wil groot. Groter. Monumentaal. De titel liegt niet.
Vanaf de eerste tellen: gitaren open, drums recht vooruit, refrein in de startblokken. Geen opbouw, geen mysterie. Dit is Britse indiepop met stadionambities. Alsof iemand dacht: The Killers, maar dan iets jonger en met meer Instagram. En eerlijk? Dat werkt best goed.
Het refrein is gemaakt om mee te schreeuwen. Niet mee te zingen — nee, schreeuwen. Zo’n “armen om elkaar heen, bier in de lucht, niemand weet de tekst maar iedereen doet alsof”-moment. Je hoort nu al hoe dit live ontploft. Dat is hun kracht: energie. Geen subtiliteit, maar vaart.
Tekstueel blijft het veilig. Grote woorden over samen, doorzetten, iets nalaten, groots zijn. Het had zo op een motivational poster gekund. Diepgang is niet het doel hier. Gevoel wel. En dat leveren ze. Soms is dat genoeg.
Minpuntje: het is allemaal behoorlijk voorspelbaar. Je voelt elke wending al aankomen. Dit is geen nummer dat je verrast. Het is comfortfood-indie. Lekker, maar je hebt het eerder gegeten.
Maar goed — niet elke track hoeft kunst te zijn. Soms wil je gewoon een goed refrein en een band die nergens moeilijk over doet. Monumental is precies dat.
Cijfer: 7,7
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,6
Geen poëziebundel, eerder een stadionkreet. Maar wél eentje die je drie dagen later nog steeds neuriet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten