RECENSIE: Bazart – Nacht in Amsterdam
Er zijn nachten die je niet vergeet.
En er zijn nachten die je speciaal onthoudt omdat je iemand was die je overdag niet durft te zijn.
Nacht in Amsterdam is precies dat moment. Niet de avond zelf. Maar de wandeling daarna. Als de stad stiller wordt en je gedachten juist luider.
Bazart heeft al jaren een patent op dat soort gevoelens. Muziek maken voor mensen die te veel voelen en daar geen plan voor hebben.
Het begint klein.
Een synth die klinkt alsof hij twijfelt. De stem van Mathieu Terryn die niet binnenkomt, maar verschijnt. Kwetsbaar. Breekbaar. Alsof hij zich verontschuldigt voor wat hij zo meteen gaat toegeven.
En dan groeit het.
Niet groot. Niet bombastisch. Maar onvermijdelijk.
De productie is typisch Bazart: warm, melancholisch, en net glad genoeg om je vertrouwen te winnen. Je hoort de nacht erin. Niet de feestnacht. Maar de eerlijke nacht. Die waarin niemand kijkt.
Wat Bazart hier goed doet, is dat ze niet proberen stoer te zijn. Dit is geen Amsterdam van neon en taxi’s.
Dit is Amsterdam van spijt.
Van gemiste woorden.
Van appjes die je niet had moeten sturen.
En dat maakt het gevaarlijk herkenbaar.
Maar ergens zit ook hun zwakte.
Het blijft veilig.
Mooi, maar veilig.
Je voelt dat ze weten hoe dit moet klinken. Misschien iets te goed.
Daardoor verrast het niet.
Maar het raakt wel.
En soms is dat genoeg.
Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 8,8
Geen nacht die je leven verandert.
Wel een nacht die blijft hangen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten