woensdag 2 september 2026

Paul Heaton – Sad Songs And Lawsuits ft. Rianne Downey★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren


Paul Heaton – Sad Songs And Lawsuits ft. Rianne Downey

Paul… ja hoor. Alleen die titel al. En met Rianne Downey heeft hij opnieuw een heerlijk muzikaal duo gevonden

Paul Heaton.

Sommige artiesten hoeven eigenlijk niet meer uitgelegd te worden.

Je hoort een paar maten, vervolgens die stem en daarna een tekst waarvan je denkt: wie verzint zoiets nou weer?

Paul dus.

En dan heet zijn nieuwe single ook nog Sad Songs And Lawsuits.

Prachtige titel.

Verdrietige liedjes en rechtszaken. Het klinkt bijna als een samenvatting van een gemiddelde carrière in de muziekindustrie.

Het nummer staat op Heatons nieuwe album Jenius, dat op 21 augustus verscheen. Het is alweer zijn 23ste album als je zijn werk met The HousemartinsThe Beautiful South en zijn solocarrière bij elkaar optelt. De plaat werd geproduceerd door Ian Broudie van The Lightning Seeds en opgenomen in Manchester. 

En Sad Songs And Lawsuits is typisch Heaton.

Vrolijke muziek.

Een tekst waar ondertussen van alles onder zit.

Een beetje ska, een beetje pop, een beetje country en vooral dat Britse gevoel waarbij ellende blijkbaar pas echt draaglijk wordt wanneer je er een lekker refrein onder zet. Ook andere recensenten horen in het nummer die combinatie van ska, country en ouderwetse pop. 

Dat kon The Beautiful South natuurlijk als geen ander.

Een melodie kon klinken alsof iedereen gezellig aan de bar stond, terwijl de tekst ondertussen ging over een relatie die ongeveer drie coupletten eerder al overleden was.

Heaton heeft dat nog steeds.

En gelukkig maar.

Want hij probeert op zijn 64ste niet ineens te klinken alsof hij ontdekt heeft wat TikTok is.

Hij klinkt als:

Paul Heaton.

En dat bedoel ik als een groot compliment.

Dan is er Rianne Downey.

Wat een leuke combinatie zijn die twee geworden.

Downey werkte al met Heaton op The Mighty Several en is inmiddels zijn vaste gastzangeres tijdens optredens. Op Jeniusis ze op meerdere nummers te horen, waaronder Favourite Kind Of IdiotI Want The JobShe Ain't Pretty en Don't Lean On Me

Opvallend genoeg wordt Sad Songs And Lawsuits op het album officieel alleen aan Heaton toegeschreven, terwijl Downey wel prominent in de officiële videoclip verschijnt. 

Maar juist visueel zie je waarom dit duo zo prettig werkt.

Er zit geen geforceerde show omheen.

Geen:

KIJK ONS EENS EEN DUO ZIJN!

Het voelt natuurlijk.

Heaton heeft bovendien altijd goed begrepen dat een andere stem zijn liedjes een extra dimensie kan geven. Dat kennen we natuurlijk uit zijn jaren met Jacqui Abbott en daarvoor met Briana Corrigan bij The Beautiful South.

Rianne Downey hoeft niemand te kopiëren.

Ze brengt haar eigen warmte en persoonlijkheid mee.

En Paul?

Die staat erbij alsof hij toevallig even uit de pub is gekomen om een uitstekend popliedje op te nemen.

De Alternatieve Muziekman zegt

Sad Songs And Lawsuits is misschien niet revolutionair.

Maar bij Paul Heaton interesseert me dat eigenlijk helemaal niet meer.

Deze man schrijft al ruim veertig jaar liedjes waarin humor, melancholie, relaties, drank, maatschappij en menselijke onhandigheid gezellig naast elkaar aan tafel zitten.

En hij kan nog steeds een melodie schrijven die na één draaibeurt blijft hangen.

Dat is een vak.

Bovendien vind ik die combinatie met Rianne Downey steeds leuker worden. Ze brengt iets fris mee zonder dat Heaton ineens iemand anders hoeft te worden.

En dan die titel nog één keer:

Sad Songs And Lawsuits.

Alleen Paul Heaton kan iets bedenken dat tegelijkertijd klinkt als een albumtitel, een echtscheidingsadvocaat én een gezellige zaterdagmiddag in een Engelse pub.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,1/10

Paul Heaton-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Titel: ⭐⭐⭐⭐⭐
Britse popfactor: 🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧
Rianne & Paul-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Tekstplezier: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Sad Songs And Lawsuits: Paul Heaton bewijst opnieuw dat je over ellende kunt zingen zonder zelf als ellende te klinken. En met Rianne Downey erbij wordt zelfs de rechtszaak gezellig.

https://youtu.be/s2Dx_8m0zCE?si=LIqECRqJ_0IIe1Zm

SPARKLING & COMA – I Won’t Be Like This Forever★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren



SPARKLING & COMA – I Won’t Be Like This Forever

Empire of the Sun is even de kamer uit — en laat de synthesizers gewoon aanstaan

Soms begint een nummer en heb je binnen een halve minuut al een naam in je hoofd.

Bij I Won’t Be Like This Forever van SPARKLING & COMA hoefde ik daar niet lang over na te denken:

Empire of the Sun.

Niet één op één natuurlijk. Gelukkig maar, want we hebben Empire of the Sun zelf al en twee mannen met gouden hoofdtooien in één muziekindustrie lijkt me ruim voldoende.

Maar dat gevoel zit er wel degelijk in.

Die warme synthesizers. Dat licht zwevende ritme. Een melodie die tegelijkertijd zonnig en melancholisch klinkt. Alsof je om zeven uur 's avonds op vakantie langs de zee rijdt terwijl de zon langzaam verdwijnt en je ineens begint na te denken over dingen waar je tijdens een vakantie helemaal niet over wilde nadenken.

Precies dát sfeertje.

En daar heb ik een zwak voor.

I Won’t Be Like This Forever heeft bovendien een titel die veel zwaarder klinkt dan de muziek aanvankelijk doet vermoeden.

"Ik zal niet voor altijd zo blijven."

Daar zit verandering in.

Twijfel.

Misschien hoop.

Misschien juist het besef dat iets voorbijgaat.

En ondertussen blijft die elektronische onderlaag maar heerlijk voortbewegen.

Dat contrast maakt het nummer voor mij interessant.

Want dit had gemakkelijk zo'n keurige elektronische indieplaat kunnen worden waarvan je na drie minuten zegt: ja, best aardig, om vervolgens nooit meer te weten wie het ook alweer gemaakt had.

Maar dat gebeurt hier niet.

Er zit iets verslavends in die melodie.

De synthesizers glanzen zonder goedkoop te worden en het geheel heeft iets psychedelisch zonder dat iemand halverwege besluit om negen minuten lang achterstevoren gitaar te spelen.

Dank daarvoor.

En ja, iedere keer komt Empire of the Sun weer om de hoek kijken.

Vooral dat typische gevoel waarbij elektronische pop groot en kleurrijk klinkt, terwijl er onder de oppervlakte iets melancholisch zit.

Dat vind ik trouwens het sterke aan goede synthpop.

Mensen denken bij synthesizers nogal snel aan vrolijke jaren-tachtigmuziek, neonlichten en iemand met veel te grote schoudervullingen.

Maar een synthesizer kan juist verschrikkelijk melancholisch klinken.

Vraag maar aan Depeche Mode.

Of Pet Shop Boys.

Of Robyn.

Dansen en verdriet zijn muzikaal gezien uitstekende buren.

En I Won’t Be Like This Forever begrijpt dat.

Het nummer wil vooruit.

De titel wil veranderen.

Maar ergens wil je als luisteraar juist dat het nummer nog even blijft waar het is.

De Alternatieve Muziekman zegt

Dit is er eentje die bij mij na iedere luisterbeurt iets beter wordt.

De eerste keer:

lekker.

De tweede keer:

hé, dit zit eigenlijk behoorlijk goed in elkaar.

De derde keer:

nog een keer dan.

En dan weet je meestal genoeg.

SPARKLING & COMA maken met I Won’t Be Like This Forever elektronische indiepop die toegankelijk is zonder plat te worden. Sfeervol, melodieus, licht psychedelisch en met precies genoeg melancholie achter de glimmende synthesizers.

En die vergelijking met Empire of the Sun?

Die krijg ik niet meer uit mijn hoofd.

Niet omdat het een kopie is, maar omdat het hetzelfde vreemde trucje uithaalt:

muziek maken waarbij de zon schijnt terwijl je hoofd bewolkt is.

Heerlijk.

De titel zegt dat het niet voor altijd zo zal blijven.

Voor dit nummer maak ik graag een uitzondering.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,2/10

Empire of the Sun-factor: ⭐⭐⭐⭐½
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½

I Won’t Be Like This Forever? Jammer eigenlijk. Als SPARKLING & COMA voor altijd een beetje zo blijven klinken, hoor je mij niet klagen.




https://youtu.be/jcYPQzYuX0Y?si=J636hyv6juWyKxVS

LP – Room 12★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

LP – Room 12

Sfeervol, subtiel en kwetsbaar – LP hoeft deze keer niet te schreeuwen om binnen te komen

Er zijn stemmen die je na drie seconden herkent.

Laura Pergolizzi, oftewel LP, heeft er zo één.

Dat rauwe randje, die hoge uithalen, dat karakteristieke vibrato en natuurlijk dat fluiten: sinds Lost on You kun je LP moeilijk met iemand anders verwarren. Maar op het nieuwe album Room 12 gebeurt iets interessants.

LP lijkt niet voortdurend te willen bewijzen hoe bijzonder die stem is.

En juist daardoor komt hij soms nog harder binnen.

Room 12 verschijnt op 2 september 2026 en is LP's achtste studioalbum. Het ontstond na een bewuste periode van rust. Geen eindeloze cyclus van vliegvelden, hotels, optredens en ondertussen nog snel een album schrijven. LP stopte even en schreef in die periode naar verluidt zo'n vijftig nummers. Daaruit ontstond een plaat die beweegt tussen alternatieve pop, akoestische singer-songwriter en subtiele Latijnse invloeden. 

En die rust hoor je.

Dit is geen album dat na twintig seconden roept:

KIJK EENS WAT IK ALLEMAAL KAN!

Nee.

Room 12 doet de deur op een kier.

Kom maar binnen.

Ga maar zitten.

We praten wel even.

Met Shelly wordt die wereld geopend en daarna ontvouwt het album zich langzaam. Best In LifeLove Is All I HaveMi CorazónThirty 2nd ChancesHeaven and EarthAmnesiaJonesin'Don't StopWhen I Think of You en Chasing & Waiting: elf nummers vormen de officiële tracklist. 

Voor mij zit de kracht vooral in het midden en de tweede helft.

Love Is All I Have is typisch LP en toch kleiner dan je misschien verwacht. Het nummer begon zelfs bij een ukulele en een melodie, waarna die kwetsbaarheid bewust behouden bleef. 

En dat woord blijft tijdens het hele album terugkomen:

kwetsbaar.

Niet zielig.

Niet breekbaar omdat het moet.

Gewoon kwetsbaar omdat iemand eindelijk niet iedere emotie hoeft te verstoppen achter een enorme productie.

Ook Mi Corazón brengt iets anders in het album. De Latijnse invloeden voelen niet als een verplicht uitstapje, maar passen bij de warmere kleuren die regelmatig door deze plaat lopen.

Maar mijn aandacht gaat vooral naar When I Think of You.

Daar komt voor mij alles samen.

De sfeer.

De ruimte.

De melancholie.

En vooral die stem.

LP kan technisch gezien natuurlijk de hele kamer omver zingen. Dat weten we inmiddels wel. Maar wanneer die stem wordt ingehouden, ontstaat er iets veel interessanters. Dan hoor je ineens niet alleen de zanger, maar ook de mens.

Dat vind ik misschien wel het mooiste aan Room 12.

Het album probeert niet Lost on You 2 te maken.

Gelukkig.

Want Lost on You was een moment. Een gigantisch nummer dat je niet kunt reproduceren door dezelfde ingrediënten opnieuw in de pan te gooien en wat harder te roeren.

LP is inmiddels verder.

De Alternatieve Muziekman zegt

Room 12 is een plaat voor de avond.

Niet per se voor vrijdagavond elf uur met twintig mensen in de woonkamer.

Eerder zondagavond.

Lampen iets zachter.

Koptelefoon op.

En luisteren.

Het album is sfeervol, subtiel en kwetsbaar. Soms zelfs opvallend ingetogen voor iemand met zo'n enorme stem.

En juist dat vind ik sterk.

Niet ieder nummer springt onmiddellijk naar voren. Sommige liedjes hebben tijd nodig en misschien zit er niet één nieuwe Lost on You tussen.

Maar eigenlijk hoeft dat ook helemaal niet.

LP heeft hier geen hotelkamer geboekt om nog één keer hetzelfde kunstje te doen.

Room 12 voelt eerder als een kamer waarin iemand eindelijk even de deur heeft dichtgedaan.

En wij mogen luisteren.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,1/10
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Kwetsbaarheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Productie: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
Favoriet: When I Think of You ❤️
Album van het jaar-potentie: ⭐⭐⭐⭐½

LP heeft een stem waarmee ze een hotelkamer kan verbouwen. Op Room 12 doet ze iets veel moeilijkers: ze blijft zitten, zingt zachter en laat de stilte het overige werk doen.

https://youtu.be/hNSwHbLEe-s?si=ZJfQbnUBlMeInqTM

Jake Bugg – Never Can Tell★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Jake Bugg – Never Can Tell

Jake Bugg is gewoon Jake Bugg. En dat is inmiddels een compliment.

Soms zet je een nieuw nummer op en denk je na twintig seconden:

ja hoor, dit is Jake Bugg.

Niet omdat hij zichzelf eindeloos herhaalt. Niet omdat er sinds Lightning Bolt niets meer is gebeurd. Maar omdat Jake Bugg een van die zangers is die je na drie woorden herkent.

En Never Can Tell verandert daar gelukkig helemaal niets aan.

Het nummer is de eerste single van Alamo, zijn zevende studioalbum, dat op 13 november 2026 verschijnt. Bugg maakte de plaat in Londen met Jimmy Hogarth en Steve McEwan en beschrijft hem zelf als persoonlijk en reflectief, met een beweging terug richting zijn oudere geluid. Never Can Tell gaat over de onzekerheid die ontstaat wanneer het leven je voortdurend verschillende kanten op trekt. 

En eigenlijk hoor je dat meteen.

Dit is geen Jake Bugg die ineens heeft bedacht dat hij een synthesizeralbum moet maken omdat iedereen tegenwoordig weer naar de jaren tachtig luistert.

Gelukkig niet.

Dit is:

gitaar, roots, country, folk en die stem.

Vooral die stem.

Want Jake Bugg zonder die wat nasale, licht schurende zang zou een beetje zijn als The National zonder Matt Berninger of The Cure zonder Robert Smith.

Het kan technisch misschien allemaal wel.

Maar waarom zou je?

Never Can Tell heeft iets heerlijk ongekunstelds. De gitaar loopt lekker door, het ritme heeft vaart en er zit een country- en americana-gevoel in zonder dat ik onmiddellijk een cowboyhoed hoef te bestellen.

En dat is belangrijk.

Want zoals bekend is mijn verhouding met countrymuziek ongeveer hetzelfde als met koriander.

Soms heerlijk. Maar je moet er niet meteen een hele bos van overheen gooien.

Bij Jake Bugg werkt het.

Hij heeft die invloeden eigenlijk altijd al gehad. Op Alamo lijkt hij bewust terug te keren naar zijn oorspronkelijke country- en folkinspiratie. Het nieuwe album telt elf nummers en wordt omschreven als rauwer, persoonlijker en meer rootsy dan zijn recente werk. 

En dan past Never Can Tell uitstekend als eerste kennismaking.

Het nummer gaat bovendien over iets dat bij Bugg inmiddels geloofwaardiger klinkt dan toen hij achttien was: wie kun je eigenlijk vertrouwen?

Hij zingt vanuit iemand die ouder is geworden en ontdekt heeft dat succes niet automatisch betekent dat je precies weet waar je naartoe gaat. Bugg zegt zelf dat het soms moeilijk is te bepalen welke richting je moet kiezen en dat je uiteindelijk op je gevoel moet vertrouwen. 

Dat hoor je.

Niet overdreven zwaar.

Geen violen die alvast komen vertellen wanneer wij emotioneel moeten worden.

Gewoon Jake.

Gitaar erbij.

Verhaal vertellen.

Klaar.

De Alternatieve Muziekman zegt

Misschien klinkt dat bijna te eenvoudig, maar mijn grootste compliment voor Never Can Tell is:

Jake Bugg is Jake Bugg.

Hij probeert hier niet jonger, hipper of moderner te klinken dan hij is.

Sterker nog: op zijn 32ste lijkt hij juist terug te grijpen naar de muzikale wereld waarmee hij ooit begon. Alleen klinkt de jongen van Lightning Bolt inmiddels als iemand die onderweg het nodige heeft meegemaakt.

En dát maakt mij nieuwsgierig naar Alamo.

Als dit de richting is, mag 13 november in de agenda.

Never Can Tell is geen enorme muzikale verrassing.

Maar soms hoeft een verrassing helemaal niet.

Soms wil je een artiest horen en denken:

precies. Daarom vond ik jou ooit goed.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,0/10
Jake Bugg-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaar: ⭐⭐⭐⭐½
Americana/country: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Verwachting voor Alamo: ⭐⭐⭐⭐⭐

Never Can Tell? Jawel hoor. Soms kun je het wél meteen vertellen: drie seconden Jake Bugg en je weet precies wie er staat te zingen. Gelukkig maar.

https://youtu.be/o0qxl5-jm9c?si=HqABow4u-pmVnuDA