FONTAINES D.C. – TONGUE
Alsof Massive Attack en Depeche Mode samen een Ierse nachtmerrie krijgen
★★★★½ 9/10 – voorlopig
Ik begin een probleem te krijgen met Fontaines D.C.
Ze blijven maar interessante muziek maken.
En iedere keer wanneer ik denk dat ik inmiddels wel weet welke kant deze Ierse band opgaat, trekken Grian Chatten en zijn mannen ergens een nieuwe deur open.
Deze keer staat daarachter een bijzonder donkere kamer.
Tongue is afkomstig van het aankomende vijfde album Dopamine Chamber. En wie na het melodieuze Marianne dacht dat Fontaines D.C. definitief voor toegankelijke alternatieve pop had gekozen, krijgt hier een behoorlijke verrassing.
De romantiek is even verdwenen.
De versterkers staan aan.
En gezellig wordt het voorlopig niet.
Het nummer beweegt zich in een trage, zware muzikale wereld. Een dreigende groove, vervormde gitaren en die karakteristieke stem van Grian Chatten vormen samen een behoorlijk ongemakkelijk geheel.
Ik hoor hier minder van de oorspronkelijke postpunk van Dogrel en meer van de duistere elektronica en alternatieve rock die de band sinds Romance steeds nadrukkelijker opzoekt.
Massive Attack?
Jazeker.
Depeche Mode?
Ook.
En ergens in de verte hoor ik zelfs iets van de logge, industriële kant van Nine Inch Nails.
Dat laatste is opvallend.
Want Fontaines D.C. begon ooit als een band die met een paar gitaren en een flinke hoeveelheid Ierse frustratie de wereld tegemoet trad.
Inmiddels zijn ze muzikaal nauwelijks meer in één hokje te plaatsen.
En dat vind ik prachtig.
Vooral Grian Chatten blijft een fascinerende zanger. Hij hoeft niet technisch perfect te klinken. Zijn kracht zit in de voordracht. Er hangt voortdurend iets dreigends om zijn stem heen, alsof hij je iets wil vertellen waarvan je eigenlijk liever niet op de hoogte was geweest.
Bij Tongue past dat uitstekend.
De muziek heeft iets beklemmends. Geen vrolijke gitaarpartij die je onmiddellijk kunt meefluiten, maar een geluid dat zich langzaam aan je opdringt.
Dat vraagt wel iets van de luisteraar.
Wie op zoek is naar een nieuwe Favourite of Marianne, moet zijn verwachtingen behoorlijk bijstellen.
Tongue wil niet onmiddellijk aardig gevonden worden.
En misschien is dat wel zijn grootste kwaliteit.
Mijn kleine kritiek zit voorlopig in de toegankelijkheid. De zware, vervormde klank kan de melodische kant van de band wat naar de achtergrond drukken. Ik hoop dat de definitieve studioversie voldoende ruimte laat voor de details en niet uitsluitend op dreiging vertrouwt.
Maar muzikaal vind ik deze richting bijzonder interessant.
Fontaines D.C. lijkt niet van plan om het succes van Romance simpelweg nog eens te herhalen.
Gelukkig maar.
Er zijn al voldoende bands die na hun eerste grote succes besluiten de rest van hun carrière hetzelfde liedje in verschillende toonsoorten op te nemen.
De Ieren kiezen liever voor het onbekende.
En met Tongue wordt duidelijk dat Dopamine Chamber weleens een bijzonder donkere aangelegenheid kan worden.
De koffie is zwart.
De gordijnen zijn dicht.
En Grian Chatten heeft blijkbaar besloten dat we voorlopig niet naar buiten mogen.
Heerlijk.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – voorlopige 9/10
Genre: alternatieve rock / donkere postpunk / industrial
Sfeer: ★★★★★
Experiment: ★★★★½
Toegankelijkheid: ★★★☆☆
Plus: dreigende groove, zware gitaren en de karakteristieke stem van Grian Chatten.
Min: minder melodisch en direct dan Marianne.
Ik hoor: Massive Attack, Depeche Mode en een vleug Nine Inch Nails.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: Tongue laat een donkerder Fontaines D.C. horen. Geen herhaling van Marianne, maar een nieuwe muzikale richting die nieuwsgierig maakt naar Dopamine Chamber. De Ieren blijven verrassen. En dat is precies waarom ik ze zo graag volg.
