donderdag 1 oktober 2026

FROUKJE – GEEN REM★★★★☆ – 8/10




FROUKJE – GEEN REM

Een kater, een emmer en frikandellen. Dit kan alleen maar Froukje zijn.

★★★★☆ – 8/10

Froukje heeft geen rem.

Dat wisten we inmiddels uit het liedje, maar voor de videoclip heeft ze blijkbaar besloten dat we het ook nog even letterlijk moesten zien.

En dus krijgen we frikandellen.

Heel veel frikandellen.

De videoclip van Geen Rem verscheen op 30 september en werd geregisseerd door Lize Korpershoek. De frikandellen in de clip waren overigens vegetarisch. Popnable

Dat laatste stelt mij gerust.

Niet vanwege het vegetarische gedeelte.

Vooral omdat ik me begon af te vragen hoeveel gewone frikandellen een videoclipbudget tegenwoordig aankan.

Geen Rem gaat over die vervelende ochtend ná een avond waarop je nét iets te lang bent blijven hangen, nét iets te veel hebt gedronken en vooral nét iets te veel over jezelf hebt verteld. Froukje noemt dat zelf ‘hangxiety’: wakker worden en je vervolgens afvragen waarom je gisteravond in vredesnaam je halve levensverhaal aan iedereen hebt verteld. Soundflow

Daar kun je natuurlijk een bloedserieuze videoclip van maken.

Een donkere slaapkamer.

Halfleeg glas op het nachtkastje.

Froukje die heel betekenisvol uit het raam kijkt terwijl buiten één regendruppel langzaam langs het glas loopt.

Gelukkig doet ze dat niet.

Ze kiest voor totale onzin.

Of beter gezegd: zorgvuldig geregisseerde totale onzin.

Het hoogtepunt is die krankzinnige frikandellen-eetwedstrijd. Froukje zit tussen de deelnemers en werkt de ene na de andere snack naar binnen alsof Nederland eindelijk zijn eigen Olympische discipline heeft gevonden. Mannenzaken

En juist dát vind ik sterk aan deze clip.

Het nummer gaat over controle verliezen. Over het moment waarop het stemmetje dat normaal zegt ‘misschien moet je nu naar huis’ blijkbaar zelf al naar bed is gegaan.

De videoclip vertaalt dat niet letterlijk naar een avond stappen, maar naar een verzameling situaties waarin alles steeds iets idioter wordt.

Daardoor ontstaat precies de juiste sfeer.

Fout. Chaotisch. Grappig. En een beetje ongemakkelijk.

Net als de ochtend na een avond zonder rem.

Froukje durft zichzelf bovendien belachelijk te maken. Dat klinkt misschien als een klein compliment, maar in de wereld van videoclips is het bijna revolutionair. Veel artiesten willen vooral mooi belicht worden terwijl ze ernstig naar de horizon kijken.

Froukje zit frikandellen te eten.

Kijk, dan heb je mij.

De clip past daardoor uitstekend bij haar persoonlijkheid als artiest: slim, zelfbewust en serieus wanneer het moet, maar nooit bang om haar eigen ellende ook een beetje belachelijk te maken.

Mijn kritiek?

De grap dreigt af en toe belangrijker te worden dan het liedje. Je onthoudt na afloop misschien eerder ‘die clip met die frikandellen’ dan de kwetsbaarheid die achter Geen Rem zit.

Maar misschien is dat juist het punt.

Want schaamte voelt de volgende ochtend verschrikkelijk serieus.

Een paar dagen later wordt het meestal een goed verhaal.

En als je Froukje heet, maak je er blijkbaar gewoon een videoclip van.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Humor: ★★★★★
Zelfspot: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★½
Beeld: ★★★★☆
Frikandellenfactor: ★★★★★★★★★★

Plus: heerlijk fout, zelfspot en een clip die je niet snel vergeet.
Min: de grap overschaduwt soms de kwetsbaarheid van het nummer.
Beste moment: natuurlijk die frikandellenwedstrijd.
Eindoordeel: Geen Rem is precies het soort videoclip dat bij Froukje past. Een beetje kunst, een beetje chaos en vooral heel veel vegetarische frikandellen. Fout? Jazeker. Maar wel fout op de goede manier. 8/10.


https://youtu.be/Yk9-KyQCAPg?si=ITn-U9RfMFsuzQf8

FATHER JOHN MISTY – THE X-PANDED UNIVERSE★★★★½ – 9/10



FATHER JOHN MISTY – THE X-PANDED UNIVERSE

Zes minuten waarin Josh Tillman zelfs God in een stripboek krijgt

★★★★½ – 9/10

Father John Misty heeft weer een nieuw liedje.

Dat betekent meestal dat je eerst drie keer moet luisteren, daarna de tekst moet lezen en vervolgens ontdekt dat Josh Tillman ondertussen God, Hollywood, de mensheid en waarschijnlijk jou persoonlijk belachelijk heeft gemaakt.

The X-panded Universe is daarop geen uitzondering.

De single verscheen op 29 september en is alweer zijn derde nieuwe nummer van 2026, na The Old Law en The Payoff. Tillman schreef het nummer zelf; Drew Erickson verzorgde het arrangement en produceerde samen met Tillman. Sub Pop Records

En wat een arrangement.

Het nummer begint bijna voorzichtig. Een minimale begeleiding, piano, een kale beat en die fantastische stem van Tillman.

Want laten we dat niet vergeten:

Father John Misty kan gruwelijk goed zingen.

Die warme bariton heeft iets klassieks. Alsof een crooner uit 1972 per ongeluk wakker is geworden in 2026, even op internet heeft gekeken en onmiddellijk besloot daar een sarcastisch lied van zes minuten over te schrijven.

Langzaam groeit The X-panded Universe.

Strijkers komen binnen. Het arrangement wordt breder. De aanvankelijk kleine singer-songwritercompositie verandert steeds meer in een prachtige, bijna filmische orkestrale popsong. NME

En ondertussen vertelt Tillman een compleet krankzinnig verhaal.

Een orakel. Een geheimzinnige vrouw. Bovennatuurlijke krachten. Engelen. Alternatieve tijdlijnen. Een soort superheldenuniversum waarin religie en moderne massacultuur vrolijk door elkaar worden gegooid.

Pitchfork hoorde er zelfs een verwijzing naar het moderne Marvel-universum in. Dat lijkt mij bepaald niet vergezocht: Tillman gebruikt expliciet het idee van een ‘expanded universe’, crossovers, helden en schurken. Pitchfork

Typisch Father John Misty.

Bij een andere artiest zou ik na twee minuten denken:

Jongen, doe eens normaal.

Bij Tillman wil ik weten hoe het afloopt.

En dan komt die steeds terugkerende gedachte dat uiteindelijk iedereen gered wordt.

Plotseling krijgt alle ironie iets ontroerends.

Dat is precies waarom ik Father John Misty zo goed vind. Achter al zijn cynisme zit bijna altijd een romanticus verstopt. Hij doet alsof de mensheid één grote mislukte grap is, maar ondertussen blijft hij hopen dat het misschien toch nog goed komt.

Muzikaal hoor ik hier opnieuw iets van Harry Nilsson, Randy Newman en Scott Walker. Klassieke Amerikaanse songwriting, maar dan geschreven door iemand die inmiddels weet wat een algoritme is.

Mijn kritiek?

Jawel.

Zes minuten is lang.

Tillman propt bovendien zoveel tekst, personages en ideeën in één nummer dat je bij de eerste luisterbeurt gemakkelijk de draad kwijtraakt. Dit is bepaald geen liedje dat tijdens het aardappelschillen onmiddellijk zijn geheimen prijsgeeft.

Maar juist daarom groeit het.

De eerste keer vond ik het mooi.

De tweede keer interessanter.

En bij de derde keer begon ik te denken:

verdorie, dit is heel erg goed.

Geen 10.

Daarvoor wil ik uiteindelijk nog iets meer emotionele verwoesting.

Maar 9/10?

Absoluut.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Stem: ★★★★★
Arrangement: ★★★★★
Tekst: ★★★★½
Melodie: ★★★★½
Toegankelijkheid: ★★★½☆

Plus: prachtige orkestratie, geweldige zang en een tekst waarin na iedere luisterbeurt iets nieuws opduikt.
Min: zes minuten en tekstueel behoorlijk vol; even snel tussendoor luisteren heeft weinig zin.
Voor liefhebbers van: Scott Walker, Harry Nilsson, Randy Newman en uiteraard Father John Misty.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★

Eindoordeel: The X-panded Universe begint klein en eindigt als een complete kosmos. Josh Tillman schrijft een superheldenverhaal over God, redding en de menselijke puinhoop — en maakt er ondertussen ook nog een prachtig liedje van. 9/10.

De single is officieel uitgebracht door Sub Pop; op Father John Misty's officiële website staat ook de officiële audio.

https://youtu.be/sLi10D14R-k?si=1kvIR0IEyaTHFjGl

SOAK – DECEMBERS★★★★☆ – 8/10



SOAK – DECEMBERS

Klein, lief en breekbaar. Soms is fluisteren genoeg.

★★★★☆ – 8/10

Er zijn liedjes die binnenkomen met een complete verhuiswagen.

Drums. Gitaren. Strijkers. Groot refrein. Nog groter refrein. En voor de zekerheid aan het einde nog een koor erbij.

SOAK doet op ‘decembers’ ongeveer het tegenovergestelde.

Dit is een klein liedje.

Een lief liedje.

En vooral een nummer dat niet probeert groter te zijn dan het is.

SOAK is het muzikale project van de uit Derry afkomstige Bridie Monds-Watson. decembers is de titeltrack van het vierde album, dat op 4 december verschijnt via Rough Trade Records. Het nummer duurt 4:35 en opent een plaat van negen nummers. SOAK

Maar die feiten verdwijnen eigenlijk zodra de muziek begint.

Want decembers draait om sfeer.

De instrumentatie blijft klein en voorzichtig. Geen muzikale spierballen, maar ruimte. Gitaar, subtiele klanken en vooral die stem.

Wat een mooie stem.

SOAK zingt niet alsof achter in een stadion nog iemand overtuigd moet worden. Het voelt eerder alsof Monds-Watson tegenover je zit en een verhaal vertelt dat eigenlijk voor één persoon bedoeld was.

Daar zit de kracht van dit nummer.

Het heeft iets van een oude foto die je onverwacht in een la terugvindt. Er gebeurt op die foto misschien helemaal niets bijzonders, maar plotseling ben je weer ergens waar je jaren niet bent geweest.

December dus.

De maand waarin herinneringen sowieso gemakkelijker binnenwandelen.

De achtergrond van het nieuwe album maakt die kwetsbaarheid nog indringender. Monds-Watson kampte met een auto-immuunziekte waardoor zingen tijdelijk niet mogelijk was. Die gedwongen stilte werd uiteindelijk een belangrijk vertrekpunt voor decembers: een album over verandering, herinneringen, thuiskomen, loslaten en opnieuw richting vinden. Rough Trade

Dat gegeven maakt het verleidelijk om het nummer automatisch prachtig te vinden.

Maar zo werkt het natuurlijk niet.

Een indrukwekkend verhaal is nog geen indrukwekkend liedje.

Gelukkig staat decembers ook zonder die achtergrond overeind.

De melodie is eenvoudig maar raak. De productie geeft de stem voldoende ruimte en het nummer heeft die zeldzame kwaliteit dat stilte bijna net zo belangrijk wordt als geluid.

Mijn kritiek zit eigenlijk precies daar.

SOAK speelt het wel héél voorzichtig.

Ik had ergens graag één kleine muzikale verrassing gehoord. Een onverwachte strijker, een gitaar die iets meer naar voren komt of een slot waarin het nummer nét even uit zijn veilige cocon breekt.

Dat gebeurt niet.

Daarom kom ik op een 8 en niet op een 9.

Maar misschien zou een grote climax het liedje juist kapotmaken.

Sommige nummers moet je niet groter maken.

Je moet ze dichtbij laten.

decembers is zo'n liedje.

Geen nummer dat na één luisterbeurt de kamer heeft verbouwd.

Eerder een nummer dat stilletjes naast je komt zitten.

En voorlopig niet weggaat.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Stem: ★★★★½
Sfeer: ★★★★★
Melodie: ★★★★☆
Originaliteit: ★★★★☆
Kwetsbaarheid: ★★★★★

Plus: klein, warm, eerlijk en prachtig gezongen.
Min: muzikaal misschien nét iets te voorzichtig.
Voor liefhebbers van: Sufjan Stevens, Phoebe Bridgers en de ingetogen kant van indie-folk.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆

Eindoordeel: decembers bewijst dat een liedje niet hard hoeft te roepen om gehoord te worden. SOAK fluistert bijna. En juist daarom luister je. 8/10.

Het album decembers verschijnt op 4 december 2026; de titeltrack is nu te beluisteren via SOAKs officiële website.

 https://youtu.be/2vYfSUGA63c?si=5vzsql1cu7InMt9l

MOGWAI feat. IGGY POP – UNDERGROUND★★★★½ – 9/10


MOGWAI feat. IGGY POP – UNDERGROUND


Een ontevreden robot, Schotse gitaarherrie en Iggy Pop. Natuurlijk werkt dat.

★★★★½ – 9/10

Mogwai en Iggy Pop.

Op papier klinkt het een beetje alsof iemand twee platen uit een totaal verschillende kast heeft gepakt en dacht: ach, waarom ook niet?

En dan begint Underground.

Verdorie.

Dit werkt.

De Schotse postrockers vieren ruim dertig jaar Mogwai met de verzamelaar Happy Tears, die op 8 januari 2027 verschijnt. Daarop staan klassiekers, rariteiten én dit gloednieuwe nummer met Iggy Pop. Helemaal onverwacht is die combinatie overigens niet: Stuart Braithwaite noemt The Stooges een levensveranderende invloed, en Mogwai gebruikte bijna dertig jaar geleden al een fragment uit een interview met Iggy in Punk Rock op Come On Die Young. Mogwai

Nu mag de man zelf meedoen.

En gelukkig hebben ze van Iggy geen keurige postrockzanger gemaakt.

Underground is smerig.

De gitaren schuren, de ritmes beuken en daar tussendoor staat die inmiddels 79-jarige stem van Iggy Pop. Een stem die nooit mooi hoefde te zijn en daarom misschien wel zo mooi is.

Hij speelt een ongelukkige robot die ontworpen is om geld te verdienen, maar eigenlijk verlangt naar liefde. Vervolgens slingert hij zijn observaties over roem, geld, producers en de moderne wereld alle kanten op. Absurd, grappig en tegelijkertijd behoorlijk treurig. Iggy zei zelf dat het begin van het nummer hem deed denken aan de verpletterende eenzaamheid van het moderne leven; Matt Sweeney arrangeerde het gezongen gedeelte. Pitchfork

Dat robotidee had bij een mindere artiest gemakkelijk een studentikoze grap kunnen worden.

Bij Iggy geloof je het.

Misschien omdat hij zelf al ongeveer zestig jaar klinkt alsof hij per ongeluk op aarde is achtergelaten.

Mogwai doet ondertussen iets wat ik geweldig vind: ze maken geen veilige achtergrond voor hun beroemde gast.

Ze maken herrie.

Geen tien minuten durende postrockopbouw waarbij na acht minuten eindelijk de gitaar ontploft. Underground heeft iets directers, iets punkachtigs. De gitaren vormen een muur, terwijl er tussen al dat geweld kleine elektronische details opduiken.

Het klinkt tegelijkertijd als Mogwai én als iets wat ze niet vaak doen.

En dan de videoclip, geregisseerd door Scott Macpherson. Die sluit uitstekend aan bij de bizarre, vervreemdende wereld van het nummer. Geen gelikte rockvideo waarin iedereen heel betekenisvol naar een verlaten fabriek kijkt, maar beeld dat de absurditeit van Iggy’s robotpersonage verder versterkt. Rolling Stone Canada

Mijn kritiek?

Het nummer is bewust chaotisch. Iggy gooit zoveel vreemde gedachten en observaties op tafel dat Underground soms bijna uit elkaar lijkt te vallen. Wie bij Mogwai vooral komt voor de grote melancholische instrumentale landschappen van bijvoorbeeld Take Me Somewhere Nice, zal waarschijnlijk even moeten slikken.

Maar juist dat risico levert iets op.

Underground klinkt niet als twee grote namen die voor de gelegenheid naast elkaar zijn gezet.

Het klinkt alsof ze elkaar daadwerkelijk opjutten.

Mogwai wordt punker.

Iggy wordt robot.

En de robot blijkt ongelukkig.

Welkom in 2026.

Zelfs de kunstmatige intelligentie heeft inmiddels een midlifecrisis.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Iggy-factor: ★★★★★
Gitaargeweld: ★★★★★
Sfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★★
Toegankelijkheid: ★★★½☆

Plus: een krankzinnige combinatie die verrassend natuurlijk klinkt.
Min: bewust chaotisch en bepaald niet de dromerige kant van Mogwai.
Voor liefhebbers van: Mogwai, Iggy Pop, The Stooges en de hardere kant van postrock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★

Eindoordeel: Underground is raar, luid, grappig en behoorlijk donker. Mogwai bouwt de muur van geluid en Iggy Pop loopt er op zijn 79ste gewoon dwars doorheen. 9/10.

https://youtu.be/agOOQ2wTS8I?si=z4lmowrjcy-VImAk




KINGS OF LEON – COLD BLUE DAWN★★★★½ 8,5/10



KINGS OF LEON – COLD BLUE DAWN

Alsof de ochtend langzaam openbreekt

★★★★½ 8,5/10

Soms hoeft rockmuziek helemaal niet te schreeuwen.

Geen gitaar die na twintig seconden door het plafond moet. Geen refrein dat alvast geschreven lijkt voor 60.000 mensen met hun telefoon in de lucht.

Kings of Leon doet het op ‘Cold Blue Dawn’ anders.

En dat bevalt me.

De nieuwe single verscheen op 30 september en is het tweede voorproefje van O My Beloved, het tiende studioalbum van de band, dat op 6 november verschijnt. Het wordt bovendien hun eerste volledig zelfgeproduceerde album. The Weather Company

Cold Blue Dawn klinkt precies zoals de titel eruitziet.

Koel.

Blauw.

Een beetje eenzaam.

Maar met ergens aan de horizon licht.

Vanaf de eerste momenten valt vooral de rust op. De gitaar heeft iets bluesachtigs, de ritmesectie houdt zich beheerst en Caleb Followill hoeft nergens te bewijzen dat hij nog altijd de man van Sex on Fire is.

Gelukkig maar.

Dat nummer kennen we inmiddels.

Hier hoor ik een oudere Kings of Leon. Niet oud in de betekenis van versleten, maar een band die niet meer voortdurend hoeft te laten zien hoe groot hij is.

Calebs stem past daar prachtig bij.

Dat raspende geluid is nog steeds onmiddellijk herkenbaar, maar hij gebruikt het hier veel subtieler. Minder stadion, meer vroege ochtend. Alsof hij buiten zit, koffie in zijn hand, en voor één keer besluit niet meteen de versterker op tien te zetten.

De tekst en sfeer zijn reflectief. De band kijkt op het komende album nadrukkelijk terug naar familie, jeugd en de gebeurtenissen die hen gevormd hebben. Cold Blue Dawn past uitstekend binnen dat idee. NME

En dan is er de video.

Die is bijzonder.

Kings of Leon werkte hiervoor samen met The Weather Channel. Met satellietbeelden uit NASA's Landsat-programma worden letters en woorden gevormd uit echte rivieren, kustlijnen, landbouwgrond en berglandschappen. Halverwege verandert het perspectief en verschijnen archiefbeelden van de band buiten in de natuur. The Weather Company

Op papier klinkt dat eerlijk gezegd een beetje alsof iemand tijdens een vergadering riep:

“Zullen we anders The Weather Channel bellen?”

En niemand durfde nee te zeggen.

Maar verdorie:

het werkt.

De beelden passen uitstekend bij die weidse muziek. De aarde wordt bijna onderdeel van het arrangement. Grootse satellietbeelden tegenover kleine menselijke herinneringen.

Dat is ook precies wat het nummer doet.

Het maakt iets groots klein.

En iets kleins groot.

Mijn kritiek?

Die is er.

Cold Blue Dawn is zó beheerst dat ik ergens nog wacht op dat ene moment waarop het nummer echt openbreekt. Een gitaarsolo, een onverwachte versnelling, Caleb die één keer alle remmen losgooit.

Dat gebeurt niet helemaal.

Daardoor wordt het voor mij geen 9.

Maar misschien is dat ook precies de bedoeling.

Niet iedere dageraad hoeft met vuurwerk te beginnen.

Soms wordt het gewoon langzaam licht.

En Kings of Leon staat erbij te kijken.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ 8,5/10

Stem: ★★★★½
Sfeer: ★★★★★
Gitaar: ★★★★½
Videoconcept: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★☆

Plus: prachtige rustige sfeer, bluesachtige gitaren en die onmiskenbare stem van Caleb Followill.
Min: ik mis nét één grote muzikale uitbarsting.
Voor liefhebbers van: de melancholische, sfeervolle kant van Kings of Leon.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★½

Eindoordeel: Cold Blue Dawn bewijst dat Kings of Leon niet altijd een stadion hoeft af te breken. Soms is rustig naar de horizon kijken voldoende. Een volwassen, melancholische en bijzonder mooie single — 8,5/10.

https://youtu.be/UHqhzS3XS5s?si=XHNgr-xNVlJq3PlY