BENJAMIN INGROSSO – CLICHÉ
Te veel suiker is ongezond. Maar soms smaakt het heerlijk!
★★★½ – 7/10
Cliché. Wat een perfecte titel voor dit nummer van Benjamin Ingrosso. Een beetje jaren zeventig, een flinke scheut romantiek en een productie die zo glad is dat je er bijna op uitglijdt. Ik hoor iets van Gilbert O'Sullivan. Niet zozeer in de stem, maar vooral in de sfeer. Dit is muziek die uitstekend past bij Omroep MAX of Sky Radio. Normaal gesproken niet mijn favoriete muzikale omgeving. Maar eerlijk is eerlijk: soms heb ik gewoon zin in iets zoets.
En Benjamin Ingrosso heeft de suikerpot gevonden.
De Zweedse zanger kennen we natuurlijk van het Eurovisie Songfestival van 2018, waar hij met Dance You Off de zevende plaats behaalde.
Sindsdien heeft hij zich ontwikkeld tot een veelzijdige popartiest met een duidelijke liefde voor klassieke popmuziek.
Met zijn album Pink Velvet Theatre uit 2024 liet hij al horen dat de jaren zeventig nog lang niet uit zijn muzikale systeem verdwenen zijn.
En gelukkig maar.
Want ik hou best van die periode.
Van prachtige melodieën, verzorgde arrangementen en liedjes die niet afhankelijk zijn van een elektronische beat om overeind te blijven.
Met Cliché krijgen we opnieuw een flinke dosis nostalgie.
Het nummer verscheen op 16 oktober, als onderdeel van de EP Mommy's Boy. Een voorproefje van zijn nieuwe album Baby Don't Say That, I'm Sensitive, dat in maart 2027 verschijnt.
En de titel is veelzeggend.
Want Cliché klinkt alsof iemand een doos met oude popplaten heeft geopend en daar een eigentijdse productie overheen heeft gelegd.
Ik hoor vooral de sfeer van Gilbert O'Sullivan.
Die warme, licht sentimentele popmuziek waarin melodie en romantiek belangrijker zijn dan muzikale vernieuwing.
Denk aan de periode van Clair en Alone Again (Naturally).
Niet omdat Ingrosso hetzelfde zingt.
Zijn stem is anders, moderner en wat gepolijster.
Maar de muzikale benadering roept bij mij een vergelijkbaar gevoel op.
Een beetje nostalgie.
Een beetje weemoed.
En behoorlijk veel suiker.
Het is muziek die je bijna met een gebaksvorkje zou moeten beluisteren.
Toch zit er achter de vriendelijke verpakking een minder vrolijk verhaal.
Ingrosso zingt over een relatie die voorbij is en de vraag of hij zelf iets anders had kunnen doen.
Had hij de afloop kunnen veranderen?
Had hij iets moeten zeggen?
Of juist iets niet moeten zeggen?
Dat zijn herkenbare gedachten.
Wie ooit een relatie heeft zien eindigen, weet hoe gemakkelijk je achteraf blijft zoeken naar antwoorden.
En misschien is dat wel het interessantste aan Cliché.
De muziek klinkt vriendelijk en toegankelijk, terwijl de tekst draait om spijt en twijfel.
Een tegenstelling die klassieke popmuziek vaak zo aantrekkelijk maakt.
Maar muzikaal blijft Benjamin wel erg keurig binnen de lijntjes.
De productie is verzorgd, de melodie aangenaam en de zang overtuigend.
Alleen mis ik wat eigenzinnigheid.
Een onverwachte wending.
Een moment waarop hij de luisteraar werkelijk verrast.
Het klinkt allemaal bijzonder professioneel.
Misschien zelfs iets té professioneel.
Alsof iedere muzikale oneffenheid zorgvuldig is weggepoetst.
En dat vind ik jammer.
Want juist die kleine imperfecties kunnen een liedje karakter geven.
Gilbert O'Sullivan had dat bijvoorbeeld wel.
Zijn muziek kon behoorlijk sentimenteel zijn, maar bevatte vaak ook iets eigenaardigs, iets onvoorspelbaars.
Bij Ingrosso blijft het allemaal wat veiliger.
En toch betrap ik mezelf erop dat ik het nummer best aardig vind.
Dat is het merkwaardige.
Ik kan allerlei muzikale bezwaren bedenken, maar ondertussen geniet ik gewoon van die warme melodie en de nostalgische sfeer.
Misschien hoeft niet ieder liedje ingewikkeld te zijn.
Misschien hoeft niet iedere artiest de popmuziek opnieuw uit te vinden.
Soms mag een nummer gewoon aangenaam klinken.
Zoals een kop koffie met een veel te groot stuk appeltaart.
Je weet dat je eigenlijk genoeg hebt gehad.
Maar dat laatste hapje neem je toch.
Heb ik kritiek?
Jazeker.
De productie is me te glad, de muzikale verrassingen zijn schaars en de sentimentele sfeer wordt soms wel erg nadrukkelijk aangezet.
Maar ik vind het ook een charmant nummer.
En dat mag best.
Want mijn muzikale smaak bestaat gelukkig niet uitsluitend uit donkere synthesizers, melancholische indierock en ingewikkelde arrangementen.
Af en toe mag er best een beetje commerciële pop tussendoor.
Zolang er maar een goede melodie in zit.
En die heeft Benjamin Ingrosso gelukkig wel.
Cliché is geen meesterwerk. Maar het is ook geen nummer dat ik onmiddellijk wil overslaan.
Daarvoor klinkt het te aangenaam.
Te verzorgd.
En misschien ook wel iets te vertrouwd.
Een zeven lijkt me daarom een passend cijfer.
Benjamin Ingrosso serveert een muzikale suikerbom. Niet iets voor iedere dag, maar af en toe smaakt zo'n zoetigheid verrassend lekker.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★½ – 7/10
Zang: ★★★★☆
Melodie: ★★★★☆
Productie: ★★★½
Originaliteit: ★★½
Nostalgische sfeer: ★★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★½
Plus: aangename melodie, warme jarenzeventigsfeer en een sympathieke nostalgische uitstraling.
Min: te glad geproduceerd, weinig verrassingen en af en toe behoorlijk sentimenteel.
Voor liefhebbers van: Gilbert O'Sullivan, Leo Sayer, Billy Joel, Elton John en toegankelijke jarenzeventigpop.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆ – Misschien een bescheiden notering, maar geen grote kanshebber.
Eindoordeel: Cliché doet zijn titel alle eer aan. Benjamin Ingrosso levert verzorgde, nostalgische pop die soms wel erg zoet klinkt, maar dankzij de melodie toch weet te charmeren.
Omroep MAX mag de koffie inschenken. Sky Radio zet de muziek aan. En ik neem voor deze ene keer nog een extra suikerklontje.
7/10 – DRIEËNHALVE STER.
