Sommige bands klinken alsof ze naar de toekomst kijken.
The Haunted Youth kijkt gewoon recht de jaren tachtig in.
En weet je? Dat is soms precies wat je nodig hebt.
deathwish opent met zo’n gitaar die meteen zegt: hallo, hier spreekt galm. Chorus erop, reverb erop, beetje mist erbij en klaar. Je ruikt bijna nat asfalt. En ja — binnen tien seconden denk je: The Cure.
Niet stiekem. Niet subtiel. Gewoon: hup, Robert Smith hangt in de lucht.
Maar goed… beter goed gejat dan slecht bedacht.
De bas pompt lekker door, drums tikken strak, en die dromerige wall of sound doet precies wat ‘ie moet doen: je langzaam meenemen. Het nummer zweeft meer dan dat het loopt. Dat shoegaze/dreampop-randje past ze goed. Het klinkt filmisch zonder overdreven te worden.
De zang is breekbaar, licht melancholisch, beetje afstandelijk. Geen grote uithalen. Meer: “ik sta achterin de zaal met m’n handen in m’n zakken”. Dat past perfect bij de sfeer. En dan komt Max Fry erbij, wat het nummer nét wat meer kleur geeft. Mooie wisselwerking, geen duetwedstrijd.
De video is ook precies wat je verwacht: donker, nachtritten, rook, schaduwen, beetje art-school-esthetiek. Niks nieuws, maar het versterkt de vibe. Soms hoeft het ook niet ingewikkelder te zijn dan: sfeer = goed.
En toch…
Er knaagt iets.
Het is allemaal héél netjes. Te netjes misschien. Je mist net dat ene moment dat het écht openbarst. Dat ene haakje dat je bij je lurven grijpt. Nu blijft het vooral mooi. En mooi is soms net niet genoeg.
Is het slecht? Absoluut niet.
Is het origineel? Mwah.
Is het lekker? Jazeker.
Dit is typisch zo’n track die je opzet tijdens een avondwandeling of fietstocht. Niet om te feesten, maar om te voelen. En daar zijn ze gewoon goed in.
★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 7,4
Beetje The Cure, beetje mist, beetje melancholie. Niet revolutionair, wel heerlijk sfeervol. Soms is dat precies genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten