Nou nou.
Daar staat ’ie ineens. Niet in een mistige kathedraal van zwaarmoedigheid, maar op een donkere discovloer. Der Graf heeft de zwarte mantel even aan de kapstok gehangen en denkt: wat als we dit gewoon laten bewegen?
“Spiegel” is Unheilig, maar dan met heupen. De bekende melancholie is er nog steeds, maar hij is verpakt in een vloeiende, dansbare synthpop-sound. Geen keiharde clubknaller, eerder een nachtelijke groove die langzaam onder je huid kruipt. En ja — dat klinkt beter dan het misschien hoort te doen.
De synths glanzen, de beat is strak en gedisciplineerd, en de productie voelt modern zonder zijn identiteit te verliezen. Dit is geen verraad aan het Unheilig-universum, dit is een zijdeur die ineens open blijkt te kunnen.
Der Grafs stem blijft onmiskenbaar. Die diepe, gedragen voordracht maakt dat zelfs disco-achtige bewegingen iets zwaars houden. Hij zingt nog steeds over reflectie, identiteit, jezelf aankijken — alleen dit keer hoef je er niet bij stil te staan. Je mag er ook op bewegen.
Tekstueel blijft het vertrouwde terrein: spiegeling, zelfonderzoek, het bekende innerlijke gesprek. Maar doordat de muziek lichter is, voelt het minder belerend en meer bevrijdend. Alsof Unheilig zegt: het leven is zwaar genoeg, laten we het even laten stromen.
“Spiegel” is daarmee geen gimmick, maar een geslaagde koerswijziging. Het bewijst dat Unheilig niet vastzit in zijn eigen schaduw — en dat zelfs Der Graf af en toe de lichten aan durft te doen.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Vertrouwd Unheilig-gevoel, verrassend dansbaar verpakt.
Hit score: 7,7
Sterk binnen het genre, live waarschijnlijk nóg effectiever.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten