“Blue Monday” is zo’n nummer waar je eigenlijk beter vanaf blijft.
Te iconisch, te perfect, te vastgekoekt in de collectieve popgeschiedenis.
Maar Matt Berninger doet iets slims: hij probeert het origineel niet te overtreffen — hij verplaatst het.
Waar New Order koud, strak en mechanisch was, trekt Berninger het nummer de repetitieruimte in. Minder club, meer kelder. Minder neon, meer gloeilamp. De beat is zwaarder, de gitaren prominenter. Dit is Blue Monday met modder aan de schoenen.
Berningers stem is hier de sleutel. Die diepe bariton maakt van de tekst geen dansvloerstatement, maar een vermoeide constatering. Het klinkt alsof hij de maandag niet viert, maar ondergaat. Dat werkt verrassend goed. De afstandelijkheid van het origineel maakt plaats voor zwaarte en lichte bitterheid.
De rockerige aanpak geeft het nummer een nieuwe spanning. Niet elke keuze is even subtiel, maar dat hoeft ook niet. Dit is geen academische cover, dit is een herinterpretatie met lef. Je hoort dat Berninger het nummer serieus neemt, maar niet ontzagwekkend behandelt.
Het knappe is dat “Blue Monday” hier niet zijn herkenbaarheid verliest, maar wel zijn functie verandert. Het is geen uitnodiging om te dansen, maar om even stil te staan bij waarom die maandag eigenlijk zo blauw is.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Sterke, overtuigende cover die het origineel respecteert zonder het te kopiëren.
Hit score: 7,4
Niet voor de dansvloer, wel voor playlists met karakter en een randje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten