Mesh is zo’n band die geen introductie meer nodig heeft. Je drukt op play en binnen vijf seconden denk je: ja hoor, dit is Mesh. En bij “Exile” is dat niet anders — en eerlijk gezegd is dat ook precies de bedoeling.
De singleversie is strak, geconcentreerd en ontdaan van overbodige omwegen. Minder uitwaaierend dan een albumtrack, meer gericht op impact. De synths zijn koel, de beat houdt afstand, en alles ademt die typische Mesh-melancholie: emotie, maar dan netjes in het pak.
De zang blijft beheerst en licht afstandelijk. Geen drama, geen uithalen. Dit is geen band die gevoelens uitschreeuwt; Mesh formuleert ze. “Exile” gaat over vervreemding, afstand en het gevoel buiten te staan — thematiek die ze inmiddels tot in de puntjes beheersen. Misschien zelfs té goed.
Want daar zit ook de kleine kanttekening: “Exile” verrast niet. Het is vakwerk, ja. Het klinkt verzorgd, ja. Maar het schuurt nergens echt. Voor trouwe fans is dat geruststellend. Voor wie op een breuklijn hoopte, blijft het iets te veilig binnen de eigen contouren.
Toch werkt het. Omdat Mesh weet hoe sfeer moet worden opgebouwd. Omdat ze weten wanneer ze moeten inhouden. En omdat dit soort synthpop beter wordt door discipline dan door bravoure.
“Exile (Single Version)” is daarmee geen nummer dat de koers verandert, maar wel eentje die bevestigt waarom Mesh nog steeds relevant is binnen het genre. Geen sensatie, wel betrouwbare kwaliteit.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 7,9
Strak, melancholisch en professioneel uitgevoerd.
Hit score: 7,1
Geen hit voor de massa, wel een vaste waarde voor synthpopliefhebbers.
Hit score: 7,1
Geen hit voor de massa, wel een vaste waarde voor synthpopliefhebbers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten