Courtney Barnett maakt muziek alsof ze per ongeluk iets belangrijks zegt terwijl ze eigenlijk gewoon hardop denkt. Site Unseen is daar weer een perfect voorbeeld van. Het nummer klinkt losjes, bijna nonchalant, maar ondertussen wordt er wél van alles aangestipt. Zonder hoofdletters, zonder uitroeptekens, zonder de behoefte om het netjes af te ronden.
Muzikaal blijft Barnett trouw aan haar vertrouwde territorium. Slacker-indie met een licht rafelige gitaar, een ritme dat meer loopt dan stampt en een melodie die nergens echt wil pieken. Het klinkt alsof het allemaal vanzelf gaat — en dat is precies de truc. Dit is vakmanschap vermomd als achteloosheid.
De tekst voelt als een reeks observaties die nergens per se heen hoeven. Gedachten, twijfels, kleine inzichten. Site Unseengaat over vooruitkijken zonder precies te weten waarheen. Over beslissingen nemen zonder overzicht. Barnett zingt het alsof het haar zelf ook pas opvalt terwijl ze het uitspreekt. Dat maakt het herkenbaar en licht ongemakkelijk.
Haar stem blijft heerlijk ongepolijst. Geen poging om mooier te klinken dan nodig, geen drama. Meer dat Australische schouderophalen: ja, zo is het nou eenmaal. Dat werkt, omdat ze het vertrouwen heeft opgebouwd dat er altijd iets onder zit. Je luistert niet omdat ze je overdondert, maar omdat je haar volgt.
Is dit vernieuwend? Nee. En dat hoeft ook niet. Courtney Barnett hoeft haar wiel niet opnieuw uit te vinden. Site Unseenvoelt als een vertrouwd gesprek met iemand die je al een tijdje kent. Niet spectaculair, maar wel prettig.
Cijfer: 8,1
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,7
Geen groot statement, geen climax — gewoon Courtney Barnett die weer eens raak observeert zonder te doen alsof het belangrijk is. En juist daarom blijft het hangen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten