soms krijg je een nummer toegestuurd waarvan je denkt: wie? Mirror River klinkt als een vergeten zijriviertje ergens achter Manchester. En dan zet je All I Wanted aan… en blijkt het ineens zo’n liedje dat stiekem onder je huid kruipt zonder dat je precies weet wanneer het gebeurde. Altijd verdacht, dat soort nummers.
Het begint klein. Gitaar, beetje galm, zang die meer fluistert dan zingt. Geen grote entree, geen “hier ben ik”. Meer iemand die naast je op de bank gaat zitten en voorzichtig begint te praten. Dat werkt meteen ontwapenend. Je hoeft niks, je mag gewoon luisteren.
De sfeer zit ergens tussen dromerige indiefolk en lichte shoegaze. Alles zweeft een beetje. De drums tikken, de gitaren glijden, de productie houdt bewust afstand. Alsof de band bang is om het moment kapot te maken met te veel bombarie. En eerlijk: goede keuze. Dit nummer leeft juist van die terughoudendheid.
Tekstueel draait het om verlangen, gemis, dat eeuwige all I wanted was you-gevoel. Geen literatuurprijs, maar wel oprecht. En dat redt het. Het klinkt niet als bedacht verdriet, maar als echte twijfel. Dat maakt het geloofwaardig.
Minpuntje: het kabbelt soms iets té braaf door. Je wacht een beetje op dat ene moment waarop alles openbarst — en dat komt net niet. Daardoor blijft All I Wanted meer een fijne sfeertrack dan een echte klapper.
Maar goed, niet elk nummer hoeft een stadion omver te blazen. Sommige mogen gewoon zachtjes blijven hangen. En dit is er zo eentje.
Cijfer: 7,9
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,9
Geen groot gebaar, geen drama. Gewoon een mooi, eerlijk liedje dat langzaam je jaszak in kruipt en daar blijft zitten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten