Dit is zo’n single waarbij je eerst denkt: o, interessant duo, en na een halve minuut: ah, dit is dus bewust zo. Ah Ya is geen lied dat je vastpakt; het staat naast je, kijkt je aan en besluit dan vooral niets uit te leggen. Dat is tegelijk de charme én de frustratie.
Christine and the Queens doet hier wat ze het beste kan: identiteit laten zweven. De zang is koel, licht afstandelijk, bijna androgyn in gevoel. Geen grote emotie, geen uithalen. Meer een pose die zegt: ik hoef niet te winnen, ik ben er al. Thee Diane zet daar een minimalistische, licht schurende productie onder. Strak, hoekig, maar nooit echt agressief. Alles blijft in controle.
De groove is aanwezig, maar weigert door te pakken. Het ritme nodigt uit tot bewegen, maar stopt telkens net voordat het echt dansbaar wordt. Alsof het nummer bang is om te gezellig te worden. Dat voelt consequent, maar ook een tikje berekend. Ah Ya wil cool zijn — en is dat ook — maar durft niet los te laten.
Tekstueel blijft het abstract. Klanken, herhaling, sfeer boven verhaal. Dat past bij de samenwerking, maar zorgt er ook voor dat het nummer vooral blijft hangen als gevoel en minder als lied. Je herkent het, je waardeert het, maar je fluit het niet na.
Is dit vernieuwend? Niet echt. Christine heeft dit terrein vaker verkend. Maar de uitvoering is verzorgd en stijlvol. Dit is kunstpop die weet wat ze is, en geen moeite doet om het toegankelijker te maken dan nodig.
Cijfer: 7,8
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,0
Koel, gecontroleerd en bewust afstandelijk. Niet om van te houden, wel om te bewonderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten