Buck Meek is zo’n artiest die nooit binnenkomt met een knal. Hij sluipt. “Gasoline” klinkt alsof het elk moment kan ontbranden, maar kiest er bewust voor dat niet te doen. En precies daar zit de charme — én het risico.
Het nummer beweegt zich in het vertrouwde Americana/indiefolk-landschap dat Meek zo goed kent. Gitaarpartijen die ademen, een tempo dat weigert te haasten, en een productie die vooral ruimte laat. Alles is gericht op terughoudendheid. Geen climax, geen uitroepteken.
Zijn stem klinkt zacht, bijna verlegen. Alsof hij het lied eerder tegen zichzelf zingt dan tegen de luisteraar. Dat werkt intiem, maar vraagt ook iets van je aandacht. Dit is geen nummer dat je opzet terwijl je iets anders doet. Dan glipt het weg.
Tekstueel is “Gasoline” typisch Meek: kleine observaties, lichte dreiging, emotie onder het oppervlak. De titel suggereert vuur en gevaar, maar de uitvoering blijft juist beheerst. Het brandt niet, het smeult. En dat is een bewuste keuze.
“Gasoline” is geen nummer dat je meteen pakt. Het is een track die langzaam binnendringt, of helemaal niet. Voor sommigen te voorzichtig, voor anderen precies goed. Buck Meek blijft trouw aan zijn esthetiek — en daar kun je alleen maar respect voor hebben.
Eindoordeel
Sterren: ★★★½☆
Cijfer: 7,4
Ingetogen, sfeervol en consequent.
Hit score: 6,6
Geen hit, wel een nummer voor de liefhebber van subtiliteit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten