Sommige nummers zijn gemaakt voor een zaal.
“Sanna sur la croix” is gemaakt voor een arena.
Live krijgt het nummer een gewicht dat de studioversie slechts suggereert. De opening is dreigend, bijna plechtig. Het publiek weet wat er komt en houdt zich opvallend rustig — altijd een goed teken. Indochine bouwt spanning op met ervaring: geen haast, geen bombast om de bombast.
De beat is strakker, de synths groter, de dynamiek uitgesprokener. Waar het nummer op plaat nog iets ingetogens heeft, wordt het hier monumentaal. Dit is geen lied meer, dit is een moment. Je voelt dat de band precies weet waar ze staan in hun carrière — en wat ze met zo’n arena moeten doen.
Nicola Sirkis zingt beheerst, bijna afstandelijk, maar met overtuiging. Geen overdreven emotie, geen theater. Hij laat het nummer zelf het werk doen. Dat werkt: de tekst krijgt live meer ruimte, meer betekenis, zonder dat het zwaar wordt.
Visueel wordt het nummer slim ondersteund. Geen overkill, maar beelden die de sfeer versterken. Alles staat in dienst van de song. En dat is precies waarom deze liveversie indruk maakt: discipline.
“Sanna sur la croix” bewijst live waarom Indochine nog steeds op dit niveau speelt. Niet door harder te gaan, maar door groter te denken. Dit is volwassen poprock met visie — en met publiek dat meebeweegt zonder te hoeven springen.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★½☆
Cijfer: 8,7
Indrukwekkend, beheerst en live overtuigender dan ooit.
Hit score: 8,2
Live een absolute publieksfavoriet — dit nummer hoort thuis op grote podia.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten