“Iggi Kelly” is zo’n naam waarvan je denkt: oké, wie is dit nu weer? En dan zet je “Teardrops” op en blijkt het geen eendagsvlieg, maar iemand die gewoon degelijk kan schrijven. Geen sensatie, geen schreeuwerige ambities — wel een lied dat weet wat het wil zijn.
“Teardrops” beweegt zich in het veilige maar effectieve domein van moderne pop-soul. De productie is glad, maar niet zielloos. Piano en beat houden elkaar netjes in balans, zonder dat één van beiden de leiding opeist. Dit is popmuziek die niet wil imponeren, maar wil blijven.
Kelly’s stem is het sterke punt. Warm, licht doorleefd, zonder overdreven uithalen. Hij zingt niet alsof hij iets moet bewijzen, maar alsof hij iets kwijt wil. Dat maakt het geloofwaardig. Geen dramatische stortvloed aan emoties, eerder een gecontroleerde emotionele onderstroom.
Tekstueel blijft “Teardrops” binnen bekende lijnen: verlies, spijt, het moment waarop je beseft dat het te laat is. Dat is niet vernieuwend, maar wel netjes uitgewerkt. Het nummer valt nergens door de mand, maar springt ook nergens uit de bocht.
Peter Pannekoek zou zeggen:
“Dit is geen nummer dat je omver blaast. Maar het duwt je ook niet weg.”
Pieter Derksen zou schrijven:
“De kracht zit in de beheersing en de afwezigheid van opsmuk.”
Marcel van Roosmalen zou brommen:
“Ik dacht: zal wel. En toen luisterde ik toch tot het einde.”
“Teardrops” is daarmee een nummer dat zijn plek kent. Geen groot statement, geen toekomstvisie — maar wel een solide bouwsteen voor een artiest die rustig wil groeien. En soms is dat precies genoeg.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 7,8
Verzorgde pop met emotionele geloofwaardigheid.
Hit score: 7,6
Radiovriendelijk, playlist-proof en geschikt voor een breed publiek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten