Samenwerkingen zijn gevaarlijk.
Of het wordt chemie, of het wordt beleefd naast elkaar zitten en hopen dat niemand het merkt. Jardin zit precies tussen die twee uitersten in — en dat maakt dit album interessant, maar ook licht frustrerend.
Roméo Elvis en Oscar and the Wolf delen een gevoeligheid voor sfeer, nachtelijke emotie en half uitgesproken verlangen. Dat hoor je meteen. Jardin klinkt zwoel, loom, soms bijna bedwelmend. Beats glijden voorbij, synths ademen, stemmen fluisteren meer dan ze vertellen. Dit is geen album dat je bij daglicht volledig vertrouwt — het werkt beter als de wereld stiller wordt.
Oscar and the Wolf brengt zijn bekende melancholie en esthetiek mee: alles klinkt verzorgd, elegant, soms bijna té mooi. Roméo Elvis zet daar zijn nonchalante directheid tegenover. Hij rappt niet om te imponeren, maar om aanwezig te zijn. Dat contrast werkt vaak, maar niet altijd.
Het probleem van Jardin is niet dat het slecht is — integendeel. Het is consistent, sfeervol en stijlbewust. Maar het durft zelden écht uit de bocht te vliegen. Te vaak blijft het hangen in dezelfde gemoedstoestand. De tuin is mooi aangelegd, maar je loopt steeds dezelfde paadjes.
Tekstueel blijft het soms vaag op een manier die bedoeld is als mysterie, maar af en toe voelt als ontwijken. Niet elk nummer hoeft een boodschap te hebben, maar na een tijdje verlang je toch naar iets dat meer risico neemt. Meer rafelrand. Meer ongemak.
Dat gezegd hebbende: Jardin heeft absoluut momenten die blijven hangen. Het album voelt als een gezamenlijke ademhaling, als een late avond
Eindoordeel
Sterren: ★★★½☆
Cijfer: 7,4
Sfeervol, verzorgd en soms iets te veilig.
Hit score: 7,6
Sterk in losse tracks en playlists, minder als album dat zich opdringt.die nergens heen hoeft. En misschien is dat precies de bedoeling. Geen statement, geen confrontatie — maar samenzijn in geluid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten