Er zijn bands die schreeuwen om aandacht, en er zijn bands die al jaren fluisterend gelijk krijgen. The Boxer Rebellionhoort bij die tweede categorie. Flowers In The Water is geen comeback met vuurwerk, maar een stille triomf. Het soort nummer dat niet binnenstormt, maar alvast gaat zitten en wacht tot jij ook zover bent.
Vanaf de eerste tonen voel je het: dit is melancholie met ervaring. Geen jeugdverdriet, geen groot drama, maar het soort emotie dat ontstaat als je weet hoe dingen aflopen en toch blijft hopen. De synths deinen rustig voort, de gitaar is dienstbaar en de zang van Nathan Nicholson klinkt alsof hij elk woord eerst even heeft gewogen voordat hij het durfde los te laten.
De titel suggereert schoonheid, maar ook vergankelijkheid. Bloemen in het water blijven niet drijven. En dat hoor je. Dit nummer gaat over loslaten zonder het hardop te zeggen. Over accepteren zonder op te geven. Het is typisch Boxer Rebellion: emotioneel, maar nooit pathetisch. Groot, maar nooit opzichtig. Alsof ze zeggen: we hoeven niks meer te bewijzen, luister maar.
Het refrein is geen explosie, maar een omhelzing. Geen moment waarop je juichend opspringt, wel eentje waarop je even stil wordt. En juist daarom blijft het hangen. Dit is muziek voor mensen die niet meer geloven in snelle oplossingen, maar wel in schoonheid die langzaam werkt.
Radiohit? Waarschijnlijk niet. Maar in een eerlijke wereld stond dit bovenaan elke indie-lijst. Gelukkig doen we daar hier niet moeilijk over.
Cijfer: 8,7
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,4
Een nummer dat niet schreeuwt om aandacht, maar haar vanzelf krijgt. Bloemen in het water — en toch blijf je kijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten