Harry Styles is terug. En niet met een vrijblijvende zomerhit of een modieuze zijstap, maar met een nummer dat klinkt alsof hij even heeft nagedacht voordat hij weer de kamer binnenliep. Aperture is geen binnenkomer met confetti, maar met focus. De lens gaat open. En ja, dat is bewust.
Waar Styles eerder flirtte met glam, seventies bravoure en stadionromantiek, kiest hij hier voor beheersing. Aperture is subtiel, gelaagd en verrassend volwassen. De productie is warm maar niet glad, de groove rustig maar onontkoombaar. Dit nummer duwt niet — het trekt je langzaam naar binnen. Alsof Harry zegt: kom maar even kijken, het is hier interessant.
De zang is gecontroleerd, bijna ingetogen. Geen uithalen om te bewijzen dat hij het kan (dat weten we inmiddels wel), maar fraseringen die ruimte laten. De tekst draait om perspectief, scherpstellen, afstand en nabijheid. Grote woorden worden vermeden, en dat siert het nummer. Dit is Harry Styles die niet wil imponeren, maar wil blijven hangen.
Muzikaal klopt alles. De baslijn beweegt soepel, de synths glanzen zonder te overheersen, en de opbouw is precies gedoseerd. Geen refrein dat je overspoelt, maar eentje dat je langzaam mee krijgt. Dit is pop die durft te vertragen. En dat is knap in een tijd waarin alles binnen tien seconden moet scoren.
Is dit vernieuwend? Nee. Is dit slim? Absoluut. Aperture voelt als een artiest die zijn positie kent en daar comfortabel in leunt. Niet jong meer, niet cynisch, wel scherp. En ja — dit is zo’n nummer dat moeiteloos bovenaan lijstjes belandt zonder erom te schreeuwen.
Cijfer: 8,6
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,5
Harry Styles stelt scherp, wij kijken mee. Geen vuurwerk, maar wel raak. En soms is dat veel indrukwekkender.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten