Sommige nummers voelen niet als een lied, maar als een besluit. Against The Current is zo’n moment waarop je denkt: ik ga hier niet winnen, maar ik ga wel blijven staan. Ásgeir zingt het niet uit, hij legt het neer. Zacht. Vastberaden. Alsof hij zelf ook weet dat opgeven makkelijker is, maar minder interessant.
De piano is sober, bijna verlegen. Geen bombast, geen IJslandse bergketens die instorten, geen Sigur Rós-achtige mistmachines. Alles blijft klein, gecontroleerd, netjes binnen de lijntjes. En juist daardoor werkt het. Ásgeir heeft een stem die klinkt alsof hij excuses aanbiedt voor zijn eigen emotie, en dat maakt het ongemakkelijk op een prettige manier. Je wilt dichterbij komen om te horen of hij het wel redt.
Tekstueel gaat het over weerstand, over doorgaan terwijl de stroom tegenzit. Dat klinkt als een motivational quote op Instagram, maar Ásgeir voorkomt dat door het vooral níét groots te maken. Geen heroïek, geen “kijk mij eens vechten”. Meer: dit is zwaar, maar ik loop nog. Dat is geloofwaardiger. En pijnlijker.
Het nummer bouwt langzaam op, maar weigert te exploderen. Alsof het zegt: verwacht hier geen climax, dit ís het leven al. Dat is moedig, maar ook de reden dat dit geen instant publieksfavoriet wordt. Dit is geen meezinger, geen festivalmoment. Dit is een lied voor koptelefoons, regen en mensen die even niet vooruitkomen maar toch niet omdraaien.
Against The Current is typisch Ásgeir: mooi, beheerst, emotioneel zonder dramatisch te worden. Soms misschien iets té netjes, iets te veilig in zijn eigen melancholie. Maar eerlijk is eerlijk: het blijft hangen. Niet omdat het schreeuwt, maar omdat het blijft fluisteren.
Cijfer: 8,0
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,8
Geen opmerkingen:
Een reactie posten