Sommige bands hebben één moment waarop alles samenvalt.
Bij Duran Duran is dat niet het glanzende MTV-tijdperk, niet de eyeliner, niet de hits met jachtclubs en modellen.
Dat moment heet “Ordinary World”.
Hier valt het masker af. Geen pose, geen bravoure, geen modieuze franje. Wat overblijft is een band die ineens serieus durft te zijn. En dat blijkt verrassend goed te werken.
De song opent sober, bijna voorzichtig. Akoestische gitaar, ruimte, rust. De melodie bouwt langzaam op en weigert te haasten. Dit is geen refrein dat je bespringt, maar eentje dat je meeneemt. En Simon Le Bon — vaak onderschat — zingt hier beter dan hij ooit heeft gedaan: ingetogen, breekbaar, geloofwaardig.
De kracht van “Ordinary World” zit in de volwassenheid. Dit is geen nummer over feesten of stijl, maar over verlies, ontreddering en het zoeken naar houvast in een wereld die plots veranderd is. Het klinkt alsof de band zelf ook even niet weet hoe het verder moet — en dat hoor je. Dat voel je.
Muzikaal klopt alles. De arrangementen zijn rijk zonder vol te zitten. De productie is warm, tijdloos en nergens gedateerd. Dit nummer had gisteren gemaakt kunnen zijn — en morgen opnieuw kunnen werken.
“Ordinary World” is daarmee niet alleen een hoogtepunt in hun oeuvre — het is het moment waarop Duran Duran zichzelf serieus nam. En precies daarom voelt dit nummer groter dan de rest.
Ja, dit is waarschijnlijk hun beste.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,1
Tijdloos, volwassen en emotioneel raak. Duran Duran op hun allerbest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten