Louis Tomlinson wil serieus genomen worden. Dat is geen nieuws meer. Met Imposter zet hij die missie voort, dit keer met een sound die verdacht veel richting The Weeknd schuurt. Donkere synths, een pulserende beat en een sfeer die zegt: ik sta ’s nachts alleen in een lege stad en denk na over mezelf. En eerlijk is eerlijk: dat pakt beter uit dan veel van zijn eerdere pogingen.
De productie is strak en modern. Alles ademt die glimmende, licht onheilspellende pop waar The Weeknd groot mee is geworden. Dat is geen schande, maar het maakt het nummer ook meteen minder eigen. Je hoort Tomlinson zoeken naar een nieuwe identiteit, maar onderweg leunt hij stevig tegen een bekend geluid aan. Soms nét iets te stevig.
Zijn zang klinkt ingetogener dan voorheen. Minder stadion, meer introspectie. Dat past goed bij het thema. Imposter gaat over twijfel, over jezelf niet helemaal geloven, over dat gevoel dat je elk moment door de mand kunt vallen. Dat is herkenbaar en oprecht — en voor het eerst voelt Tomlinson hier echt comfortabel in zijn kwetsbaarheid.
Toch blijft het nummer wat veilig. Het refrein wil groots zijn, maar mist dat ene onverwachte detail dat het echt memorabel maakt. Het blijft hangen door sfeer, niet door verrassing. Dit is pop met diepgang in theorie, maar met een uitvoering die liever niet te ver van het midden afwijkt.
Is dit een hit? Absoluut. Dit soort geluid werkt, zeker nu. Maar artistiek gezien voelt Imposter vooral als een tussenstap. Een nummer dat laat zien dat Tomlinson op de goede weg zit, maar nog niet helemaal is aangekomen.
Cijfer: 7,7
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,3
Donkerder, volwassener en beter dan voorheen — maar met een schaduw die wel erg veel op The Weeknd lijkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten