Covers zijn gevaarlijk terrein. Meestal krijg je óf een brave karaokeversie, óf een artiest die het origineel compleet sloopt “omdat het anders moet”. Beck doet gelukkig geen van beide. Zijn versie van Everybody’s Gotta Learn Sometime zit precies in dat zeldzame midden: respectvol én eigen.
Vanaf de eerste seconden hoor je: dit wordt geen bombast. Geen groot gebaar. Geen “kijk mij eens emotioneel zijn”. Het is klein, breekbaar, bijna fragiel. Piano, wat subtiele strijkers, veel ruimte. Alsof het nummer in slow motion wordt afgespeeld.
En dan die stem.
Beck zingt hier niet ironisch, niet afstandelijk, niet met dat typische slacker-schouderophalen van vroeger. Nee, hij klinkt oprecht kwetsbaar. Zacht, breekbaar bijna. Alsof elk woord net iets te zwaar is. En precies dát maakt deze cover zo geslaagd. Hij probeert het nummer niet te verbeteren — hij laat het gewoon landen.
De tekst (change your heart, look around you) krijgt daardoor iets tijdloos. Geen dramatische interpretatie, maar een soort berusting. Het voelt minder als een liefdeslied en meer als een levensles die je pas begrijpt als je ouder bent. Dat past Beck verrassend goed.
Muzikaal blijft alles minimalistisch. Geen grote climax, geen refrein dat openbarst. Het kabbelt — maar op een mooie manier. Dit is muziek voor 23:58 uur. Koptelefoon. Lampen uit. Even niks.
Is dit vernieuwend? Nee. Is het nodig? Misschien ook niet. Maar het is wél een cover die iets toevoegt. En dat is zeldzaam.
Cijfer: 8,5
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,8
Geen trucje, geen pose. Gewoon Beck die zachtjes je hart breekt. En dat doet hij verdomd goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten