laten we één ding meteen helder hebben: “Zombie” van YUNGBLUD was al af.
Sterker nog: het was perfect zoals het was. Rauwe emotie, urgentie, geen franje, alles op scherp. Een nummer dat niet om hulp vroeg.
En precies daar wringt deze samenwerking.
De toevoeging van The Smashing Pumpkins voelt niet als een verrijking, maar als een voetnoot achteraf. Niet omdat ze slecht spelen — integendeel — maar omdat ze niets veranderen. Er komt geen extra laag, geen spanning, geen nieuwe betekenis. Het nummer blijft exact hetzelfde nummer, alleen met een grote naam erbij.
YUNGBLUD klinkt hier nog steeds bevlogen, maar ook merkbaar geremd. Alsof hij ruimte laat die niemand echt inneemt. Zijn kracht zit juist in overgave, in alles geven zonder vangnet. Die scherpte wordt hier afgevlakt door beleefdheid.
En The Smashing Pumpkins?
Die blijven opvallend veilig. Je hoort herkenbare gitaartexturen, een zweem van hun signatuur, maar nergens het eigenzinnige, dwarse karakter dat hun beste werk zo onmisbaar maakte. Ze voegen sfeer toe waar het nummer juist directheid nodig heeft.
Het probleem is simpel:
dit is geen dialoog, geen botsing, geen generaties die elkaar uitdagen.
Dit is een samenwerking die vooral niets kapot wil maken — en daarmee ook niets toevoegt.
“Zombie” blijft een sterk nummer.
Maar niet dankzij deze versie — ondanks deze versie.
De solo-uitvoering had alles.
Deze samenwerking brengt vooral het besef:
soms is minder echt meer.
Eindoordeel
Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 6,3
Niet slecht, maar overbodig. De solo-versie blijft superieur.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten