Record of the Week
Sabrina Carpenter heeft in “Such A Funny Way” iets gedaan wat in popmuziek zeldzaam is geworden:
ze neemt afstand. Van drama. Van groot gebaar. Van overdreven emotie.
En precies daardoor komt het nummer binnen.
Dit is geen poplied dat je bespringt. Het schuift langzaam naast je op de bank en zegt: luister even. De productie is elegant en beheerst, met een lichte retro-touch die nergens opzichtig wordt. Alles staat in dienst van de sfeer. Geen hooks om de aandacht af te dwingen, geen climax die schreeuwt om applaus.
Carpenter zingt hier met een vanzelfsprekendheid die indruk maakt. Haar stem klinkt los, helder en volwassen. Ze hoeft niets te bewijzen. Geen knipoog, geen ironie. Dit is iemand die weet wat een lied nodig heeft — en vooral wat niet.
Tekstueel zit de kracht in de observatie. Liefde wordt niet bezongen als tragedie of triomf, maar als iets verwarrends, licht absurd zelfs. “Such A Funny Way” gaat over kijken naar jezelf terwijl je voelt. Over afstand nemen zonder kil te worden. Dat maakt het nummer slim, maar nooit afstandelijk.
“Such A Funny Way” is geen nummer dat zich opdringt. Het blijft. Het groeit. Het nestelt zich langzaam. Dit is popmuziek die begrijpt dat subtiliteit geen zwakte is, maar een keuze.
En ja — dat maakt dit, zonder twijfel, Record of the Week.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★½☆
Cijfer: 8,8
Stijlvol, slim en volwassen. Pop met rust en zelfvertrouwen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten