Er zijn nummers die klinken als vooruitgaan, en nummers die klinken als stilstaan terwijl de wereld langs je raast. Headlights van In Color zit daar precies tussenin. Alsof je ’s nachts langs de snelweg staat, verblind door koplampen, en even niet weet of je moet oversteken of teruglopen. Dat gevoel vangen ze hier verrassend goed.
Muzikaal blijft alles netjes binnen de lijnen. Een strakke beat, glanzende synths en een melodie die langzaam opbouwt zonder ooit echt te exploderen. Het klinkt modern, maar niet hip. Zorgvuldig geproduceerd, maar niet klinisch. Dit is indiepop die liever blijft rijden dan een scherpe bocht neemt.
De zang is ingetogen en licht afstandelijk. Geen grote emotionele uitbarstingen, maar een constante onderhuidse spanning. Alsof de tekst iets groters probeert te zeggen, maar het niet helemaal durft uit te spreken. Dat werkt soms in het voordeel — het houdt je erbij — maar zorgt er ook voor dat het nummer net geen echte klap uitdeelt.
Headlights blijft hangen door sfeer, niet door verrassing. Het refrein is herkenbaar, zonder meteen verslavend te worden. Je voelt dat In Color mikt op dat veilige gebied tussen melancholie en meebewegen. En eerlijk: dat doen ze best goed. Alleen blijft de vraag of je er morgen nog aan denkt.
Is dit een potentiële hit? Ja, in de juiste context. Op de radio, laat op de avond, in een playlist met regen en neonlicht. Maar het mist dat ene eigen randje dat het echt bijzonder maakt.
Cijfer: 7,4
Sterren: ★★★☆☆
Hitpotentie: 7,1
Mooi gemaakt, prettig om te horen, maar vooral bedoeld voor onderweg. Koplampen aan, maar geen scherpe afslag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten