er zijn nummers die je niet wakker schudden, maar je voorzichtig onder een deken schuiven. Lonely Days Will Come van de Belgische Iskander Moon is zo’n lied. Geen verrassing, geen wending, geen onverwachte klap — maar een warm bedje waarin je even mag blijven liggen terwijl het buiten allemaal net iets te veel is. Typisch zo’n Belgische melancholie: bescheiden, zacht en zonder grote woorden.
De titel belooft weinig hoop, maar de muziek doet iets anders. Zacht voortkabbelende gitaren, een rustige beat en een stem die niet probeert te overtuigen, maar gerust te stellen. Iskander Moon klinkt alsof hij naast je zit en zegt: ja, het wordt soms eenzaam — maar we doen er niet hysterisch over.
Het nummer kiest bewust voor comfort. Alles blijft klein, rond en vriendelijk. Geen Angelsaksisch drama, geen groot Amerikaans gebaar — meer dat vertrouwde, Vlaamse gevoel van het komt wel, maar eerst even zitten. Dat werkt, zolang je accepteert dat dit geen lied is dat je opschudt. Dit is muziek die je opvangt.
Tekstueel is het eenvoudig, bijna berustend. Lonely days zullen komen. Punt. Geen levensles, geen oplossing. En juist die nuchterheid maakt het geloofwaardig. Je hoort geen wanhoop, maar acceptatie. Dat is geen zwakte, dat is stijl.
Is dit vernieuwend? Nee. Maar het is warm, eerlijk en precies weten waar het voor bedoeld is. En soms is dat genoeg.
Cijfer: 7,8Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,6
Belgische zachtheid op z’n best: geen groot drama, wel een plek om even rustig te ademen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten