Sommige nummers klinken alsof ze continu over hun schouder kijken. Niet omdat er iets aankomt, maar omdat ze het verleden niet helemaal vertrouwen. Always Looking Behind is zo’n lied. Voorzichtig, licht nerveus en permanent in twijfel. Alsof sungaze muzikaal heeft besloten: vooruitgaan is prima, maar wel stap voor stap, en met een terugblik na elke pas.
Het nummer bouwt traag op, met gitaren die niet duwen maar aftasten. De zang blijft bewust klein, bijna ingehouden, alsof te veel emotie meteen verdacht zou zijn. Dat werkt. Want juist in die terughoudendheid ontstaat spanning. Niet de soort spanning van explosies en climaxen, maar die van wachten. Van er zit iets aan te komen, maar we zeggen nog even niets.
Tekstueel voelt het herkenbaar zonder concreet te worden. Altijd achterom kijken, altijd net niet durven loslaten. Het is geen klaagzang, eerder een vaststelling. En dat maakt het sterker. ungaze vermijdt grote woorden en kiest voor sfeer. Je hoort invloeden uit de hoek van indierock en shoegaze, maar nooit zo nadrukkelijk dat het een stijloefening wordt.
Halverwege denk je misschien: komt er nog iets? En nee, eigenlijk niet. Maar dat is precies de bedoeling. Dit nummer ís het blijven hangen. Het niet beslissen. Het niet doorschieten naar catharsis. Dat vraagt geduld van de luisteraar — en niet iedereen heeft dat.
Always Looking Behind is daarmee geen publiekspleaser, maar wel een groeier. Een nummer dat beter werkt bij de derde luisterbeurt dan bij de eerste. En eerlijk gezegd vertrouw ik muziek die dat durft meer dan liedjes die meteen alles weggeven.
Cijfer: 7,9
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,2
Voor wie niet per se vooruit wil, maar wel verder. Zacht, bedachtzaam en net onzeker genoeg om te blijven hangen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten