Laten we het meteen maar zeggen: Louis is geen Harry. En dat is hier geen belediging, maar een constatering. Waar Harry Styles moeiteloos flirt met grandeur en glamour, blijft Louis Tomlinson liever met beide voeten op de grond staan. Dark To Light past precies in dat straatje. Geen groot gebaar, geen pop-prins-momenten — wel een serieuze poging om iets echts te zeggen.
Het nummer bouwt netjes op. Gitaar voorop, een ritme dat langzaam richting refrein schuift en een productie die veilig blijft. Alles klinkt verzorgd, professioneel en enigszins voorspelbaar. Dat is niet slecht, maar het maakt het nummer ook minder spannend. Je voelt waar het heen gaat, nog voordat het daar is.
Tekstueel draait het om de weg van donker naar licht — een metafoor die niet bepaald nieuw is, maar hier oprecht wordt gebracht. Tomlinson zingt met overtuiging, soms zelfs met urgentie, maar zijn stem mist net dat beetje kleur om het echt te laten knetteren. Hij meent het, en dat hoor je. Alleen blijft het emotioneel nét onder de huid steken.
Muzikaal leunt Dark To Light op vertrouwde poprock-elementen. Geen verrassingen, geen scherpe randjes. Het klinkt alsof Louis weet wat werkt voor hem, maar nog niet durft los te laten wat veilig voelt. En misschien is dat ook prima. Niet iedereen hoeft een stijl-icoon te zijn.
Is dit een hit? Ja, dat kan zomaar. Het is toegankelijk, herkenbaar en radiovriendelijk. Maar het is ook een nummer dat waarschijnlijk sneller voorbijdrijft dan blijft hangen.
Cijfer: 7,3
Sterren: ★★★☆☆
Hitpotentie: 7,9
Eerlijk, degelijk en met overtuiging gebracht — maar Louis blijft Louis. En dat is oké.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten