Hum Of Maybe klinkt alsof Apparat niet zozeer een nummer heeft gemaakt, maar een gedachte heeft laten doorlopen. Geen couplet-refreinstructuur, geen haast, geen behoefte om je ergens van te overtuigen. Dit is muziek die naast je gaat zitten, even zucht, en dan niets zegt — waardoor jij je verplicht voelt wél na te denken.
Het nummer opent met een zachte elektronische brom, een soort auditieve mist waarin langzaam pulserende synths opduiken. Alsof iemand in Berlijn om drie uur ’s nachts de verwarming nog eens controleert, maar ondertussen vergeet waarom hij eigenlijk wakker was. De beat komt niet echt binnen, hij verschijnt. Zacht, voorzichtig, bijna verontschuldigend.
Wat Hum Of Maybe zo sterk maakt, is de weigering om ergens naartoe te werken. Er is geen climax, geen catharsis, geen beloning. De lagen schuiven over elkaar heen, verdwijnen weer, komen terug in iets andere vorm. Het is hypnotisch zonder dwingend te worden, intelligent zonder afstandelijk te zijn. Apparat laat hier horen dat elektronica ook teder kan zijn — niet kil, niet technisch, maar bijna menselijk in zijn aarzeling.
Dit is geen nummer voor onderweg.
Dit is een nummer voor stilstand.
🎧 Cijfer: 8,2
⭐ Sterren: ★★★★☆
📈 Hitpotentie: 4,5
(Te subtiel voor de massa, te mooi om te negeren, ideaal voor mensen die liever voelen dan begrijpen.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten