GOLDSTAR is zo’n nummer dat zichzelf bij binnenkomst alvast een schouderklopje geeft. Niet overdreven, maar wel hoorbaar. The Sophs klinken hier als een band die precies weet wat ze willen uitstralen: urgentie, spanning, een vleugje ongemak en het gevoel dat er iets belangrijks op het spel staat — al is het niet helemaal duidelijk wat dan precies.
Het nummer begint strak en zelfverzekerd, met een ritme dat meteen de indruk wekt dat dit “er eentje is”. De zang zit er dicht bovenop, licht neurotisch, alsof de zanger zichzelf continu in de gaten houdt: gaat dit goed? Zit ik goed? Klink ik interessant genoeg? En eerlijk is eerlijk: dat maakt het juist aantrekkelijk. Dit is geen gladgestreken indiepop, maar muziek met lichte schaafwonden.
Muzikaal balanceert GOLDSTAR tussen post-punkachtige spanning en melodieuze uitbarstingen die net niet volledig losgaan. De band houdt zichzelf strak in de hand — soms té strak. Je voelt dat er meer in zit, dat er ergens een explosie mogelijk is, maar The Sophs kiezen voor beheersing. Dat maakt het nummer interessant, maar ook een tikje frustrerend: je blijft wachten op dat ene moment waarop alles écht ontspoort.
En toch blijft het hangen. Niet omdat het je omver blaast, maar omdat het je blijft aankijken. GOLDSTAR is een nummer over willen schitteren, maar bang zijn voor het licht. Over ambitie met schaamrood. Over groot willen denken, maar klein durven bewegen.
Geen instant klassieker.
Wel een nummer dat je nog eens opzet om te checken of het gegroeid is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten