Loreen is terug. En ja, die lange nagels zijn er nog steeds. Alsof ze elk moment een ziel kan openkrabben als het nummer daar om vraagt. Feels Like Heaven doet precies wat je van Loreen verwacht: het zweeft, het pulseert en het neemt zichzelf bloedserieus. Geen knipoog, geen luchtigheid — dit is emotie met een hoofdletter E.
Binnen een paar seconden weet je waar je bent. Donkere elektronica, een trage maar dwingende beat en Loreen die zingt alsof ze zich door een mistbank heen werkt. Ze fluistert, zucht en trekt de woorden uit elkaar. Dit is geen poplied, dit is een ervaring. Althans, dat wil het zijn.
Het refrein opent zich zoals altijd groots en mystiek. Hemels, ja. Maar ook vertrouwd. Misschien iets te vertrouwd. Loreen heeft een formule gevonden die werkt, en daar wijkt ze nauwelijks van af. Dat levert kwaliteit op, maar ook voorspelbaarheid. Alles klopt, maar niets verrast echt.
Tekstueel blijft het abstract. Liefde, overgave, transcendentie — je kunt er alles in leggen wat je wilt. Dat is krachtig, maar ook een veilige keuze. Loreen nodigt uit, maar laat je ook een beetje buiten staan. Alsof ze zegt: je mag me voelen, maar niet helemaal begrijpen.
Is dit een hit? Absoluut. Dit is gemaakt voor grote podia, donkere lichten en mensen met gesloten ogen. Maar artistiek gezien is Feels Like Heaven vooral een bevestiging van wat we al wisten.
Cijfer: 7,8
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,2
Bekend recept, perfecte uitvoering. Met lange nagels, gesloten ogen en een hemel die we inmiddels wel kennen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten